Adhyaya 23

Verse 1

ऋषय ऊचुः । विचित्रेयं कथा पुण्या धन्या यशोविधायिनी । सर्वपापहरा प्रोक्ता भवता वदतां वर

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ເລື່ອງນີ້ຊ່າງພິສົດ—ບໍລິສຸດ ເປັນມົງຄຸນ ແລະໃຫ້ຊື່ສຽງ. ໂອ ຜູ້ເວົ້າດີທີ່ສຸດ, ທ່ານໄດ້ປະກາດວ່າມັນເປັນຜູ້ລ້າງບາບທັງປວງ.”

Verse 2

सृष्टिसंबंधमेतन्नस्तद्भवान्वक्तुमर्हति । पूर्वमेव यथासृष्टिर्विस्तरात्सूतनंदन

ກ່ຽວກັບເລື່ອງອັນສຳພັນກັບການສ້າງສັນນີ້ ທ່ານຄວນເມດຕາອະທິບາຍໃຫ້ພວກເຮົາ. ໂອ ບຸດແຫ່ງສູຕະ, ຂໍໃຫ້ເລົ່າລະອຽດວ່າໃນປະຖົມການ ການສ້າງສັນເກີດຂຶ້ນແນວໃດ.

Verse 3

सूत उवाच । विस्तरेण प्रवक्ष्यामि सृष्टिसंहारकारणम् । श्रुतमात्रेण यस्यापि नरः सर्वज्ञतां व्रजेत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດເຖິງເຫດແຫ່ງການສ້າງສັນ ແລະການສະລາຍ (ປະລະຍະ) ຊຶ່ງແຕ່ຟັງພຽງຢ່າງດຽວ ມະນຸດກໍອາດບັນລຸຄວາມຮູ້ທົ່ວ (ສັບພະຍານ) ໄດ້.”

Verse 4

हिरण्यकश्यपेनापि व्यापितं भुवनत्रयम् । तपसाराध्य प्रबह्माणं वरं प्राप्तं सुदुर्लभम्

ແມ່ນແຕ່ຫິຣັນຍະກະຊິປະກໍໄດ້ຄອບງຳໄຕໂລກ; ແລະດ້ວຍຕະປະສະຍາ ໄດ້ບູຊາໃຫ້ພຣະພຣະຫມາພໍພຣະໄທ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບພອນອັນຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 5

तस्माद्देवान्महाभागादमरत्वं तथैव च । देवांल्लोकान्स संव्याप्य प्रभुत्वं स्वयमर्जितम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈາກຜູ້ມີມະຫາພາກນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຮັບຄວາມເປັນອະມະຕະດ້ວຍ; ແລະທ່ານເອງແຜ່ຄອບຄຸມໂລກເທວະ ຈຶ່ງບັນລຸອຳນາດອະທິປະໄຕດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຂອງຕົນ.

Verse 6

ततो देवाः सगंधर्वा मुनयो वेदपारगाः । नागाश्च किन्नराः सिद्धा यक्षाश्चैव तथापरे

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມດ້ວຍຄັນທັຣວະ ແລະມຸນີຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວດ ພ້ອມທັງນາກ ກິນນະຣ ສິດທະ ຢັກສະ ແລະສັດທິບອື່ນໆ ກໍມາຊຸມນຸມກັນ.

Verse 7

ब्रह्माणं तु पुरस्कृत्य जग्मुर्नारायणं प्रभुम् । क्षीरसागरसंसुप्तं योगनिद्रां गतं प्रभुम्

ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ນໍາພຣະພຣົມໄວ້ເປັນຜູ້ນໍາ ແລ້ວໄປເຝົ້າພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ຜູ້ບັນທົມຢູ່ເທິງທະເລນ້ຳນົມ ແລະເຂົ້າສູ່ໂຢກນິທຣາ.

