Adhyaya 36

Verse 1

सुनीथोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे एवमेतत्करोम्यहम् । अनया विद्यया विप्रं मोहयिष्यामि नान्यथा

ສຸນີຖາ ກ່າວວ່າ: “ສິ່ງທີ່ເຈົ້າກ່າວນັ້ນແທ້ ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ. ຂ້າຈະເຮັດຕາມນັ້ນແນ່ນອນ. ດ້ວຍວິທະຍາ/ມົນຕຣານີ້ ຂ້າຈະເຮັດໃຫ້ພຣາຫມະນັ້ນຫຼົງມົວ—ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ”

Verse 2

साहाय्यं देहि मे पुण्यं येन गच्छामि सांप्रतम् । एवमुक्ता तया रंभा तामुवाच मनस्विनीम्

“ໂອ ຜູ້ມີບຸນ, ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອແກ່ຂ້າ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າໄປໄດ້ໃນທັນທີ.” ເມື່ອນາງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຣັມພາ ຈຶ່ງເວົ້າກັບນາງຜູ້ແນ່ວແນ່ນັ້ນ

Verse 3

कीदृग्ददामि साहाय्यं तत्त्वं कथय भामिनि । दूतत्वं गच्छ मे भद्रे एतं प्रति सुसांप्रतम्

“ຂ້າຈະໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອແນວໃດ? ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ຈົ່ງບອກຄວາມຈິງ. ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ, ຈົ່ງໄປດຽວນີ້ເປັນທູດຂອງຂ້າໄປຫາເຂົາ—ຢ່າຊັກຊ້າ”

Verse 4

एवमुक्तं तया तां तु रंभां प्रति सुलोचनाम् । एवमेव प्रतिज्ञातं रंभया देवयोषिता

ເມື່ອນາງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ສຸໂລຈະນາ ຜູ້ມີດວງຕາງາມ ໄດ້ຕອບຕໍ່ ຣັມພາ; ແລະ ຣັມພາ ນາງທິດາແຫ່ງເທວະໂລກ ກໍໄດ້ໃຫ້ຄໍາສັນຍາເຊັ່ນດຽວກັນ

Verse 5

करिष्ये तव साहाय्यमादेशो मम दीयताम् । सद्भावेन विशालाक्षी रूपयौवनशालिनी

ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊ່ວຍທ່ານ—ຂໍໃຫ້ປະທານຄໍາສັ່ງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ຜູ້ມີນັຍນາກວ້າງ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະວັຍໜຸ່ມ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດດ້ວຍຈິດໃຈດີງາມແທ້

Verse 6

मायया दिव्यरूपा सा संबभूव वरानना । रूपेणाप्रतिमालोके मोहयंती जगत्त्रयम्

ດ້ວຍອໍານາດແຫ່ງມາຍາ ນາງຜູ້ໜ້າງາມນັ້ນໄດ້ຮັບຮູບທິບ—ຫາຜູ້ເທົ່າທຽມບໍ່ໄດ້ໃນໂລກ—ແລະດ້ວຍຄວາມງາມນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ໄຕໂລກຫຼົງໄຫຼ

Verse 7

मेरोश्चैव महापुण्ये शिखरे चारुकंदरे । नानाधातुसमाकीर्णे नानारत्नोपशोभिते

ແລະເທິງຍອດພູເມຣຸອັນສັກສິດຍິ່ງ ໃນຖໍ້າອັນງາມ—ກະຈາຍໄປດ້ວຍແຮ່ທາດນານາຊະນິດ ແລະປະດັບດ້ວຍອັນມະນີຫຼາກຫຼາຍ

Verse 8

देववृक्षैः समाकीर्णे बहुपुष्पोपशोभिते । देववृंदसमाकीर्णे गंधर्वाप्सरसेविते

ບ່ອນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ເທວະ ແລະງາມດ້ວຍດອກໄມ້ນັບບໍ່ຖ້ວນ; ແອອັດດ້ວຍໝູ່ເທວະ ແລະມີຄັນທັຣວະກັບອັບສະຣາມາຄອຍຮັບໃຊ້

