Adhyaya 112
Gurutīrtha Māhātmya (within the Nahuṣa Episode): Celestial Song, Divine Splendor, and Reflective Doubt
ໃນພູມິຂັນຑະ ອັນເປັນເລື່ອງລາວຕີຣຖະທີ່ຊ້ອນຊັ້ນ ຕາມຖ້ອຍຄໍາຂອງ ກຸໍຊະລາ ປາກົດພາບການຂັບຮ້ອງສະຫວັນ ທີ່ກະທົບໃຈຢ່າງແຮງ. ບຸດຣີຂອງ ສັມພູ ມີຄວາມຫວັ່ນໄຫວໃນໃຈ ແຕ່ນາງລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຈິດຕະປະສະຍາອັນໝັ້ນຄົງ ແລະທ່າທີຂອງຜູ້ບໍາເນັດຕະປະ. ຕໍ່ມາເຫັນບຸລຸດດຸດຈະເຈົ້າຊາຍ ມີລັດສະມີທິບ ກິ່ນຫອມ ພວງມາລາ ເຄື່ອງປະດັບ ເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະໝາຍມົງຄຸນ ຈົນຜູ້ເບິ່ງຕື່ນຕະລຶງ. ຜູ້ຄົນພາກັນຄາດເດົາວ່າ: ເປັນເທວະດາ ຫຼື ຄັນທະວະ ຫຼື ບຸດນາກ ຫຼື ວິທຍາທະຣ ຫຼືແມ່ນອິນທຣາເອງດ້ວຍລີລາິດ. ຄວາມສົງໄສຍິ່ງເຂັ້ມຂຶ້ນ: ບາງຄົນວ່າເປັນ ສິວະ, ບາງຄົນວ່າ ກາມ (ມະໂນພະວະ), ຫຼື ປຸລັສຕະຍະ ຫຼື ກຸເບຣ—ເປັນແນວຄິດ “ຄວາມຄຸ້ມເຄືອທິບ” ໃນປຸຣານະ ທີ່ຄວາມງາມອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ທົດສອບປັນຍາ. ໃນຂະນະທີ່ ສະມາ ກໍາລັງຄິດຄໍານຶງ ນາງຜູ້ເປັນດັ່ງລາຊິນີແຫ່ງຄວາມງາມ ມາຮອດພ້ອມ ຣັມພາ ແລະສະຫາຍ; ນາງຍິ້ມ ແລະຫົວເບົາໆ ກ່ອນຈະເວົ້າກັບບຸດຣີຂອງ ສັມພູ. ທ້າຍບົດລະບຸວ່າ ອັດຍາຍນີ້ຢູ່ໃນເລື່ອງ ເວນະ, ການສັນລະເສີນ ກຸຣຸຕີຣຖະ, ເລື່ອງ ຈະວະນະ ແລະຕອນ ນະຫຸຩະ.