Verse 8

तं संबोध्य महास्तोत्रैर्देवाः प्रांजलयस्तथा । संबुद्धे सति देवेशे वृत्तं तस्य दुरात्मनः

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ປະນົມມື ແລະປຸກພຣະອົງດ້ວຍມະຫາສະໂຕຕຣະອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ເມື່ອຈອມເທວະຕື່ນແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ທູນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບຜູ້ມີໃຈຊົ່ວນັ້ນ.

Verse 9

आचचक्षुर्महाप्राज्ञ समाकर्ण्य जगत्पतिः । नृसिंहरूपमास्थाय हिरण्यकशिपुं व्यहन्

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ເມື່ອຈອມໂລກໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮູບນຣະສິງຫະ ແລະປະຫານຫິຣັນຍະກະຊິປຸ.

Verse 10

पुनर्वाराहरूपेण हिरण्याक्षो महाबलः । उद्धृता वसुधा पुण्या असुरो घातितस्तदा

ຕໍ່ມາອີກຄັ້ງ ພຣະອົງອະວະຕານເປັນວຣາຫະ (ໝູປ່າທິບ) ປະຫານຫິຣັນຍາກຊະຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍ ແລະຍົກແຜ່ນດິນອັນສັກສິດຂຶ້ນມາ।

Verse 11

अन्यांश्चघातयामास दानवान्घोरदर्शनान् । एवं चैतेषु नष्टेषु दानवेषु महत्सु च

ແລະພຣະອົງຍັງໃຫ້ດານະວະອື່ນໆ ຜູ້ມີຮູບພັນນານ່າຢ້ານ ຖືກປະຫານອີກ; ດັ່ງນັ້ນເມື່ອດານະວະໃຫຍ່ໆເຫຼົ່ານັ້ນຖືກທຳລາຍແລ້ວ…

Verse 12

अन्येषु तेषु नष्टेषु दितिपुत्रेषु वै तदा । पुनः स्थानेषु प्राप्तेषु देवेषु च महत्सु च

ຕໍ່ມາ ເມື່ອບຸດທັງຫຼາຍຂອງດິຕິຖືກທຳລາຍແລ້ວ ແລະເທວະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ກັບຄືນສູ່ຕຳແໜ່ງອັນຄວນຂອງຕົນອີກຄັ້ງ,

Verse 13

यज्ञेष्वेव प्रवृत्तेषु सर्वेषु धर्मकर्मसु । सुस्थेषु सर्वलोकेषु सा दितिर्दुःखपीडिता

ເມື່ອພິທີຍັດຍະດຳເນີນຢ່າງເຕັມທີ່ ເມື່ອກິດແຫ່ງທຳທັງປວງຖືກປະຕິບັດ ແລະເມື່ອໂລກທັງຫຼາຍຢູ່ໃນຄວາມສຸກສະຫງົບ—ມີແຕ່ດິຕິຜູ້ດຽວທີ່ຖືກທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນ।

Verse 14

पुत्रशोकेन संतप्ता हाहाभूता विचेतना । भर्तारं सूर्यसंकाशं तपस्तेजः समन्वितम्

ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂສກເພາະລູກ ຮ້ອງວ່າ “ຮາຍ ຮາຍ” ແລະເກືອບສິ້ນສະຕິ ນາງໄດ້ເຂົ້າໄປຫາສາມີ—ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດວງອາທິດ ແລະປະກອບດ້ວຍເຕຊະແຫ່ງຕະປະອັນເຜົາຮ້ອນ।

Verse 15

दातारं च महात्मानं भर्तारं कश्यपं तदा । भक्त्या प्रणम्य विप्रेन्द्र तमुवाच महामतिम्

ແລ້ວນາງໄດ້ນ້ອມກາບດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ ກັສຍະປະ—ຜົວຜູ້ມີມະຫາອາດຕະມັນ ແລະເປັນຜູ້ໃຫ້ທານ—ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ທ່ານຜູ້ມີປັນຍາສູງສຸດ, ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ.