Verse 9

मनोहरे सुरम्ये च शीतच्छायासमाकुले । चंदनानामशोकानां तरूणां चारुहासिनी

ບ່ອນນັ້ນຊ່າງດຶງດູດໃຈ ແລະງາມສຸດຍິ່ງ ເຕັມໄປດ້ວຍຮົ່ມເຢັນ; ປະດັບດ້ວຍຕົ້ນຈັນທະນາ ແລະຕົ້ນອະໂສກ ດັ່ງວ່າຕົ້ນໄມ້ໜຸ່ມໆກໍາລັງຍິ້ມຢ່າງອ່ອນໂຍນ

Verse 10

दोलायां सा समारूढा सर्वशृङ्गारशोभिता । कौशेयेन सुनीलेन राजमाना वरानना

ນາງນັ່ງຢູ່ເທິງຊິງຊ້າ ງາມສະຫງ່າດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງຄວາມຮັກແລະຄວາມງາມທຸກປະການ; ນາງຜູ້ໜ້າຜ່ອງນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງໃນຜ້າໄໝກໍເຊຍສີຟ້າເຂັ້ມອັນປະນີດ ດູສົງ່າດັ່ງພຣະຣາຊິນີ।

Verse 11

बंधूकपुष्पवर्णेन कंचुकेन द्विजोत्तम । सर्वांगसुंदरी बाला वीणातालकराविला

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ນາງນຸ່ງຄັນຈຸກ (ເສື້ອຮັດອົງ) ສີດອກບັນດູກ; ນາງສາວນ້ອຍນັ້ນງາມທຸກສ່ວນ ແລະມືຂອງນາງກໍຄືກຄື້ນດີດວີນາ ພ້ອມຈັບຕາລະ (ຈັງຫວະ) ໄວ້।

Verse 12

गायमाना वरं गीतं सुस्वरं विश्वमोहनम् । ताभिः परिवृता बाला सखीभिः सुमनोहरा

ນາງຮ້ອງເພງອັນປະເສີດ ດ້ວຍສຽງຫວານໄພເລາະ ທີ່ຊັກຊວນໃຫ້ໂລກທັ້ງປວງຫຼົງໄຫຼ; ນາງສາວນ້ອຍນັ້ນຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍສະຫາຍສາວຜູ້ນ່າຮັກ ຈຶ່ງປາກົດງາມຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້।

Verse 13

अंगस्तु कंदरे पुण्ये एकांते ध्यानमास्थितः । कामक्रोधविहीनस्तु ध्यायमानो जनार्दनम्

ອັງກະນັ່ງສະມາທິຢູ່ໃນຊ່ອງຖ້ຳອັນສັກສິດ ໃນຄວາມໂດດດ່ຽວຢ່າງສົມບູນ; ປາດສະຈາກກາມແລະໂທສະ ລາວກໍກຳລັງພິຈາລະນາພຣະຊະນາຣະດະນະ (ພຣະວິສນຸ) ຢູ່।

Verse 14

स श्रुत्वा सुस्वरं गीतं मधुरं सुमनोहरम् । तालमानक्रियोपेतं सर्वसत्वविकर्षणम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນເພງອັນຫວານຊື່ນ ແລະໄພເລາະຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ—ຊື່ນໃຈ ພ້ອມດ້ວຍຕາລະ ມານະ ແລະວິທີການດົນຕີອັນຖືກຕ້ອງ—(ລາວກໍຮູ້ວ່າ) ມັນດຶງດູດໃຈສັດມີຊີວິດທັ້ງປວງ।

Verse 15

ध्यानाच्चचाल तेजस्वी मायागीतेन मोहितः । समुत्थायासनात्तूर्णं वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

ຖືກດຶງອອກຈາກສະມາທິ ຜູ້ມີຮັດສະຫມີນັ້ນກໍສັ່ນສະເທືອນ ເພາະຖືກຫຼອກລໍ້ໂດຍບົດເພງແຫ່ງມາຍາ. ລຸກຈາກອາສນະຢ່າງໄວ ແລ້ວເບິ່ງຮອບໆຊ້ຳໆ.

Verse 16

जगाम तत्र वेगेन मायाचलितमानसः । दोलासंस्थां विलोक्यैव वीणादंडकराविलाम्

ລາວຮີບໄປທີ່ນັ້ນໃນທັນທີ ໃຈຖືກມາຍາກະທົບໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວ. ເມື່ອເຫັນນາງນັ່ງຢູ່ໃນຊິງຊ້າ ມືກຳລັງຄວບຄຸມຄໍວີນາ ລາວກໍຈ້ອງມອງ.