Shlokas
Verse 1
कुंजल उवाच । तदेव गानं च सुरांगनाभिर्गीतं समाकर्ण्य च गीतकैर्ध्रुवैः । समाकुला चापि बभूव तत्र सा शंभुपुत्री परिचिंतयाना
ກຸ້ຍຊະລະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນບົດຂັບຮ້ອງນັ້ນເອງ ທີ່ນາງອັບສະຣາສະຫວັນຮ້ອງພ້ອມທຳນອງທີ່ໝັ້ນຄົງແລະຮຽບຮ້ອຍ ທິດາຂອງສັມພູ ຜູ້ຈົ່ມໃນການຄິດພິຈາລະນາ ກໍເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍໃນໃຈຢູ່ທີ່ນັ້ນ।
Verse 2
आसनात्तूर्णमुत्थाय महोत्साहेन संयुता । तूर्णं गता वरारोहा तपोभावसमन्विता
ນາງລຸກຂຶ້ນຈາກອາສນະຢ່າງວ່ອງໄວ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມມຸ່ງມັ້ນອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ນາງຜູ້ສູງສົ່ງນັ້ນ ຮີບຮ້ອນອອກໄປ ໂດຍມີຈິດໃຈແລະນິໄສແຫ່ງຕະປະ (ຕະປັດ) ປະກອບພ້ອມ।
Verse 3
तं दृष्ट्वा देवसंकाशं दिव्यरूपसमप्रभम् । दिव्यगंधानुलिप्तांगं दिव्यमालाभिशोभितम्
ເມື່ອເຫັນເຂົາ—ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດເທວະ ມີຮູບທິບແລະຣັດສະມີທິບສະເໝີກັນ—ອະວະຍະວະຖືກຊະໂລມດ້ວຍກິ່ນຫອມສະຫວັນ ແລະປະດັບດ້ວຍພວງມາລາທິບ।
Verse 4
दिव्यैराभरणैर्वस्त्रैः शोभितं नृपनंदनम् । दीप्तिमंतं यथा सूर्यं दिव्यलक्षणसंयुतम्
ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທິບ ພຣະຣາຊະບຸດນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດວງອາທິດ ແລະປະກອບພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະທິບອັນປະເສີດ।
Verse 5
किं वा देवो महाप्राज्ञो गंधर्वो वा भविष्यति । किं वा नागसुतः सोयं किंवा विद्याधरो भवेत्
ຫຼືວ່າເຂົາຈະເປັນເທວະຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ? ຫຼືຈະເປັນຄັນທັບ? ຫຼືຜູ້ນີ້ເປັນບຸດແຫ່ງນາກ—ຫຼືຈະເປັນວິທະຍາທອນ?
Verse 6
देवेषु नैव पश्यामि कुतो यक्षेषु जायते । अनया लीलया वीरः सहस्राक्षोपि जायते
ແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະກໍບໍ່ເຫັນຜູ້ໃດເທົ່າເຂົາ—ຍິ່ງໃນຫມູ່ຍັກສາກໍຍິ່ງບໍ່ມີ. ດ້ວຍພະລັງລີລານີ້ ວີຣະນັ້ນອາດເປັນໄດ້ແມ່ນແຕ່ສະຫັດສະຣາກສະ (ອິນທຣາ)
Verse 7
शंभुरेष भवेत्किंवा किंवा चायं मनोभवः । किंवा पितुः सखा मे स्यात्पौलस्त्योऽयं धनाधिपः
ຜູ້ນີ້ຈະເປັນສັມພູ (ພຣະສິວະ) ຫຼື? ຫຼືເປັນມະໂນພະວະ (ກາມະເທວະ) ຜູ້ເກີດຈາກໃຈ? ຫຼືຈະເປັນສະຫາຍຂອງພໍ່ຂ້າ ຄືປຸລັສຕະຍະ—ຫຼືເປັນກຸເບຣ ເຈົ້າແຫ່ງຊັບ?
Verse 8
एवं समा चिंतयती च यावत्तावत्त्वरं रूपगुणाधिपा सा । समेत्य रंभासु महासखीभिरुवाच तां शंभुसुतां प्रहस्य
ໃນຂະນະທີ່ສະມາກຳລັງຄິດພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ ນາງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄວາມງາມແລະຄຸນລັກສະນະ ກໍຮີບມາຮອດທີ່ນັ້ນ. ນາງມາພ້ອມກັບຣັມພາ ແລະສະຫາຍສະນິດທັງຫຼາຍ ແລ້ວກ່າວກັບທິດາແຫ່ງສັມພູ ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມແລະຫົວເບົາໆ
Verse 112
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने द्वादशाधिकशततमोऽध्यायः
ດັ່ງນີ້ແລ ບົດທີ 112 ໃນສີຣີປັດມະປຸຣານະ ພູມິຂັນດະ—ໃນນິທານເວນະ ໃນການສັນລະເສີນມະຫາຕະມະຂອງກຸຣຸຕີຣຖະ ໃນປະຫວັດຈະວະນະ ແລະໃນຕອນວ່າດ້ວຍນະຫຸສະ ກໍສິ້ນສຸດລົງ