Adhyaya 118

Verse 1

कपिंजल उवाच । गंगामुखे पुरा तात रोदमाना वरांगना । नेत्राभ्यामश्रुबिंदूनि पतंति च महाजले

ກະປິນຈະລະ ກ່າວວ່າ: “ໃນກາລກ່ອນ ໂອ້ທ່ານພໍ່ ທີ່ປາກແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ມີນາງຜູ້ສູງສົງຄົນໜຶ່ງກຳລັງຮ້ອງໄຫ້; ນ້ຳຕາຈາກດວງຕາທັງສອງຕົກລົງໃນນ້ຳອັນກວ້າງໃຫຍ່.”

Verse 2

गंगामध्ये निमज्जंति भवंति कमलानि च । पुष्पाणि दिव्यरूपाणि सौगंधानि महांति च

ໃນກາງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ດອກບົວຜຸດບານຂຶ້ນ; ແລະຍັງມີດອກໄມ້ຮູບທິບ—ຫອມກອບ ແລະໃຫຍ່ສົງ່າ।

Verse 3

तस्यास्तात सुनेत्राभ्यां किमर्थं प्रपतंति च । गंगोदके महाभाग निर्मला अश्रुबिंदवः

ໂອ້ທ່ານພໍ່—ໂອ້ຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ, ເປັນຫຍັງນ້ຳຕາອັນບໍລິສຸດຈຶ່ງຕົກຈາກດວງຕາອັນງາມຂອງນາງ ລົງໃນນ້ຳຄົງຄາ?

Verse 4

अस्थिचर्मावशेषस्तु जटाचीरधरः पुनः । तानि सौगंधयुक्तानि पद्मानि विचिनोति सः

ແມ່ນແຕ່ເຫຼືອພຽງກະດູກແລະໜັງ ກໍຍັງກັບມາຖືຊະຕາຜົມມ້ວນ ແລະນຸ່ງຫົ່ມເປືອກໄມ້ ພ້ອມເກັບດອກບົວປັດມະທີ່ຫອມຫວນເຫຼົ່ານັ້ນ។

Verse 5

हेमवर्णानि दिव्यानि नीत्वा शिवं समर्चयेत् । सा का नारी समाचक्ष्व स वा को हि महामते

ເມື່ອນຳເຄື່ອງບູຊາທິບສີຄຳໄປແລ້ວ ພຶງບູຊາພຣະສິວະຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຂໍທ່ານຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຈົ່ງບອກວ່າ ນາງນັ້ນເປັນສະຕຣີແນວໃດ ແລະຊາຍນັ້ນແມ່ນໃຜແທ້

Verse 6

अर्चयित्वा शिवं सोथ कस्मात्पश्चात्प्रदेवति । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व यद्यहं वल्लभस्तव

“ເມື່ອບູຊາພຣະສິວະແລ້ວ ເຈົ້າເຫດໃດຈຶ່ງຄຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ຕໍ່ມາ ໂອ ເທວີ? ຈົ່ງເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ເຮົາ ຖ້າເຮົາເປັນທີ່ຮັກຂອງເຈົ້າແທ້”

Verse 7

कुंजल उवाच । शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि वृत्तांतं देवनिर्मितम् । चरित्रं सर्वपापघ्नं विष्णोश्चैव महात्मनः

ກຸໍຊະລາ ກ່າວວ່າ: ຟັງເຖີດ ລູກເອີຍ; ເຮົາຈະເລົ່າເລື່ອງທີ່ເທວະດາຈັດສັນ—ເປັນຕອນທີ່ທຳລາຍບາບທັງປວງ—ກ່ຽວກັບພຣະວິດສະນຸຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່

Verse 8

योसौ हुंडो महावीर्यो नहुषेण हतो रणे । तस्य पुत्रस्तु विख्यातो विहुंडस्तप आस्थितः

ຫຸນຑະ ຜູ້ກ້າຫານຍິ່ງນັ້ນ ຖືກນະຫຸສະສັງຫານໃນສົງຄາມ ບຸດຜູ້ມີຊື່ສຽງຂອງລາວ ວິຫຸນຑະ ຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ການບຳເພັນຕະປະ (ຕະປັດ)