Verse 17

हसमानां सुगायंतीं पूर्णचंद्रनिभाननाम् । मोहितस्तेन गीतेन रूपेणापि महायशाः

ນາງຍິ້ມແຍ້ມແລ້ວຮ້ອງເພງຢ່າງຫວານໄພ ໃບໜ້າດັ່ງດວງຈັນເຕັມດວງ. ຜູ້ມີກຽດສຽງຍິ່ງນັ້ນກໍຖືກຫຼົງໄຫຼ ທັງເພາະເພງ ແລະເພາະຄວາມງາມຂອງນາງ.

Verse 18

तस्या लावण्यभावेन मन्मथस्य शराहतः । आकुलव्याकुलज्ञान ऋषिपुत्रो द्विजोत्तमः

ດ້ວຍຄວາມງາມແລະຮັດສະຫມີຂອງນາງ ລາວຖືກລູກສອນຂອງມັນມະຖະ (ກາມເທວ) ທຳຮ້າຍ. ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ—ບຸດແຫ່ງ຤ິສີ—ກໍກະວົນກະວາຍ ໃຈແລະປັນຍາວຸ່ນວາຍ.

Verse 19

प्रलपत्यतिमोहेन जृंभते च पुनः पुनः । स्वेदः कंपोथ संतापस्तस्याजायत तत्क्षणात्

ເມື່ອຖືກມົວເມົາຢ່າງຫນັກ ລາວກໍພູດພະລຳບໍ່ເປັນຄຳ ແລະຫາວຊ້ຳໆ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ເຫື່ອອອກ ຕົວສັ່ນ ແລະຄວາມຮ້ອນຮຸ່ມກໍເກີດຂຶ້ນໃນລາວ.

Verse 20

मुह्यन्निव महामोहैर्ग्लानश्चलितमानसः । वेपमानस्ततस्त्वंगो दूयमानः समागतः

ດັ່ງຖືກມະຫາໂມຫະຫຼອກລວງ ລາວມຶນງົດ; ໃຈອ່ອນແອ ແລະຫວັ່ນໄຫວ. ກາຍສັ່ນ ແລະໄໝ້ຮ້ອນຈາກພາຍໃນ ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃກ້.

Verse 21

तामालोक्य विशालाक्षीं मृत्युकन्यां यशस्विनीम् । अथोवाच महात्मा स सुनीथां चारुहासिनीम्

ເມື່ອເຫັນນາງຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງ ມີກຽດສັກສີ ເປັນທິດາແຫ່ງມະຣະນະ (ມຣິຕຍຸ) ມະຫາຕະມະຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງກ່າວກັບສຸນີຖາຜູ້ຍິ້ມອ່ອນ.

Verse 22

का त्वं कस्य वरारोहे सखीभिः परिवारिता । केन कार्येण संप्राप्ता केन त्वं प्रेषिता वनम्

ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະເປັນຂອງໃຜ ມີໝູ່ສາວລ້ອມຮອບ? ມາດ້ວຍກິດອັນໃດ ແລະໃຜເປັນຜູ້ສົ່ງເຈົ້າມາປ່ານີ້?

Verse 23

तवांगं सुंदरं सर्वमत्र भाति महावने । समाचक्ष्व ममाद्यैव प्रसादसुमुखी भव

ອະວະກາຍຂອງເຈົ້າງາມທັງປວງ ແລະສ່ອງປະກາຍໃນມະຫາປ່ານີ້. ຈົ່ງບອກຂ້ອຍໃນວັນນີ້ເທີດ—ໂປດເມດຕາ ແລະສະແດງໃບໜ້າອັນອ່ອນໂຍນ.

Verse 24

मायामोहेन संमुग्धस्तस्याः कर्म न विंदति । मार्गणैर्मन्मथस्यापि परिविद्धो महामुनिः

ເພາະຖືກມາຍາໂມຫະບັງຕາ ມະຫາມຸນີຈຶ່ງບໍ່ອາດຮູ້ເຈດຈຳນົງແທ້ຂອງນາງ; ເພາະລາວຖືກລູກສອນຂອງມັນມະຖະ (ເທວະແຫ່ງກາມ) ທະລຸຈິດແລ້ວ.

