Dīkṣā, Mantra-Types, Mantra-Doṣas, and Qualifications of Ācārya–Śiṣya

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ जीवस्य पाशौघच्छेदनायेष्टसिद्धिदम् । दीक्षाविधिं प्रवक्ष्यामि मन्त्रसामर्थ्यदायकम् ॥ १ ॥

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ເພື່ອຕັດຂາດພັນທະຫຼາຍປະການທີ່ຜູກມັດຈິດວິນຍານ (jīva) ແລະເພື່ອປະທານການສໍາເລັດແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍພິທີດີກສາ ອັນໃຫ້ພະລັງແກ່ມັນຕຣາ।

Verse 2

दिव्यं भावं यतो दद्यात्क्षिणुयाद्दुरितानि च । अतो दीक्षेति सा प्रोक्ता सर्वागमविशारदैः ॥ २ ॥

ເນື່ອງຈາກມັນປະທານພາວະໃນອັນເທວະ ແລະທຳລາຍບາບກຳອັນຊົ່ວ ດັ່ງນັ້ນບັນດາຜູ້ຮູ້ອາຄະມະທັງປວງຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ດີກຊາ (dīkṣā)».

Verse 3

मननं सर्ववेदित्वं त्राणं संखार्यनुग्रहः । मननात्त्राणधर्मत्त्वान्मंत्र इत्यभिधीयते ॥ ३ ॥

ເນື່ອງຈາກຄວນໃຫ້ພິຈາລະນາ (manana) ແລະມີທຳມະຊາດແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງ (trāṇa) ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ມັນຕຣະ». ດ້ວຍການພິຈາລະນາມັນໃຫ້ຮູ້ວິທະທັງປວງ ແລະດ້ວຍພະລັງຄຸ້ມຄອງມັນປະທານອະນຸຄຣາະແກ່ຜູ້ປະຕິບັດ.

Verse 4

स्त्रीपुंनपुंसकात्मानस्ते मंत्रास्तु त्रिधा मताः । स्त्रीमंत्रास्तु द्विठांताः स्युः पुंमंत्रा हुंफडंतकाः ॥ ४ ॥

ມັນຕຣະຖືກຖືວ່າມີ 3 ປະເພດຕາມສະພາບ—ເພດຍິງ, ເພດຊາຍ, ແລະກາງ. ມັນຕຣະເພດຍິງກ່າວວ່າລົງທ້າຍດ້ວຍ ṭha ສອງຕົວ; ມັນຕຣະເພດຊາຍລົງທ້າຍດ້ວຍ «huṃ» ແລະ «phaḍ».

Verse 5

क्लीबाश्चैव नमोंऽताः स्युर्मंन्त्राणां जातयः स्मृताः । पुंदैवतास्तु मन्त्रा स्युर्विद्याः स्त्रीदैवता मताः ॥ ५ ॥

ຕາມປະເພນີ ມັນຕຣະມີ «ຊາຕິ» (ຊັ້ນ/ຈຳພວກ) ແຕກຕ່າງກັນ: ບາງຢ່າງເປັນກາງ (klība) ແລະບາງຢ່າງລົງທ້າຍດ້ວຍຄຳນົບນ້ອມ «namo» (namo-anta). ມັນຕຣະຖືວ່າມີເທວະເພດຊາຍເປັນອົງປະທານ, ແຕ່ «ວິທະຍາ» (vidyā) ຖືວ່າມີເທວະເພດຍິງເປັນອຳນາດປະທານ.

Verse 6

षट् क्रमसु प्रशस्तास्ते मनवस्त्रिविधाः पुनः । तारांत्यरेफः स्वाहास्तु तत्राग्नेयाः समीरिताः ॥ ६ ॥

ໃນບັນດາລຳດັບພິທີ 6 ຢ່າງ (krama) ມັນຕຣະ/ສູດມະນຸເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ ແລະຍັງກ່າວອີກວ່າມີ 3 ປະເພດ. ໃນບົດນີ້ ພວກອາກເນຍ (ກ່ຽວກັບໄຟ) ຖືກປະກາດວ່າ: «tārā», «antya», «repha», ແລະ «svāhā».

Verse 7

सौम्यास्तु भृगुपीयूषबीजढ्याः कथिता मुने । अग्नीषोमात्मका ह्येवं मंत्रा ज्ञेया मनीषिभिः ॥ ७ ॥

ໂອ ມຸນີ, ມັນຕຣາ «ໂສມຍະ» ໄດ້ຖືກກ່າວວ່າ ອຸດົມດ້ວຍພະຍາງຄໍາເມັດ (ບີຊະ) ຂອງ ພຣິກຸ ແລະ ນ້ໍາອະມຣິຕ. ດັ່ງນັ້ນ ນັກປັນຍາຄວນເຂົ້າໃຈວ່າ ມັນຕຣາເຫຼົ່ານີ້ມີສະພາບຮ່ວມຂອງ ອັກນິ ແລະ ໂສມະ.