Verse 16

भगवन्नष्टपुत्राहं कृता देवेन चक्रिणा । दैतेया दानवाः सर्वे देवैश्चैव निपातिताः

ໂອ ພຣະພະຄະວານ! ພຣະເທວະຜູ້ຖືຈັກຣາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຂາດລູກຊາຍ; ແລະພວກ ໄທຕະຍະ ແລະ ດານະວະ ທັງປວງກໍຖືກເທວະທັງຫຼາຍປາບລົງແລ້ວ.

Verse 17

पुत्रशोकानलेनाहं संतप्ता मुनिसत्तम । ममानंदकरं पुत्रं सर्वतेजोहरं विभो

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ! ໄຟແຫ່ງຄວາມໂສກເພາະລູກຊາຍໄດ້ເຜົາຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຮ້ອນຮົ່ມ ແລະທຸກທ້ອນ. ໂອ ວິພຸ! ລູກຊາຍຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງຄວາມຍິນດີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ພາເອົາຕະເຈົາທັງປວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປ.

Verse 18

सुबलं चारुसर्वांगं देवराजसमप्रभम् । बुद्धिमंतं सुसर्वज्ञं ज्ञातारं सर्वपंडितम्

ເຂົາແຂງແຮງຍິ່ງ ງາມພ້ອມທຸກອະວະຍະວະ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດຸດເທວະຣາຊາ; ມີປັນຍາ ເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວທັງປວງແທ້ ຮູ້ແຍກແຍະໄດ້ ແລະເປັນຍອດໃນບັນດາບັນດິດທັງປວງ.

Verse 19

तपस्तेजः समायुक्तं सबलं चारुलक्षणम् । ब्रह्मण्यं ज्ञानवेत्तारं देवब्राह्मणपूजकम्

ເຂົາປະກອບດ້ວຍຕະເຈົາອັນເກີດຈາກຕະປະ ແຂງແຮງ ແລະມີລັກສະນະມົງຄຸນງາມ; ເປັນຜູ້ຈົ່ງຮັກພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ຮູ້ແຈ້ງຍານອັນແທ້ ບູຊາເທວະ ແລະເຄົາລົບພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ.

Verse 20

जेतारं सर्वलोकानां ममानंदकरं द्विज । सर्वलक्षणसंपन्नं पुत्रं मे देहि त्वं विभो

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນດວິຊະ ຂໍທ່ານໂປດປະທານບຸດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ຊະນະໂລກທັງປວງ ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມປິຕິ ແລະພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ ໂອ ຜູ້ມີ຤ິດທານຸພາບ।

Verse 21

एवमाकर्ण्य वै तस्याः कश्यपो वाक्यमुत्तमम् । कृपाविष्टमनास्तुष्टो दुःखिताया द्विजोत्तम

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາອັນປະເສີດຂອງນາງແລ້ວ ກັດຊະຍະປະ—ຜູ້ສູງສຸດໃນຫມູ່ດວິຊະ—ມີໃຈເຕັມໄປດ້ວຍກະຣຸນາ ຈຶ່ງພໍໃຈ ແມ່ນແຕ່ຖືກສະເທືອນໃຈດ້ວຍຄວາມໂສກຂອງຍິງຜູ້ທຸກທ້ອນນັ້ນ।

Verse 22

तामुवाच महाभाग कृपणां दीनमानसाम् । तस्याः शिरसि संन्यस्य स्वहस्तं भावतत्परः

ທ່ານຜູ້ມີບຸນຍາທິການນັ້ນ ໄດ້ກ່າວກັບນາງຜູ້ຂັດສົນແລະໃຈເສົ້າ; ພ້ອມທັງວາງມືຂອງຕົນເທິງສີສະນາງ ໂດຍຈິດຈົ່ງໝັ້ນໃນກະຣຸນາຢ່າງເຕັມທີ່।