Verse 25

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामतेः । नोवाच किंचित्सा विप्रं समालोक्य सखीमुखम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາອັນຫນັກແນ່ນຈາກຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ນາງກໍບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງ; ນາງເພີ່ງມອງພຣາຫມັນ ແລ້ວຫັນໄປມອງໃບໜ້າສະຫາຍຂອງນາງ។

Verse 26

रंभां च प्रेरयामास सुनीथा संज्ञया सखीम् । समुवाच ततो रंभा सादरं तं द्विजं प्रति

ຕໍ່ມາ ສຸນີຖາໄດ້ເອີ້ນຊື່ເພື່ອຊັກຊວນສະຫາຍຂອງນາງ ຄື ຣັມພາ; ແລ້ວຣັມພາຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມຕໍ່ທະວິຊະພຣາຫມັນນັ້ນ។

Verse 27

इयं कन्या महाभागा मृत्योश्चापि महात्मनः । सुनीथाख्या प्रसिद्धेयं सर्वलक्षणसंपदा

ນາງກະສິດນີ້ເປັນຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ; ນາງຍັງເປັນທິດາຂອງມະຫາອາດຕະມັນ ມຣິຕຍຸ (ຄວາມຕາຍ) ດ້ວຍ. ນາງໂດງດັງນາມ ສຸນີຖາ ແລະພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ।

Verse 28

पतिमन्विच्छती बाला धर्मवंतं तपोनिधिम् । शांतं दांतं महाप्राज्ञं वेदविद्याविशारदम्

ນາງສາວນ້ອຍນີ້ປາຖະນາຈະໄດ້ສາມີເປັນຜູ້ມີທຳ ເປັນຄັງແຫ່ງຕະປະ ສະງົບ ສຳລວມຕົນ ມີປັນຍາຍິ່ງ ແລະຊ່ຽວຊານໃນເວດາກັບວິທະຍາອັນສັກສິດ।

Verse 29

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामुनिः । तामुवाच ततस्त्वंगो रंभामप्सरसां वराम्

ເມື່ອມະຫາມຸນີໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາອັນຫນັກແນ່ນແບບນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງກ່າວກັບ ຣັມພາ ຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ອັບສະຣາທັງຫມົດ।

Verse 30

मया चाराधितो विष्णुः सर्वविश्वमयो हरिः । तेन दत्तो वरो मह्यं पुत्राख्यः सर्वसिद्धिदः

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບູຊາພຣະວິສນຸ—ພຣະຫຣິ ຜູ້ແຜ່ຊ່ອນຢູ່ໃນສາກົນທັງປວງ—ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພຣະອົງໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ: ບຸດຊາຍຜູ້ໃຫ້ສິດທິແລະຄວາມສຳເລັດທຸກປະການ.

Verse 31

तन्निमित्तमहं भद्रे सुतार्थं नित्यमेव च । कस्यचित्पुण्यवीर्यस्य कन्यामेकां प्रचिंतये

ເພາະເຫດນັ້ນແທ້ໆ ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ ແລະເພື່ອຈຸດປະສົງໄດ້ບຸດຊາຍຢູ່ເສມອ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຄິດຄຳນຶງຢູ່ເປັນນິດເຖິງສາວນ້ອຍຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ເປັນທິດາຂອງບຸລຸດຜູ້ມີບຸນແລະພະລັງຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 32

सदैवाहं न पश्यामि सुभार्यां सत्यमीदृशीम् । इयं धर्मस्य वै कन्या धर्माचारा वरानना

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນເມຍຜູ້ດີແທ້ເຊັ່ນນີ້ເລີຍ। ນາງນີ້ແທ້ຈິງແມ່ນທິດາແຫ່ງທຳມະ—ຜູ້ດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມຊອບທຳ ແລະມີໃບໜ້າອັນສູງສົ່ງງາມ.