Verse 9

निहतं पितरं श्रुत्वा सामात्यं सपरिच्छदम् । आयुपुत्रेण वीरेण नहुषेण बलीयसा

ເມື່ອເຂົາໄດ້ຍິນວ່າ ບິດາຂອງຕົນຖືກສັງຫານ ພ້ອມດ້ວຍອຳມາດແລະບໍລິວານທັງປວງ ໂດຍນະຫຸສະ ບຸດແຫ່ງອາຍຸ ຜູ້ກ້າຫານແລະມີພະລັງຫນັກແນ່ນ,

Verse 10

तपस्तपति सक्रोधाद्देवान्हंतुं समुद्यतः । पौरुषं तस्य दुष्टस्य तपसा वर्द्धितस्य च

ຕະປັສຕະປະຕິ ຜູ້ລຸກໂຊນດ້ວຍຄວາມໂກດ ລຸກຂຶ້ນດ້ວຍໃຈຈະຂ້າເທວະທັງຫຼາຍ; ພະລັງຊາຍຂອງຜູ້ຊົ່ວນັ້ນ ຖືກເພີ່ມພູນດ້ວຍຕະປະ.

Verse 11

जानंति देवताः सर्वा दुःसहं समरांगणे । हुंडात्मजो विहुंडस्तु त्रैलोक्यं हंतुमुद्यतः

ເທວະທັງປວງຮູ້ວ່າ ໃນສະໜາມຮົບເຂົາເປັນຜູ້ທົນຕ້ານຍາກ; ວິຫຸນດະ ບຸດແຫ່ງຫຸນດະ ລຸກຂຶ້ນມຸ່ງຈະທຳລາຍໄຕໂລກ.

Verse 12

पितुर्वैरं करिष्यामि हनिष्ये मानवान्सुरान् । एवं समुद्यतः पापी देवब्राह्मणकंटकः

ເຂົາກ່າວວ່າ “ຂ້າຈະແກ້ແຄ້ນແທນບິດາ; ຂ້າຈະຂ້າມະນຸດ ແລະແມ່ນແຕ່ເທວະ” ດັ່ງນັ້ນຜູ້ບາບນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນໜາມແຫຼມແກ່ເທວະແລະພຣາຫມະນະ.

Verse 13

उपद्रवं समारेभे प्रजाः पीडयते च सः । तस्यैव तेजसा दग्धा देवाश्चेंद्रपुरोगमाः

ເຂົາເລີ່ມການກົດຂີ່ແລະທຳຮ້າຍປະຊາ; ດ້ວຍໄຟແຫ່ງເຕຊະຂອງເຂົາເອງ ແມ່ນແຕ່ເທວະທີ່ມີອິນທຣະເປັນຜູ້ນຳກໍຖືກແຜດເຜົາ.

Verse 14

शरणं देवदेवस्य जग्मुर्विष्णोर्महात्मनः । देवदेवं जगन्नाथं शंखचक्रगदाधरम्

ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະວິສນຸຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່—ເທວະເທວະ, ຈັກກະນາດ—ຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະ ຄະທາ.

Verse 15

ऊचुश्च पाहि नो नित्यं विहुंडस्य महाभयात् । श्रीविष्णुरुवाच । वर्द्धंतु देवताः सर्वाः सुसुखेन महेश्वराः

ພວກເຂົາກ່າວວ່າ “ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງພວກເຮົາຕະຫຼອດໄປ ຈາກມະຫາຄວາມຢ້ານກົວຂອງ ວິຫຸນຑະ”। ສຣີວິສນຸຕອບວ່າ “ໂອ ມະເຫສະວະຣາ, ຂໍໃຫ້ເທວະທັງປວງເຈີນງອກງາມໃນສຸກອັນສົມບູນ”

Verse 16

विहुंडं नाशयिष्यामि पापिष्ठं देवकंटकम् । एवमाभाष्य तान्देवान्मायां कृत्वा जनार्दनः

“ເຮົາຈະທຳລາຍ ວິຫຸນຑະ ຜູ້ຊົ່ວຊ້າທີ່ສຸດ ເປັນໜາມແກ່ເທວະທັງປວງ” ກ່າວແລ້ວ ພຣະຊະນາຣະດະນະໄດ້ໃຊ້ມາຍາທິບຂອງພຣະອົງຕໍ່ໜ້າເທວະເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 17

स्वयमेवस्थितस्तत्र नंदने सुमहायशाः । मायामयं चकाराथ स्त्रीरूपं च गुणान्वितम्

ທີ່ນັ້ນໃນສວນນັນດະນະ ພຣະຜູ້ມີກຽດຍິ່ງຢືນຢູ່ໂດຍລຳພັງ; ແລ້ວດ້ວຍອຳນາດມາຍາ ພຣະອົງໄດ້ເນຣະມິດຮູບສະຕຣີທີ່ພ້ອມດ້ວຍຄຸນລັກສະນະງາມ.