Verse 23

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे बल । दैत्यवधोनाम त्रयोविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ບົດທີ 23 ຊື່ “ພະລະ—ການປະຫານພວກໄດຕະຍະ” ໃນ ພູມິຂັນຑະ ແຫ່ງ ສີຣີ ປັດມະປຸຣານະ ພາຍໃນສັງຫິຕາ 55,000 ສະໂລກ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ।

Verse 24

तपस्तेपे निरालंबः साधयन्परमव्रतः । एतस्मिन्नंतरे सा तु दधार गर्भमुत्तमम्

ໂດຍບໍ່ພຶ່ງພາອະໄຫຼ່ໃດໆ ລາວໄດ້ບໍາເນັດຕະປະ ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງໃນວຣະຕະອັນສູງສຸດ। ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ນາງໄດ້ຖືພາບຸດອັນປະເສີດໃນຄັນຂອງນາງ।

Verse 25

सा दितिः सर्वधर्मज्ञा चारुकर्मा मनस्विनी । शतवर्षप्रमाणं सा शुचि स्वांता बभूव ह

ນາງ ດິຕິ ເປັນຜູ້ຮູ້ທັນທຳທັງປວງ ມີການປະພຶດງາມ ແລະໃຈແຂງກ້າ; ນາງດຳລົງຊີວິດຄົບຮ້ອຍປີ ດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຈິດໃນສະຫງົບຜ່ອງໃສ।

Verse 26

तया वै जनितः पुत्रो ब्रह्मतेजः समन्वितः । अथ कश्यप आयातो हर्षेण महतान्वितः

ໂດຍນາງນັ້ນແທ້ ບຸດຊາຍໜຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ມີບຣະຫມະເຕຊະ (ລັດສະມີແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ) ສົມບູນ; ແລ້ວ ກັດຊະຍະປະ ກໍມາຮອດດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີອັນໃຫຍ່।

Verse 27

चकार नाम मेधावी तस्य पुत्रस्य सत्तमः । बलमित्यब्रवीत्पुत्रं नामतः सदृशो महान्

ຜູ້ມີປັນຍາ ແລະຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ບຸດຂອງຕົນ; ລາວເອີ້ນບຸດວ່າ “ບະລະ” (Bala) ແລະເດັກຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນກໍສົມດັ່ງຊື່ແທ້ໆ।

Verse 28

एवं नाम चकाराथ व्रतबंधं चकार सः । प्राह पुत्र महाभाग ब्रह्मचर्यं प्रसाधय

ເຊັ່ນນັ້ນ ລາວໄດ້ປະກອບພິທີຕັ້ງຊື່ ແລະພິທີວຣະຕະບັນທະ (Upanayana) ເພື່ອຜູກເຂົ້າສູ່ວິນັຍ; ແລ້ວກ່າວວ່າ “ໂອ ບຸດຜູ້ມີພາກດີ, ຈົ່ງປະພຶດບຣະຫມະຈັຣຍາ (brahmacarya) ໃຫ້ສຳເລັດຕາມທຳນຽມ”

Verse 29

एवमेवं करिष्यामि तव वाक्यं द्विजोत्तम । वेदस्याध्ययनं कुर्यां ब्रह्मचर्येण सत्तम

ລາວກ່າວວ່າ “ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະສຶກສາເວດ ພ້ອມການຮັກສາບຣະຫມະຈັຣຍາ ໂອ ຜູ້ປະເສີດ”

Verse 30

एवं वर्षशतं साग्रं गतं तस्य तपस्यतः । मातुः समक्षमायातस्तपस्तेजः समन्वितः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ລາວບຳເນັດຕະປະ ເວລາກ່ອນກວ່າໜຶ່ງຮ້ອຍປີເລັກນ້ອຍໄດ້ຜ່ານໄປ; ແລ້ວລາວກໍເຂົ້າໄປປາກົດຕໍ່ໜ້າແມ່ ພ້ອມດ້ວຍຕະໂປເຕຊະອັນສະຫວ່າງໄສ।