Verse 8

बोधमायांति चाग्नेयाः श्वसने पिंगलाश्रिते । सौम्याश्चैव प्रबुध्यंते वामे वहति मारुतेः ॥ ८ ॥

ເມື່ອລົມຫາຍໃຈເຄື່ອນຜ່ານນາດີ «ປິງກະລາ» ກະແສອາກເນຍະ (ໄຟ) ຈະຕື່ນຂຶ້ນ; ແລະເມື່ອປຣານະໄຫຼທາງຊ້າຍ ກະແສໂສມຍະ (ຈັນທຣະ, ອ່ອນໂຍນ) ກໍຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນ.

Verse 9

सर्वे मंत्राः प्रबुध्यंते वायौ नाडिद्वयाश्रिते । स्वापकाले तु मन्त्रस्य जपोऽनर्थफलप्रदः ॥ ९ ॥

ມັນຕຣາທັງປວງຈະຕື່ນຕົວສົມບູນ ເມື່ອປຣານະລົມຕັ້ງຢູ່ໃນນາດີສອງສາຍ. ແຕ່ການສວດຊ້ໍາມັນຕຣາໃນເວລານອນ ໃຫ້ຜົນອັນເສຍຫາຍ ຫຼື ບໍ່ມີຄວາມໝາຍ.

Verse 10

प्रत्येकं मन्त्रमुञ्चार्य नाव्यानां तान्समुञ्चरेत् । अनुलोमे बिंदुयुक्तान्विलोमे सर्गसंयुतान् ॥ १० ॥

ເມື່ອອອກສຽງມັນຕຣາແຕ່ລະບົດແຍກກັນແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນສວດຮ່ວມກັນເປັນຊຸດ. ໃນລໍາດັບໄປຂ້າງໜ້າ ໃຫ້ປະກອບດ້ວຍບິນດຸ/ອະນຸສວາຣ; ໃນລໍາດັບກັບຄືນ ໃຫ້ປະກອບດ້ວຍວິສັກຄະ (ສັກຄະ).

Verse 11

जप्तो यदि स वै देवं प्रबुद्धः क्षिप्रसिद्धिदः । अनया मालया जप्तो दुष्टमन्त्रोऽपि सिद्ध्यति ॥ ११ ॥

ຖ້າອັນເທວະນັ້ນຖືກເຊີນດ້ວຍການສວດຊ້ໍາ (ຈະປະ) ມັນຕຣາຈະຕື່ນພະລັງ ແລະໃຫ້ຄວາມສໍາເລັດຢ່າງວ່ອງໄວ. ແລະເມື່ອສວດດ້ວຍມາລານີ້ ແມ່ນແຕ່ມັນຕຣາທີ່ບົກພ່ອງກໍຍັງບັນລຸສິດທິໄດ້.

Verse 12

क्रूरे कर्माणि चाग्नेयाः सौम्याः सौम्य फलप्रदाः । शांतज्ञानेतिरौद्रेयशांतिजाति समन्वितः ॥ १२ ॥

ພິທີກຳອັນດຸຮ້າຍແມ່ນປະເພດອັກນິ; ພິທີອ່ອນໂຍນໃຫ້ຜົນອ່ອນໂຍນ. ການແບ່ງຍັງເອີ້ນວ່າ «ຊານຕະ» (ສະງົບ) ແລະ «ຍານະ» (ປັນຍາ); ແລະຍັງຜູກພັນກັບ «ເຣາດຣະ» (ເດືອດດານ) ແລະ «ຊານຕິ» (ປະລອມ) ຂອງປະເພດພິທີກຳ.

Verse 13

शांतोऽपि रौद्रतामेति हुंफट्पल्लवयोजनात् । छिन्नादिदोषयुक्तास्ते नैव रक्षंति साधकम् ॥ १३ ॥

ແມ່ນແຕ່ພິທີ «ຊານຕະ» ກໍກາຍເປັນຄວາມເດືອດດານ ເມື່ອເພີ່ມພະຍາງ «huṃ» ແລະ «phaṭ». ມັນຕຣາທີ່ມີຂໍ້ບົກພ່ອງເຊັ່ນ ຖືກຕັດຂາດ ບໍ່ອາດປົກປ້ອງຜູ້ປະຕິບັດໄດ້ເລີຍ.

Verse 14

छिन्नो रुद्धः शक्तिहीनस्ततश्चैव पराङ्मुखः । कर्महीनो नेत्रहीनः कीलितः स्तंभितस्तथा ॥ १४ ॥

ຜູ້ນັ້ນກາຍເປັນຜູ້ຖືກຕັດຂາດ, ຖືກຂັດຂວາງ, ແລະໄຮ້ພະລັງ; ແລ້ວຫັນໜ້າອອກ. ຂາດກຳລັງການກະທຳ ແລະຂາດສາຍຕາ, ຖືກຕອກຕິດ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ນິ່ງງັນ.