Verse 18

विष्णुमाया महाभागा सर्वविश्वप्रमोहिनी । चकार रूपमतुलं विष्णोर्मायाप्रमोहिनी

ມາຍາຂອງພຣະວິສນຸ—ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນ ແລະຜູ້ເຮັດໃຫ້ທົ່ວສັກກະວານຫຼົງໄຫຼ—ໄດ້ຮັບຮູບອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ນາງນັ້ນແຫຼະຜູ້ບັນດານໃຫ້ຫຼົງດ້ວຍອຳນາດມາຍາຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 19

विहुंडस्य वधार्थाय रूपलावण्यशालिनी । कुंजल उवाच । स देवानां वधार्थाय दिव्यमार्गं जगाम ह

ນາງຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະເສນ່ຫາ ໄດ້ອອກເດີນທາງເພື່ອການສັງຫານວິຫຸນຑະ. ກຸນຊະລາກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາເຂົາໄດ້ໄປຕາມມັກທິບ ໂດຍມຸ່ງຈະຂ້າເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 20

नंदनांते ततो मायामपश्यद्दितिजेश्वरः । तया विमोहितो दैत्यः कामबाणकृतांतरः

ຕໍ່ມາ ທີ່ຂອບສວນນັນທະນະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງອະສຸຣະຜູ້ເກີດຈາກທິຕິ ໄດ້ເຫັນຮູບມາຍາ. ຖືກມາຍານັ້ນຫຼອກໃຫ້ຫຼົງ ອະສຸຣະຜູ້ມີໃຈຖືກລູກສອນແຫ່ງກາມະທິບທິ່ມແທງ ກໍສູນເສຍປັນຍາຈຳແນກ.

Verse 21

आत्मनाशं न जानाति कालरूपां वरस्त्रियम् । तां दृष्ट्वा नवहेमाभां रूपद्रविणशालिनीम्

ເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມພິນາດຂອງຕົນ ເມື່ອເຫັນນາງຜູ້ປະເສີດນັ້ນ—ຜູ້ເປັນກາລະໃນຮູບສະຕຣີ. ນາງສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄຳໃໝ່ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະຊັບສິນ.

Verse 22

लुब्धो विहुंडः पापात्मा तामुवाच वरांगनाम् । कासि कस्य वरारोहे ममचित्तप्रमाथिनि

ວິຫຸນຑະຜູ້ໂລບແລະບາບໜາ ໄດ້ກ່າວກັບນາງຜູ້ປະເສີດນັ້ນວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ, ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ? ເຈົ້າເປັນຂອງໃຜ, ໂອ ນາງງາມ, ຜູ້ກວນໃຈຂ້າໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວ?”

Verse 23

संगमं देहि मे भद्रे रक्षरक्ष वरानने । संगमात्तव देवेशि यद्यदिच्छसि सांप्रतम्

“ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົນ ຈົ່ງໃຫ້ການຮ່ວມສົມາຄົມແກ່ຂ້າ; ຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າ, ປົກປ້ອງຂ້າ, ໂອ ນາງໜ້າງາມ. ໂອ ເທວີແຫ່ງເທວະ, ຈາກການຮ່ວມກັບເຈົ້າ ໃນຂະນະນີ້ ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ ຈະສຳເລັດດັ່ງນັ້ນ.”

Verse 24

तत्तद्दद्मि महाभागे दुर्लभं देवदानवैः । मायोवाच । मामेव भोक्तुमिच्छा चेद्दायं मे देहि दानव

ນາງເວົ້າວ່າ “ໂອ ຜູ້ມີພາກດີ, ຂ້າຈະປະທານສິ່ງນັ້ນໃຫ້ເຈົ້າ ຊຶ່ງແມ່ນຫາຍາກແມ່ນແຕ່ເທວະແລະອະສຸຣ”। ມາຍາກ່າວວ່າ “ຖ້າເຈົ້າປາຖະນາຈະເສບສຸກກັບຂ້າພຽງຜູ້ດຽວ ໂອ ດານະວະ, ຈົ່ງມອບສ່ວນອັນຄວນແກ່ຂ້າ”