Verse 31

तपोवीर्यमयं दिव्यं ब्रह्मचर्यं महात्मनः । दितिः पश्यति पुत्रस्य हर्षेण महतान्विता

ດິຕີໄດ້ເຫັນພຣະຫມະຈັນຍະອັນທິບຂອງບຸດຜູ້ເປັນມະຫາອາດມາ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍພະລັງຕະປະ ແລະນາງກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ।

Verse 32

तमुवाच महात्मानं बलं पुत्रं तपस्विनम् । मेधाविनं महात्मानं प्रज्ञाज्ञानविशारदम्

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ກ່າວເຖິງບະລະ ບຸດຂອງຕົນ—ຜູ້ບຳເນັດຕະປະ ມະຫາອາດມາ ມີປັນຍາແຈ້ງ ແລະຊ່ຽວຊານໃນປັນຍາກັບຄວາມຮູ້।

Verse 33

त्वयि जीवति मेधाविन्प्रजीवंति सुता मम । हिरण्यकशिपाद्यास्ते ये हताश्चक्रपाणिना

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາ! ຕາບໃດທີ່ເຈົ້າຍັງມີຊີວິດ ລູກຊາຍຂອງຂ້າກໍຈະດຳລົງຢູ່ຕໍ່ໄປ—ຕັ້ງແຕ່ຫິຣັນຍະກະຊິປຸເປັນຕົ້ນ ຜູ້ຖືຈັກຣາ (ຈັກຣະປານີ) ໄດ້ປະຫານແລ້ວ।

Verse 34

वैरं साधय मे वत्स जहि देवान्रिपून्रणे । सा दनुस्तमुवाचेदं बलं पुत्रं महाबलम्

“ລູກເອີຍ ຈົ່ງສຳເລັດການແກ້ແຄ້ນໃຫ້ແມ່; ຈົ່ງຂ້າເທວະ—ສັດຕູຂອງພວກເຮົາ—ໃນສະໜາມຮົບ।” ດັ່ງນີ້ ດະນຸໄດ້ກ່າວກັບບຸດຜູ້ມີພະລັງຍິ່ງ ນາມບະລະ।

Verse 35

आदाविंद्रं हि देवेंद्रं द्रुतं सूदय पुत्रक । पश्चाद्देवा निपात्यंतां ततो गरुडवाहनः

ກ່ອນອື່ນ ລູກເອີຍ ຈົ່ງຟາດຟັນອິນທຣາ ຈອມເທວະໃຫ້ລົ້ມລົງໂດຍໄວ. ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ເທວະອື່ນໆຕົກຕ່ຳ; ແລ້ວຈຶ່ງເຜີຍໜ້າກັບພຣະອົງຜູ້ຂີ່ກະຣຸດ.

Verse 36

तयोराकर्ण्य सा देवी अदितिः पतिदेवता । दुःखेन महताविष्टा पुत्रमिंद्रमभाषत

ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ເທວີອະດິຕິ—ຜູ້ນັບຖືສາມີເປັນເທວະຂອງຕົນ—ຖືກຄວາມໂສກໃຫຍ່ຄອບງຳ ແລ້ວເວົ້າກັບລູກຊາຍອິນທຣາ.

Verse 37

दितिपुत्रो महाकायो वर्द्धते ब्रह्मतेजसा । देवानां हि वधार्थाय तपस्तेपे निरंजने

ບຸດຂອງດິຕິ ຜູ້ມີກາຍໃຫຍ່ມະຫາສານ ເຕີບໃຫຍ່ດ້ວຍຣັດສະມີແຫ່ງພຣະພຣົມ. ເພື່ອປະສົງຂ້າເທວະ ລາວຈຶ່ງບຳເນັດຕະບະໃນປ່າອັນບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ.