Verse 15

दग्धः स्रस्तश्च भीतश्च मलिनश्च तिरस्कृतः । भेदितश्च सुषुप्तश्च मदोन्मत्तश्च मूर्च्छितः ॥ १५ ॥

«ຖືກເຜົາ, ອ່ອນແອ, ຢ້ານກົວ, ເປື້ອນມົນ, ຖືກດູຖູກ, ຖືກແທງບາດເຈັບ, ຫຼັບໄຫຼ, ເມົາຄຸ້ມຄັ່ງ, ແລະສະຫຼົບ»—ນີ້ແມ່ນສະພາບທີ່ກ່າວໄວ້.

Verse 16

हतवीर्यो भ्रांतसंज्ञः प्रध्वस्तो बालकस्तथा । कुमारोऽथ युवा प्रौढो वृद्धो निस्त्रिंशकस्तथा ॥ १६ ॥

ຜູ້ນັ້ນຖືກກ່າວວ່າ: ໄຮ້ພະລັງວິລະ, ສະຕິສັບສົນ, ພັງທະລາຍ; ແລ້ວເປັນເດັກນ້ອຍ; ແລ້ວເປັນວັຍໜຸ່ມ; ແລ້ວເປັນຜູ້ໃຫຍ່; ແລ້ວເປັນຄົນເຖົ້າ; ແລະຍັງເປັນຜູ້ຖືກເປີດໂປງ/ຖອດອອກຈາກການປົກປ້ອງ.

Verse 17

निर्बीजः सिद्विहीनश्च मंदः कूटो निरंशकः । सत्त्वहीनः केकरश्च बीजहीनश्च धूमितः ॥ १७ ॥

(ສິ່ງນັ້ນ) ບໍ່ມີເມັດ, ຂາດຄວາມສຳເລັດອັນຖືກຕ້ອງ, ເຉື່ອຍຊາ, ຄົດຄ້ຽວ, ບໍ່ຄົບສ່ວນ, ຂາດພະລັງສັດຕະ, ຮູບຮ່າງບິດເບືອນ, ອີກທັງບໍ່ມີເມັດ ແລະ ຖືກຄວັນຄອບຄຸມໃຫ້ມືດຄຳ।

Verse 18

आलिंगितो मोहितश्च क्षुधार्तश्चातिदीप्तकः । अंगहीनोऽतिक्रुद्धश्चातिक्रूरो व्रीडितस्तथा ॥ १८ ॥

ບາງຄົນອາດຖືກກອດຮັດ (ຫຼືຖືກຈັບແນ່ນ), ຖືກມົວເມົາ, ທຸກທ້ອນເພາະຄວາມຫິວ, ຮ້ອນແຮງ/ຕື່ນເກີນ; ອີກທັງອາດຂາດອະວະຍະ, ໂກດກ້າຫນັກ, ໂຫດຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ, ຫຼືຖືກຄວາມອາຍຄອບງຳ.

Verse 19

प्रशांतमानसः स्थानभ्रष्टश्च विकलस्तथा । अतिवृद्धोऽतिनिःस्नेहः पीडितश्च तथा पुनः ॥ १९ ॥

ຜູ້ທີ່ໃຈສົງບົບແຕ່ຊາຊື່ນ, ຜູ້ທີ່ຕົກຈາກຖານະອັນຄວນ, ຜູ້ທີ່ອ່ອນແອ; ຜູ້ທີ່ແກ່ຊະລາຫນັກ, ຜູ້ທີ່ຂາດຄວາມອົບອຸ່ນແຫ່ງຄວາມຮັກຢ່າງຍິ່ງ, ແລະອີກທັງຜູ້ທີ່ຖືກທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນ—ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຖືກກ່າວວ່າຢູ່ໃນພາວະອ່ອນແອນັ້ນ.

Verse 20

दोषा ह्येते समाख्याता वक्ष्याम्येषां च लक्षणम् । संयुक्तं वा वियुक्तं वा त्रिधा वा स्वरसंयुतम् ॥ २० ॥

ຄວາມບົກພ່ອງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກນັບກ່າວແລ້ວ; ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍລັກສະນະຈຳແນກຂອງມັນ—ວ່າເກີດຮ່ວມກັນ ຫຼືແຍກກັນ, ຫຼືເປັນສາມປະເພດທີ່ຜູກພັນກັບສະວະຣະ (svara) ຄືສຽງສຳນຽງຂອງມົນຕຣາ.

Verse 21

मनोर्यस्यादिमध्यांते वह्निबीजं तथोच्यते । चतुर्द्धा पञ्चधा वापि स मन्त्रश्छिन्नसंज्ञकः ॥ २१ ॥

ມົນຕຣາໃດທີ່ນຳເອົາພະຍາງຄ໌ເມັດແຫ່ງໄຟ (vahni-bīja) ວາງໄວ້ທີ່ຕົ້ນ, ກາງ, ແລະທ້າຍຂອງສູດ, ແລ້ວແບ່ງອອກເປັນສີ່ສ່ວນ ຫຼືຫ້າສ່ວນ—ມົນຕຣານັ້ນເອີ້ນວ່າ «ຈິນນະ» (ແຍກ/ຕັດເປັນຕອນ) ມົນຕຣາ.