Verse 25

सप्तकोटिमितैश्चैव पुष्पैः पूजय शंकरम् । कामोदसंभवैर्दिव्यैः सौगंधैर्देवदुर्लभैः

ຈົ່ງບູຊາພຣະສັງກະຣະ ດ້ວຍດອກໄມ້ຈໍານວນເຈັດໂກຕິ ແລະດ້ວຍດອກໄມ້ທິບຫອມຫວນ ທີ່ເກີດຈາກກາໂມດາ ຊຶ່ງຫາຍາກແມ່ນແຕ່ໃນໝູ່ເທວະ

Verse 26

तेषां पुष्पकृतां मालां मम कंठे तु दानव । आरोपय महाभाग एतद्दायं प्रदेहि मे

ໂອ ດານະວະ, ຈົ່ງນໍາພວງມາລາທີ່ຮ້ອຍດ້ວຍດອກໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ມາສວມໃສ່ຄໍຂ້າ. ໂອ ຜູ້ມີພາກດີ, ຈົ່ງມອບຂອງຖວາຍນີ້ໃຫ້ຂ້າ

Verse 27

तदाहं सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । विहुंड उवाच । एवं देवि करिष्यामि वरं दद्मि प्रयाचितम्

“ເຊັ່ນນັ້ນ ຂ້າຈະເປັນພັນລະຍາອັນເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງເຈົ້າ ແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ” ວິຫຸນຑະກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ ໂອ ເທວີ; ຂ້າຈະເຮັດຕາມນັ້ນ ແລະຈະປະທານພອນທີ່ຖືກຂໍ”

Verse 28

वनानि यानि पुण्यानि दिव्यानि दितिजेश्वरः । बभ्राममन्मथाविष्टो न च पश्यति तं द्रुमम्

ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ຜູ້ເປັນບຸດແຫ່ງທິຕິ ໄດ້ພະເນຈອນໄປໃນປ່າອັນສັກສິດ ແລະທິບທັງຫຼາຍ; ແຕ່ເພາະຖືກຄາມະຄອບງໍາ ດັ່ງໄຂ້ແຫ່ງຄວາມຮັກ ຈຶ່ງບໍ່ເຫັນຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ

Verse 29

कामोदकाख्यं पप्रच्छ यत्रतत्र गतः स्वयम् । कामोदाख्यद्रुमो नास्ति वदंत्येवं महाजनाः

ລາວໄດ້ໄປມາທົ່ວທິດ ຖາມຫາສະຖານທີ່ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ກາໂມດະກະ” ດ້ວຍຕົນເອງ। ແຕ່ຊາວບ້ານກ່າວວ່າ: “ບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ຊື່ ‘ກາໂມດາ’ ເລີຍ।”

Verse 30

पृच्छमानः स दुष्टात्मा कामबाणैः प्रपीडितः । पप्रच्छ भार्गवं गत्वा भक्त्या नमित कंधरः

ຄົນຈິດຊົ່ວນັ້ນ ຖືກລູກສອນແຫ່ງກາມຕັນຫາບີບຄັ້ນ ໄດ້ໄປຫາພາຣຄະວະ ແລ້ວກ້ົມຫົວດ້ວຍພັກຕິ ຖາມທ່ານດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ।

Verse 31

कामोदकं द्रुमं ब्रूहि कांतं पुष्पसमन्वितम् । शुक्र उवाच । कामोदः पादपो नास्ति योषिदेवास्ति दानव

ລາວກ່າວວ່າ: “ຂໍຈົ່ງບອກເຖິງຕົ້ນ ‘ກາໂມດະກະ’ ອັນງາມ ແລະປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້।” ສຸກຣະຕອບວ່າ: “ໂອ ດານະວະ, ບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ຊື່ ‘ກາໂມດ’ ເລີຍ; ແຕ່ມີນາງອັບສະຣາຊື່ ‘ກາໂມດາ’ ຢູ່।”

Verse 32

यदा सा हसते चैव प्रसंगेन प्रहर्षिता । तद्धासाज्जज्ञिरे दैत्य सुगंधीनि वराण्यपि

ເມື່ອໃດນາງຫົວເຮາະດ້ວຍຄວາມປິຕິໃນການສົນທະນາ ເມື່ອນັ້ນ ໂອ ໄດຕະຍະ, ຈາກສຽງຫົວເຮາະນັ້ນເອງ ກໍເກີດພອນອັນປະເສີດ ແລະຫອມຫວນຂຶ້ນດ້ວຍ।