Verse 38

एवं जानीहि देवेश यदि क्षेममिहेच्छसि । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं स मातुः पाकशासनः

“ຂ້າແຕ່ຈອມເທວະ ຖ້າທ່ານປາຖະໜາຄວາມສະຫງົບສຸກໃນນີ້ ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ດັ່ງນີ້.” ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ອິນທຣາ ຜູ້ມີນາມວ່າ ປາກະສາສະນະ ບຸດແຫ່ງມານດາ ກໍໄດ້ກະທຳຕາມ.

Verse 39

चिंतामवाप दुःखेन महतीं देवराट्तदा । महाभयेन संत्रस्तश्चिंतयामास वै ततः

ໃນເວລານັ້ນ ຈອມເທວະຖືກຄວາມກັງວົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຄອບງຳເນື່ອງຈາກຄວາມໂສກ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວອັນມະຫາສານ ລາວຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາວ່າຈະເຮັດສິ່ງໃດຕໍ່ໄປ.

Verse 40

कथमेनं हनिष्यामि देवधर्मविदूषकम् । इति निश्चित्य देवेशो बलस्य निधनं प्रति

“ເຮົາຈະຂ້າຜູ້ທຳໃຫ້ທຳມະອັນສັກສິດຂອງເທວະມົນທິນນີ້ແນວໃດ?”—ດັ່ງນັ້ນເທວະເຈົ້າຈຶ່ງຕັ້ງໃຈມຸ່ງໄປສູ່ການທຳລາຍບະລະ (Bala)។

Verse 41

एकदा हि बलः सोपि संध्यार्थं सिंधुमाश्रितः । कृष्णाजिनेन दिव्येन दंडकाष्ठेन राजितः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ບະລະນັ້ນໄປພຶ່ງຝັ່ງແມ່ນ້ຳສິນທຸ ເພື່ອປະກອບພິທີສັນທະຍາ; ນຸ່ງໜັງກວາງດຳອັນທິບ ແລະຖືໄມ້ທ່ອນດັນດະຢ່າງງາມ។

Verse 42

अमलेनापि पुण्येन ब्रह्मचर्येण तेन सः । सागरस्योपकंठे तं संध्यासनमुपागतम्

ດ້ວຍບຸນອັນບໍລິສຸດ ແລະການປະພຶດພຣະຫມະຈັນຂອງລາວ ລາວໄດ້ໄປຮອດຊາຍຝັ່ງທະເລ ແລະນັ່ງອາສນະເພື່ອສັນທະຍາ-ອຸປາສະນາ।

Verse 43

जपमानं सुशांतं तं ददृशे पाकशासनः । वज्रेण तेन दिव्येन ताडितो दितिनंदनः

ປາກະສາສະນະ (ອິນທຣາ) ເຫັນລາວສະຫງົບ ແລະຈົ່ງຈ່ອງໃນການຈະປະມັນຕຣະ; ບຸດແຫ່ງທິຕິຈຶ່ງຖືກຟາດດ້ວຍວັຊຣະອັນທິບນັ້ນ।

Verse 44

बलं निपतितं दृष्ट्वा गतसत्वं गतं भुवि । हर्षेण महताविष्टो देवराण्मुमुदे तदा

ເມື່ອເຫັນບະລະລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ ກຳລັງຫມົດສິ້ນ ແລະປຣານະຈາກໄປແລ້ວ ພະຣາຊາແຫ່ງເທວະກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິອັນໃຫຍ່ ແລະຊື່ນບານໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 45

एवं निपात्य तं दैत्यं दितिनंदनमेव च । राज्यं चकार धर्मात्मा सुखेन पाकशासनः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ປະຫານດານະວະນັ້ນ—ບຸດຂອງທິຕິດ້ວຍ—ແລ້ວ ປາກະຊາສະນະ (ພະອິນ) ຜູ້ມີຈິດແຫ່ງທຳ ໄດ້ປົກຄອງອານາຈັກດ້ວຍຄວາມສະຫງົບແລະຜາສຸກ।