Verse 33

मामेवं हि भजत्वेषा यदि कान्तमिहेच्छति । यं यमिच्छेदियं बाला तं ददामि न संशयः

ຖ້າສາວນ້ອຍນີ້ບູຊາຂ້າພະເຈົ້າດັ່ງນີ້ ແລະປາຖະໜາຄູ່ຮັກໃນໂລກນີ້ ນາງປາຖະໜາສາມີຜູ້ໃດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານຜູ້ນັ້ນໃຫ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 34

अदेयं देयमित्याह अस्याः संगमकारणात् । एकमेवं त्वया देयं श्रूयतां द्विजसत्तम

ລາວກ່າວວ່າ “ສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນໃຫ້ ກໍພຶງໃຫ້” ເພາະມັນຈະເປັນເຫດໃຫ້ໄດ້ພົບພາກັບນາງ. “ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້ພຽງສິ່ງນີ້ສິ່ງດຽວ. ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ທ່ານຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາດວິຊະ.”

Verse 35

रंभोवाच । विप्रेंद्र त्वं शृणुष्वेह प्रतिज्ञां वच्मि सांप्रतम् । एषा नैव त्वया त्याज्या धर्मपत्नी तवैव हि

ຣັມພາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຟັງຢູ່ນີ້; ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດສັດຈະປະຕິຍານອັນສັກສິດ. ນາງນີ້ທ່ານຢ່າໄດ້ທິ້ງເດັດຂາດ, ເພາະນາງແມ່ນ ທັມມະປັດນີ—ພັນລະຍາຖືກຕ້ອງຂອງທ່ານແທ້ໆ.”

Verse 36

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने षट्त्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 36 “ເວນໂນປາຂະຍານ” ໃນ ພູມິຂັນຑະ ແຫ່ງ ສີຣີປັດມະປຸຣານ ອັນສັກສິດ ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.

Verse 37

स्वहस्तं देहि विप्रेंद्र सत्यप्रत्ययकारकम् । एवमस्तु मया दत्तो ह्यस्या हस्तो न संशयः

“ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຍື່ນມືຂອງທ່ານເອງເປັນຄໍາປະກັນທີ່ຢືນຢັນຄວາມຈິງ. ໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ—ໂດຍຂ້າພະເຈົ້າ ມືຂອງນາງໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແລ້ວແທ້; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.”

Verse 38

सूत उवाच । एवं संबधिकं कृत्वा सत्यप्रत्ययकारकम् । गांधर्वेण विवाहेन सुनीथामुपयेमिवान्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ສ້າງຄວາມຜູກພັນອັນແນ່ນອນ ເປັນຫຼັກປະກັນແຫ່ງສັດຈະແລ້ວ, ລາວໄດ້ອະພິເສກສຸນີຖາ ດ້ວຍວິທີແຕ່ງງານແບບ ການທັຣວະ (Gāndharva).

Verse 39

तस्मै दत्वा सुनीथां तां रंभा हृष्टेन चेतसा । सा तां चामंत्रयित्वा वै गता गेहं स्वकं पुनः

ເມື່ອໄດ້ມອບສຸນີຖາໃຫ້ແກ່ລາວແລ້ວ, ຣັມພາກໍມີໃຈປິຕິຍິນດີ. ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ກ່າວລາ ແລະກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງນາງອີກຄັ້ງ.

Verse 40

प्रहृष्टचेतसः सख्यः स्वस्थानं परिजग्मिरे । गतासु तासु सर्वासु सखीषु द्विजसत्तमः

ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ໝູ່ມິດທັງຫຼາຍກໍກັບໄປຫາຖິ່ນຂອງຕົນໆ. ເມື່ອສະຫາຍຍິງທັງປວງໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດກໍຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 41

रेमे त्वंगस्तया सार्धं प्रियया भार्यया सह । तस्यामुत्पाद्य तनयं सर्वलक्षणसंयुतम्

ພຣະຣາຊາອັງກະໄດ້ເພີດເພີນຢູ່ກັບພຣະມະເຫສີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ. ດ້ວຍນາງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ມີພຣະໂອຣສຜູ້ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ.

Verse 42

चकार नाम तस्यैव वेनाख्यं तनयस्य हि । ववृधे स महातेजाः सुनीथातनयस्तदा

ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງນາມພຣະໂອຣສນັ້ນວ່າ ‘ເວນະ’. ແລ້ວບຸດຂອງສຸນີຖາຜູ້ມີຣັດສະມີຍິ່ງນັ້ນ ກໍເຕີບໃຫຍ່ໃນກາລນັ້ນ.