Verse 22

मनोर्यस्यादिमध्यांते भूबीजद्वयमुच्यते । स तु रुद्धो मनुज्ञेयो ह्यतिक्लेशेन सिद्धिदः ॥ २२ ॥

ມົນຕຣາທີ່ມີພະຍາງຄ໌ເມັດ «bhū» ຢູ່ຕົ້ນ ກາງ ແລະ ທ້າຍ—ເມື່ອຖືກຮັກສາແລະຄວບຄຸມໄວ້—ພຶງຮູ້ວ່າເປັນ «manu»; ມັນໃຫ້ສິດທິ ແຕ່ຕ້ອງອາໄສຄວາມພາກພຽນຢ່າງໜັກ.

Verse 23

तारवर्मत्रया लक्ष्मीरेवं हीनस्तु यो मनुः । शक्तिहीनः स विज्ञेयश्चिरकालफलप्रदः ॥ २३ ॥

ມົນຕຣາ (manu) ທີ່ຂາດການຫຸ້ມປ້ອງກັນສາມຊັ້ນ (tāra-varma) ແບບນີ້ ພຶງຮູ້ວ່າຂາດພະລັງ; ບໍ່ນຳພາພຣະລັກສະມີມາ ແລະຜົນຈະໄດ້ຊ້າຍາວນານ.

Verse 24

कामबीजं मुखे मायाह्यंते चैवाङ्कुशं तथा । असौ पराङ्मुखो ज्ञेयो भजतां चिरसिद्धिदः ॥ २४ ॥

ໃຫ້ວາງ Kāma-bīja ໄວ້ທີ່ປາກ (ຕົ້ນ) ; ທີ່ທ້າຍໃຫ້ເພີ່ມ Māyā-bīja ແລະ «aṅkuśa» ດ້ວຍ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າຮູບແບບນີ້ແມ່ນ «parāṅmukha» (ຫັນອອກນອກ); ສຳລັບຜູ້ບູຊາ ມັນໃຫ້ສິດທິທີ່ຍືນຍາວ.

Verse 25

आदिमध्यावसानेषु सकारो दृश्यते यदि । स मन्त्रो बधिरः प्रोक्तः कष्टेनाल्पफलप्रदः ॥ २५ ॥

ຖ້າເຫັນພະຍາງຄ໌ «sa» ຢູ່ຕົ້ນ ກາງ ຫຼື ທ້າຍ (ຂອງມົນຕຣາ) ມົນຕຣານັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ «ຫູໜວກ»; ມັນໃຫ້ຜົນນ້ອຍ ແລະໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມລຳບາກ.

Verse 26

पञ्चार्णो यदि रेफर्कबिंदुवर्जितविग्रहः । नेत्रहीनस्तु विज्ञेयः क्लेशेनापि न सिद्धिदः ॥ २६ ॥

ຖ້າຮູບມົນຕຣາຫ້າພະຍາງຄ໌ ຖືກທຳໃຫ້ຂາດ repha (r) ຂາດ arka (ra) ແລະຂາດ bindu (ຈຸດນາສິກ) ພຶງຮູ້ວ່າ «ບໍ່ມີຕາ»; ແມ່ນແຕ່ພາກພຽນຫນັກກໍບໍ່ໃຫ້ສິດທິ.

Verse 27

आदिमध्यावसानेषु हंसः प्रासादवाग्भवौ । हंसेंदुर्वा सकारो वा फकारो वर्म वा पुन ॥ २७ ॥

ໃນຕອນເລີ່ມ, ຕອນກາງ, ແລະຕອນສຸດທ້າຍ (ຂອງສູດມົນທີ່ກຳນົດ) ອາດວາງບີຈະ “haṃsa”; ຫຼືໃຊ້ “prāsāda” ແລະ “vāgbhava”. ອີກທາງໜຶ່ງ ອາດໃຊ້ “haṃsa–indu”, ຫຼືພະຍາງ “sa”, ຫຼື “pha”, ຫຼືບີຈະປ້ອງກັນ “varma” ອີກຄັ້ງ।

Verse 28

माप्रा नमामि च पदं नास्ति यस्मिन्स कीलितः । एवं मध्ये द्वयं मूर्ध्नि यस्मिन्नस्त्रलकारकौ ॥ २८ ॥

ໃນຄຳວ່າ “māprā” ແລະໃນ “namāmi” ບໍ່ມີອັກສອນໃດທີ່ເປັນ “ຖືກຕອກຕະປູ” (ຖືກກຳນົດໃຫ້ຢຸດນິ່ງ). ດັ່ງນັ້ນ ຕອນກາງມີສອງ, ແລະທີ່ສ່ວນຫົວມີອັກສອນທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍ (lakāra) ທາງວິຊາການ।

