Śāpaprāpti (Receiving a Curse) — Mohinī Narrative
दातारं सर्वदानानां ब्रह्मण्यं हरिदैवतम् । प्रजारंजनशीलं च हरिवासरसेविनम् ॥ ७८ ॥
dātāraṃ sarvadānānāṃ brahmaṇyaṃ haridaivatam | prajāraṃjanaśīlaṃ ca harivāsarasevinam || 78 ||
ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໃຫ້ທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງທານທັງປວງ, ຜູ້ຄຸ້ມຄອງທຳຂອງພຣາຫມັນ, ຜູ້ມີພຣະຮິ (Hari) ເປັນເທວະສູງສຸດ, ຜູ້ມີນິໄສໃຫ້ປະຊາຊົນຊື່ນບານ, ແລະເປັນຜູ້ບຳເນັດຮັບໃຊ້ວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຮິ.
Narada (in instruction/praise within Uttara-Bhaga vrata–tirtha context)
Vrata: Harivāsara (Hari’s sacred day; commonly Ekādaśī/Dvādaśī observance in Vaiṣṇava usage)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It presents the ideal devotee as rooted in dana (charity), brahmaṇya (upholding Vedic righteousness), and steadfast orientation to Hari—showing that social welfare and Vishnu-bhakti are inseparable.
Bhakti is framed as loyal service (seva) to Hari expressed through regular sacred-day observance (hari-vāsara) and a life that benefits others—devotion that becomes visible as generosity and public-minded conduct.
The verse implies vrata-kāla-niyama (proper timing/observance of sacred days), which connects to Jyotiṣa-based calendrical reckoning used to determine auspicious tithis and weekdays for Hari worship.