Verse 43

वेदशास्त्रमधीत्यैव धनुर्वेदं गुणान्वितम् । सर्वासामपि मेधावी विद्यानां पारमेयिवान्

ລາວໄດ້ສຶກສາຄຳສອນແຫ່ງເວດ ແລະຍັງຮຽນທັນຸຣະເວດອັນພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳ. ລາວເປັນຜູ້ມີປັນຍາ ແລະຊຳນານໃນວິຊາທັງປວງ.

Verse 44

अंगस्य तनयो वेनः शिष्टाचारेण वर्तते । स वेनो ब्राह्मणश्रेष्ठः क्षत्त्राचारपरोऽभवत्

ເວນະ ບຸດຂອງອັງກະ ປະພຶດຕາມຈາຣີດຂອງຜູ້ມີວິໄນແລະຜູ້ຮູ້. ແຕ່ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ເວນະນັ້ນກັບໝັ້ນໃນວິຖີແຫ່ງຣາຊະທຳຂອງກະສັດນັກຮົບ.

Verse 45

दिवि चेंद्रो यथा भाति सर्वतेजःसमन्वितः । भात्येवं तु महाप्राज्ञः स्वबलेन पराक्रमैः

ດັ່ງດວງຈັນສ່ອງສະຫວ່າງໃນຟ້າ ພ້ອມດ້ວຍຮັດສະມີທັງປວງ ສັນໃດ ບຸກຄົນຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງກໍສ່ອງໄສສັນນັ້ນ ດ້ວຍກຳລັງຕົນ ແລະວີລະປາຣາກຣະມຂອງຕົນ।

Verse 46

चाक्षुषस्यांतरे प्राप्ते वैवस्वतसमागते । प्रजापालं विना लोके प्रजाः सीदंति सर्वदा

ເມື່ອມັນວັນຕະຣະແຫ່ງ ຈາກຊຸສ ຜ່ານພົ້ນໄປ ແລະມັນວັນຕະຣະແຫ່ງ ໄວວັສວະຕະ ມາຮອດ ສັດໂລກໃນໂລກ ເມື່ອຂາດຜູ້ປົກປ້ອງປະຊາ ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກເສມໄປ।

Verse 47

ऋषयो धर्मतत्त्वज्ञाः प्रजाहेतोस्तपोधनाः । व्यचिंतयन्महीपालं धर्मज्ञं सत्यपंडितम्

ບັນດາລຶສີຜູ້ຮູ້ທາດແທ້ແຫ່ງທັມ ມັ່ງຄັ່ງດ້ວຍຊັບຄືຕະປະ ແລະມຸ່ງຫວັງປະໂຫຍດແກ່ປະຊາ ໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຫາກະສັດຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນ—ຜູ້ຮູ້ທັມ ແລະເປັນບັນດິດຍຶດສັດຈະ।

Verse 48

तं वेनमेव ददृशुः संपन्नं लक्षणैर्युतम् । प्राजापत्ये पदे पुण्ये अभ्यषिंचन्द्विजोत्तमाः

ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ເຫັນ ເວນ ເອງ—ປະດັບດ້ວຍໝາຍມົງຄຸນ ແລະສົມບູນພ້ອມ—ແລ້ວໃນຕຳແໜ່ງອັນສັກສິດແຫ່ງ ປຣະຊາປະຕິ ບັນດາດວິຊະຜູ້ປະເສີດໄດ້ປະກອບພິທີອະພິເສກສະຖາປະນາພຣະອົງ।

Verse 49

अभिषिक्ते महाभागे त्वंगपुत्रे तदा नृपे । ते प्रजापतयः सर्वे जग्मुश्चैव तपोवनम्

ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ເມື່ອພຣະນະຣະປະຕິ ຜູ້ມີສິຣິ ບຸດແຫ່ງ ອັງກະ ໄດ້ຮັບພິທີອະພິເສກແລ້ວ ບັນດາປຣະຊາປະຕິທັງໝົດກໍເດີນທາງໄປສູ່ ຕະໂປວະນະ ປ່າແຫ່ງຕະປະ।

Verse 50

गतेषु तेषु सर्वेषु वेनो राज्यमकारयत् । सूत उवाच । सा सुनीथा सुतं दृष्ट्वा सर्वराज्यप्रसाधकम्

ເມື່ອພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ພະຣາຊາເວນາກໍເລີ່ມບໍລິຫານອານາຈັກ. ສູຕະກ່າວວ່າ: ແລ້ວສຸນີຖາເມື່ອເຫັນບຸດ—ຜູ້ສາມາດຈັດລະບຽບກິດການທັງປວງໃນລາຊະອານາຈັກ—ກໍເກີດປິຕິໃນໃຈ.