Verse 29

न विद्येते स मंत्रस्तु स्तंभितः सिद्धिरोधकृत् । अग्निः पवनसंयुक्तो मनोर्यस्य तु मूर्द्धनि ॥ २९ ॥

ມົນນັ້ນບໍ່ອາດເອີ້ນວ່າ “ມີຢູ່” ຢ່າງແທ້ຈິງ; ມັນຖືກຂັດຂວາງ ແລະເຮັດໃຫ້ສິດທິ (ຄວາມສຳເລັດທາງຈິດ) ຖືກປິດກັ້ນ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ໃນສ່ວນຫົວມີໄຟ (ຄວາມຮ້ອນພາຍໃນ) ຮ່ວມກັບລົມ (ລົມຫາຍໃຈ), ຈິດໃຈຈະຖືກກວນ ແລະຖືກຂັດຂວາງ.

Verse 30

स सार्णो दृश्यते यस्तु स मंत्रो दग्धसंज्ञकः । अस्रं द्वाभ्यां त्रिभिः षड्भिरष्टाभिर्दृश्यतेऽक्षरेः ॥ ३० ॥

ມົນໃດທີ່ເຫັນມີ “sārṇa” (ເຄື່ອງໝາຍສຽງດັງ/ຄ້າຍວິສັກກະ ຫຼືເຄື່ອງໝາຍພະຍັນຊະນະທີ່ຕິດພ່ວງ) ມົນນັ້ນເອີ້ນວ່າ “dagdha” (ຖືກເຜົາ/ບົກພ່ອງ). ຮູບແບບມົນທີ່ເອີ້ນວ່າ “asra” ປາກົດເມື່ອມັນຖືກປະກອບດ້ວຍ 2, 3, 6 ຫຼື 8 ພະຍາງ (akṣara).

Verse 31

त्रस्तः स मंत्रो विज्ञेयो मुखे तारविवर्जितः । हकारः शक्तिरथवा भीतो मंत्रः स एव हि ॥ ३१ ॥

ມົນພຶງຮູ້ວ່າ “ຕົກໃຈ/ຫວາດກົວ” ເມື່ອໃນປາກ (ໃນການສະດຸດສຽງ) ມັນຂາດ “tāra” ຄື ພຣະນະວະ “Oṃ”. ພະຍາງ “ha” ເປັນສັກຕິຂອງມັນ; ແທ້ຈິງ ມົນນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ຢ້ານ” ເມື່ອຖືກອອກສຽງໂດຍບໍ່ມີ tāra.

Verse 32

मनोर्यस्यादिमध्यांते स्यान्मकारचतुष्टयम् । मलिनस्तु स विज्ञेयो ह्यतिक्लेशेन सिद्धिदः ॥ ३२ ॥

ມົນທີ່ມີອັກສອນ «ມ» ປາກົດ 4 ຄັ້ງ—ທັງຕົ້ນ ກາງ ແລະ ທ້າຍ—ພຶງຮູ້ວ່າ «ບໍ່ບໍລິສຸດ»; ໃຫ້ຄວາມສໍາເລັດໄດ້ກໍ່ດ້ວຍຄວາມລໍາບາກຫນັກ.

Verse 33

दार्णो यस्य मनोर्मध्ये मूर्ध्नि क्रोधयुगं तथा । अस्त्रं चास्ति स मंत्रस्तु तिरस्कृत उदीरितः ॥ ३३ ॥

ມົນທີ່ມີພະຍາງ «ດາຣະນ» ຢູ່ກາງ, ມີຄູ່ພະຍາງ «ກໂຣທະ» ຢູ່ຫົວ, ແລະຍັງມີສູດ «ອັດສະຕຣະ» ປະກອບ—ມົນນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ຕິຣັສກຣິຕະ» ຄືມົນຂັບໄລ/ປ້ອງກັນ.

Verse 34

म्योद्वयं हृदयं शीर्षे वषड्वौषट्कमध्यमः । यस्य स्याद्भेदितो मंत्रस्त्याज्यः क्लिष्टफलप्रदः ॥ ३४ ॥

ຖ້າມົນໃດມີພະຍາງ «ມຽວ» ສອງພະຍາງຢູ່ທ້າຍ, ວາງ «ຫຣິດະຍະ» (ເມັດຫົວໃຈ) ໄວ້ທີ່ຫົວ, ແລະແຊກ «ວະສັດ/ວາວະສັດ» ໄວ້ກາງ—ມົນນັ້ນແຕກກະຈາຍ ຈັດວາງບໍ່ຖືກ ຄວນລະທິ້ງ, ເພາະໃຫ້ຜົນທີ່ລໍາບາກແລະຂັດຂ້ອງ.

Verse 35

त्र्यक्षरो हंसहीनो यः सुषुप्तः कीर्तितस्तु सः । विद्या वाप्यथवा मंत्रो भवेत्सप्तदशाक्षरः ॥ ३५ ॥

ສິ່ງໃດທີ່ມີພຽງ 3 ພະຍາງ ແລະຂາດ «ຫັງສະ» (ຄວາມລຶກລັບ) ນັ້ນ ຖືກເອີ້ນວ່າ ສະພາວະນອນຫຼັບເລິກ (ສຸສຸບຕິ). ແຕ່ວິທະຍາ ຫຼືມົນທີ່ແທ້ ກ່າວວ່າມີ 17 ພະຍາງ.