Verse 33

सुमान्येतानि दिव्यानि कामोदाया न संशयः । हृद्यानि पीतपुष्पाणि सौरभेण युतानि च

ດອກໄມ້ທິບອັນປະເສີດເຫຼົ່ານີ້ ແນ່ນອນແມ່ນຂອງກາໂມດາ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ। ມັນຊື່ນໃຈ ເປັນດອກສີເຫຼືອງ ແລະອົບອວນດ້ວຍກິ່ນຫອມ।

Verse 34

तेनाप्येकेन पुष्पेण यः समर्चति शंकरम् । तस्येप्सितं महाकामं संपूरयति शंकरः

ແມ່ນແຕ່ດອກໄມ້ດອກດຽວ ຜູ້ໃດບູຊາພຣະສັງກະຣະ ພຣະສັງກະຣະຍ່ອມບັນດານໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາອັນໃຫຍ່ຂອງຜູ້ນັ້ນສຳເລັດຄົບຖ້ວນ

Verse 35

अस्याश्च रोदनाद्दैत्य प्रभवंति न संशयः । तादृशान्येव पुष्पाणि लोहितानि महांति च

ຈາກການຮ້ອງໄຫ້ຂອງນາງເອງ ໂອ້ຜູ້ຟັງ ໄທຕະຍະຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ແລະດອກໄມ້ຊະນິດດຽວກັນນັ້ນກໍເກີດຂຶ້ນດ້ວຍ: ສີແດງ ແລະໃຫຍ່ໂຕ

Verse 36

सौरभेण विना दैत्य तेषां स्पर्शं न कारयेत् । एवमाकर्णितं तेन वाक्यं शुक्रस्य भाषितम्

“ໂອ້ໄທຕະຍະ ຖ້າບໍ່ມີກິ່ນຫອມນັ້ນ ຢ່າເຮັດໃຫ້ເຂົາໄດ້ສຳຜັດກັນ” ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳທີ່ສຸກຣະກ່າວແລ້ວ ລາວກໍປະພຶດຕາມນັ້ນ

Verse 37

उवाच सा तु कुत्रास्ति कामोदा भृगुनंदन । शुक्र उवाच । गंगाद्वारे महापुण्ये महापातकनाशने

ນາງກ່າວວ່າ “ແຕ່ກາໂມດາຢູ່ໃສ ໂອ້ຜູ້ສືບສາຍພຶຣຄຸ?” ສຸກຣະຕອບວ່າ “ຢູ່ກັງຄາດວາຣ ອັນບໍລິສຸດຍິ່ງ ເປັນທີ່ທຳລາຍບາບໃຫຍ່ທັງປວງ”

Verse 38

कामोदाख्यं पुरं तत्र निर्मितं विश्वकर्मणा । कामोदपत्तने नारी दिव्यभोगैरलंकृता

ທີ່ນັ້ນ ວິສະວະກັມມັນໄດ້ສ້າງນະຄອນນາມວ່າ “ກາໂມດາ” ໃນເມືອງກາໂມດານັ້ນ ມີນາງຜູ້ໜຶ່ງຖືກປະດັບດ້ວຍຄວາມສຸກສຳລານ ແລະຄວາມຫຼູຫລາດຸດສະຫວັນ

Verse 39

तथा चाभरणैर्भाति सर्वदेवैः सुपूजिता । त्वया तत्रैव गंतव्यं पूजितव्या वराप्सराः

ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງສ່ອງປະກາຍດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບ ແລະໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງສູງສຸດຈາກເທວະທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າພຶງໄປທີ່ນັ້ນໂດຍທັນທີ; ອັບສະຣາຜູ້ປະເສີດທີ່ນັ້ນຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາຕາມຄວນ।

Verse 40

उपायेनापि पुण्येन तां प्रहासय दानव । एवमुक्त्वा तु योगींद्र सः शुक्रो दानवं प्रति

“ໂອ ດານະວະ, ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍອຸບາຍອັນເປັນບຸນກຸສົນ ກໍຈົ່ງເຮັດໃຫ້ນາງຫົວເຮາະ.” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ໂອ ຈອມແຫ່ງໂຍຄີ, ສຸກຣະໄດ້ກ່າວຕໍ່ດານະວະນັ້ນ।

Verse 41

विरराम महातेजाः स्वकार्यायोद्यतोऽभवत्

ຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຢຸດນິ່ງຊົ່ວຄາວ ແລ້ວມຸ່ງໝັ້ນເພື່ອໃຫ້ກິດຂອງຕົນສຳເລັດ