Verse 51

विशंकते प्रभावेण शापात्तस्य महात्मनः । मम पुत्रो महाभागो धर्मत्राता भविष्यति

ເນື່ອງຈາກຢ້ານກົວອຳນາດແຫ່ງຄຳສາບຂອງມະຫາອາດມະຜູ້ນັ້ນ (ເຂົາຈຶ່ງຄິດວ່າ) “ບຸດຜູ້ມີມະຫາພາກຂອງຂ້າຈະເປັນຜູ້ພິທັກທຳມະ”

Verse 52

इत्येवं चिंतयेन्नित्यं पूर्वपापाद्विशंकिता । धर्मांगानि सुपुण्यानि सुताग्रे परिदर्शयेत्

ເມື່ອຄິດເຊັ່ນນີ້ທຸກມື້ ແລະຢ້ານກົວຜົນຂອງບາບເກົ່າ ນາງພຶງນຳ “ອົງປະກອບແຫ່ງທຳມະ” ອັນມີບຸນຍິ່ງ ໄປສະແດງຕໍ່ໜ້າບຸດຂອງນາງ.

Verse 53

सत्यभावादि कान्पुण्यान्गुणान्सा वै प्रकाशयेत् । इत्युवाच सुतं सा हि अहं धर्मसुता सुत

ນາງພຶງເປີດເຜີຍຄຸນທຳອັນເປັນບຸນ ເຊັ່ນ ຄວາມສັດຈິງ ແລະ ຈິດໃຈອັນຖືກຕ້ອງ ເປັນຕົ້ນ. ແລ້ວນາງກ່າວກັບບຸດວ່າ: “ລູກເອີຍ ແມ່ເປັນທິດາແຫ່ງທຳມະ”

Verse 54

पिता ते धर्मतत्त्वज्ञस्तस्माद्धर्मं समाचर । इत्येवं बोधयेन्नित्यं पुत्रं वेनं तदा सती

“ພໍ່ຂອງເຈົ້າເປັນຜູ້ຮູ້ແຈ້ງຫຼັກທຳມະອັນແທ້ ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງປະພຶດທຳມະ” ດ້ວຍປະການນີ້ ນາງຜູ້ມີສິນຈຶ່ງອົບຮົມສອນບຸດເວນາຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 55

मातापित्रोस्तयोर्वाक्यं प्रजायुक्तं प्रपालयेत् । एवं वेनः प्रजापालः संजातःक्षितिमंडले

ຄວນນອບນ້ອມຮັກສາຄໍາສັ່ງຂອງແມ່ແລະພໍ່ ເມື່ອຄໍານັ້ນສອດຄ່ອງກັບປະໂຫຍດແຫ່ງປະຊາ. ດັ່ງນັ້ນ ເວນາ ຜູ້ປົກປ້ອງປະຊາ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວົງມົນແຫ່ງແຜ່ນດິນ.

Verse 56

सुखेन जीवते लोकःप्रजाधर्मेणरंजिताः । एवं राज्यप्रभावं तु वेनस्यापि महात्मनः

ປະຊາຊົນດໍາລົງຊີວິດຢ່າງສຸກສະບາຍ ຊື່ນບານໃນການປົກຄອງອັນຕັ້ງຢູ່ໃນທຳແຫ່ງປະຊາ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນອໍານາດແລະຜົນຂອງລາຊະອານາຈັກ ແມ່ນແຕ່ຂອງມະຫາອາດຕະມາ ເວນາ ດ້ວຍ.

Verse 57

धर्मभावाः प्रवर्तंते तस्मिञ्छासति पार्थिवे

ເມື່ອກະສັດຜູ້ຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນປົກຄອງ ຈິດໃຈແຫ່ງທຳ ແລະການປະພຶດທຳ ຍ່ອມເຄື່ອນໄຫວຂຶ້ນຢ່າງເຕັມທີ່