Verse 36

षट्कारपंचकादिर्यो मदोन्मत्तस्तु स स्मृतः । यस्य मध्ये स्थितं चास्रं स मंत्रो मूर्च्छितः स्मृतः ॥ ३६ ॥

ມົນທີ່ເລີ່ມດ້ວຍກຸ່ມສຽງ «ສັດກາຣະ» ແລະ «ປັນຈະກະ» ຖືກຈື່ຈໍາວ່າ «ມະໂດນມັດຕະ» ດັ່ງຄົນເມົາມຶນບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ແລະມົນທີ່ມີສຽງຄົມກັດຮຸນແຮງ (ອັສຣະ) ຢູ່ກາງ ຖືກຈື່ຈໍາວ່າ «ມູຣຈິຕະ» ດັ່ງຫມົດສະຕິ ຫຼືພະລັງຖືກບັງ.

Verse 37

विरामस्थानगं चास्रं हतवीर्यः स उच्यते । मंत्रस्यादौ च मध्ये च मूर्ध्नि चास्रचतुष्टयम् ॥ ३७ ॥

ພະຍາງມົນທີ່ຕົກຢູ່ບ່ອນຢຸດພັກ ຖືກກ່າວວ່າອຳນາດຂອງມັນອ່ອນລົງ. ໃນມົນມີຈຸດ ‘ອັສຣ’ 4 ຈຸດ—ຕົ້ນ, ກາງ, ທ້າຍ, ແລະທີ່ຫົວ/ຍອດ (ສ່ວນຫຼັກ).

Verse 38

ज्ञातव्यो भ्रांत इत्येष यः स्यादष्टा दशाक्षरः । पुनर्विशतिवर्णो वा यो मंत्रः स्मरसंयुतः ॥ ३८ ॥

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ນີ້ແມ່ນມົນ ‘ພຣານຕະ’ (ຫຼົງ/ສັບສົນ): ມົນທີ່ມີ 18 ພະຍາງ, ຫຼືອີກຢ່າງໜຶ່ງ ມົນທີ່ມີ 20 ຕົວອັກສອນ ເມື່ອປະກົບກັບຄຳທີ່ກ່ຽວກັບ ສະມະຣະ (ກາມະ, ຕັນຫາເສນ່ຫາ).

Verse 39

हृल्लेखाकुंशबीजाढ्यः प्रध्वस्तः स कथ्यते । सप्तार्णो बालमंत्रस्तु कुमारो वसुवर्णवान् ॥ ३९ ॥

ມົນທີ່ປະດັບດ້ວຍພະຍາງພັນທຸ ‘hṛl’, ‘lekhā’, ແລະ ‘kuṃśa’ ຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ປະຣະທວັສຕະ’. ມົນ ‘ບາລະ’ 7 ພະຍາງ ເອີ້ນວ່າ ‘ກຸມາຣະ’ ແລະມີວັນນະ 8 (ໜ່ວຍສຽງ) ຄົບຖ້ວນ.

Verse 40

षोडशार्णो युवा प्रौढश्चत्वारिंशतिवर्णकः । त्रिंशद्वर्णश्चतुःषष्टिवर्णश्चापि शताक्षरः ॥ ४० ॥

ມົນ 16 ພະຍາງ ເອີ້ນວ່າ “ຍຸວາ” (ໜຸ່ມ). ມົນ 40 ພະຍາງ ເອີ້ນວ່າ “ປຣົວດ” (ເຕັມວັຍ). ອີກທັງຍັງມີມົນ 30 ພະຍາງ, 64 ພະຍາງ, ແລະມົນ 100 ພະຍາງດ້ວຍ.

Verse 41

चतुःशताक्षरो मंत्रो वृद्ध इत्यभिधीयते । नवार्णस्तारसंयुक्तो मंत्रो निस्त्रिंश उच्यते ॥ ४१ ॥

ມົນ 400 ພະຍາງ ເອີ້ນວ່າ “ວຣິດທະ” (ຂະຫຍາຍ/ເຖົ້າ). ແລະມົນ 9 ພະຍາງ ເມື່ອປະກອບກັບ ຕາຣາ (ພະຍາງ “oṃ”) ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ນິສຕຣິ່ມຊະ”.

Verse 42

यस्यांते हृदयं प्रोक्तं शिरोमंत्रोऽथ मध्यगः । शिखा वर्म च यस्यांते नेत्रमस्रं च दृश्यते ॥ ४२ ॥

ໃນລຳດັບນະຍາສະຂອງມັນຕຣານັ້ນ ມັນຕຣາແຫ່ງຫົວໃຈ (ຫຣຶດະຍະ) ຖືກກຳນົດໄວ້ທ້າຍ; ມັນຕຣາແຫ່ງສີສະ (ສິໂຣ) ຢູ່ກາງ. ທ້າຍນັ້ນຍັງມີ ສິຂາ ແລະ ວັຣມະ; ມັນຕຣາແຫ່ງຕາ (ເນດຣະ) ແລະ ອັສຕຣະ ກໍປາກົດໃຫ້ນຳໃຊ້ເຊັ່ນກັນ।

Verse 43

शिव शक्त्यार्णहीनो वा निर्बीजः स मनुः स्मृतः । आद्यंतमध्ये फट्कारः षोढा यस्मिन्प्रदृश्यते ॥ ४३ ॥

ມັນຕຣາໃດທີ່ຂາດອັກສອນຂອງ ສິວະ ແລະ ສັກຕິ ຖືກຈື່ຈຳວ່າ «ນິຣບີຊະ» (ບໍ່ມີເມັດ). ມັນຕຣານັ້ນແຫຼະ ທີ່ເຫັນຄຳ «ພະດ» (phaṭ) ປາກົດເປັນຫົກປະການ—ທີ່ຕົ້ນ, ທີ່ທ້າຍ, ແລະທີ່ກາງ.

Verse 44

स मनुः सिद्धिहीनः स्यान्मंदः पंक्त्यक्षरो मनुः । कूट एकाक्षरो मंत्रः स एवोक्तो निरंशकः ॥ ४४ ॥

ມັນຕຣາ (ມະນຸ) ທີ່ປາດສະຈາກສິດທິ (siddhi) ຖືກນັບວ່າອ່ອນແອ. ມັນຕຣາທີ່ເປັນລຳດັບອັກສອນເປັນແຖວ ເອີ້ນວ່າ «ມະນຸ». ແຕ່ «ກູຏ» ແມ່ນມັນຕຣາອັກສອນດຽວ; ນັ້ນແຫຼະຖືກກ່າວວ່າ «ນິຣັງສະກະ» (ບໍ່ມີສ່ວນ).

Verse 45

द्विवर्णः सत्त्वहीनः स्यात्केकरश्चतुरक्षरः । षड्वर्णो बीजहीनो वा सार्द्धसप्ताक्षरोऽपि वा ॥ ४५ ॥

ມັນຕຣາສອງພະຍາງ ຖືກກ່າວວ່າບໍ່ມີພະລັງຜົນ; ມັນຕຣາສີ່ພະຍາງທີ່ເປັນ «ເກກະຣະ» ກໍຜິດພາດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ມັນຕຣາຫົກພະຍາງທີ່ຂາດບີຊະ (bīja) ຫຼືແມ່ນກະທັ້ງມັນຕຣາເຈັດພະຍາງກັບຄື່ງ ກໍຖືກນັບວ່າບົກພ່ອງ.

Verse 46

सार्द्धद्वादशवर्णो वा धूमितो र्निदितस्तु सः । सार्द्धबीजत्रययुतो मंत्रो विंशतिवर्णवान् ॥ ४६ ॥

ມັນຕຣານັ້ນ ຖ້າມີສິບສອງພະຍາງກັບຄື່ງ ຖືກເອີ້ນວ່າ «ທູມິຕະ» ແລະຖືກຕຳນິ. ແຕ່ເມື່ອປະກອບດ້ວຍບີຊະ (bīja) ສາມກັບຄື່ງ ມັນຕຣານັ້ນຈະກາຍເປັນມັນຕຣາຍີ່ສິບພະຍາງ.

Verse 47

त्रिंशद्वर्णश्चैकविंशद्वर्णश्चार्लिंगितस्तु सः । यो मंत्रो दंतवर्णस्तु मोहितः स तु कीर्तितः ॥ ४७ ॥

ມົນຕຣາໃດທີ່ມີສຽງພະຍາງ 30 ແລະກໍມີ 21 ພະຍາງ ພ້ອມທັງຖືກໝາຍໂດຍກຸ່ມອັກສອນປາກຟັນ—ມົນຕຣານັ້ນເອີ້ນວ່າ «ໂມຫິຕ» (ມົນຕຣາຫຼອກລວງ)។

Verse 48

चतुर्विशतिवर्णो वा सप्तविंशतिवर्णवान् । क्षुधार्तः स तु विज्ञेयो मंत्रसिद्धिविवर्जितः ॥ ४८ ॥

ບໍ່ວ່າມົນຕຣາຈະມີ 24 ພະຍາງ ຫຼື 27 ພະຍາງ—ຖ້າຜູ້ປະຕິບັດຖືກທຸກຂ໌ເພາະຄວາມຫິວໂຫຍ ພຶງຮູ້ວ່າຜູ້ນັ້ນຂາດມົນຕຣາສິດທິ (mantra-siddhi)។

Verse 49

एकादशाक्षरो वापि पंचविंशतिवर्णकः । त्रयोर्विंशतिवर्णो वा स मनुर्दृप्तसंज्ञकः ॥ ४९ ॥

ມົນຕຣາອາດມີ 11 ພະຍາງ ຫຼື 25 ຕົວອັກສອນ ຫຼືກະທັ້ງ 23 ຕົວອັກສອນ; ມົນຕຣາແບບນີ້ເອີ້ນວ່າ «ດຣິບຕະ» (Dṛpta)។

Verse 50

षड्विंशत्यक्षरो वापि षट्त्रिंशद्वर्णंकोऽपि वा । एकोन त्रिंशदर्णो वा मंत्रो हीनांगकः स्मृतः ॥ ५० ॥

ມົນຕຣາທີ່ມີ 26 ພະຍາງ ຫຼືມີ 36 ຕົວອັກສອນ ຫຼືມີ 29 ຕົວອັກສອນ ຖືກນັບວ່າເປັນມົນຕຣາ «ຮີນາງກະ» (hīnāṅgaka) ທີ່ອົງປະກອບບໍ່ຄົບ.

Verse 51

अष्टाविंशतिवर्णो वा तथैकत्रिंशदर्णकः । अतिक्रूरः स विज्ञेयोऽखिलकर्मसु गर्हितः ॥ ५१ ॥

ບໍ່ວ່າຈະມີ 28 ພະຍາງ ຫຼື 31 ພະຍາງ ກໍຕາມ—ພຶງຮູ້ວ່າເປັນຄຳທີ່ດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ແລະຖືກຕຳນິໃນພິທີ ແລະກິດທຸກຢ່າງ.

Verse 52

चत्वारिंशत्समारभ्य त्रिषष्ट्यंतस्तु यो मनुः । व्रीडितः स तु विज्ञेयः सर्वकर्मसु न क्षमः ॥ ५२ ॥

ແຕ່ອາຍຸ 40 ຫາ 63 ປີ ຜູ້ໃດທີ່ໃຈຖືກຄວາມອາຍແລະຄວາມກົດກັ້ນຄອບງໍາ ຜູ້ນັ້ນພຶງຮູ້ວ່າບໍ່ສາມາດເຮັດກິດການທຸກຢ່າງໄດ້ດີ।

Verse 53

पञ्चषष्ट्यक्षरा मन्त्रा ज्ञेया वै शांतमानसाः । पञ्चषष्ट्यर्णमारभ्य नवनन्दाक्षरावधि ॥ ५३ ॥

ຜູ້ມີໃຈສະຫງົບພຶງເຂົ້າໃຈມົນຕຣາ 65 ພະຍາງ—ເລີ່ມຈາກຈໍານວນ 65 ພະຍາງ ໄປຈົນເຖິງມາດຕາ «ນະວະ-ນັນດະ»।

Verse 54

ये मंत्रास्ते तु विज्ञेयाः स्थानभ्रष्टा मुनीश्वर । त्रयोदशार्णा ये मन्त्रास्तिथ्यर्णाश्च तथा पुनः ॥ ५४ ॥

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ມົນຕຣາເຫຼົ່ານັ້ນພຶງຮູ້ວ່າເປັນ «ສະຖານະ-ພຣັດ» (sthāna-bhraṣṭa) ຄືຫຼຸດຈາກຕໍາແໜ່ງອັນຖືກຕ້ອງ. ທັງມົນຕຣາ 13 ພະຍາງ ແລະມົນຕຣາທີ່ຈັດພະຍາງຕາມວັນຈັນທະຄະຕິ (tithi) ກໍພຶງຮູ້ໃນນິຍາມດຽວກັນ।

Verse 55

विकसास्तें समाख्याताः सर्वतंत्रविशारदैः । शतं सार्द्धशतं वापि शतद्वयमथापि वा ॥ ५५ ॥

«ວິກາສະ» ເຫຼົ່ານີ້ ບັນດາຜູ້ຊໍານານໃນຕັນຕຣະແລະສາດທັງປວງໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ແລ້ວ: ມີ 100 ຫຼື 150 ຫຼືແມ່ນກະທັ້ງ 200।

Verse 56

द्विनवत्येकहीनो वा शतत्रयमथापि वा । ये मंत्रा वर्णसंख्याका निःस्नेहास्ते प्रकीर्तिताः ॥ ५६ ॥

ມົນຕຣາທີ່ວັດແຕ່ຈໍານວນພະຍາງເທົ່ານັ້ນ—ຈະເປັນ 91 (ຂາດ 1 ຈາກ 92) ຫຼືແມ່ນກະທັ້ງ 300—ຖືກປະກາດວ່າ «ບໍ່ມີນ້ໍາມັນ/ຄວາມຊຸ່ມ» ຄືຂາດພະລັງພາຍໃນແລະຜົນແຫ່ງພັກຕິອັນເລິກຊຶ້ງ।

Verse 57

चतुःशतं समारभ्य सहस्रार्णावधि द्विज । अतिवृद्धाः प्रयोगेषु शिथिलास्ते समीरिताः ॥ ५७ ॥

ໂອ ທະວິຊະ, ນັບແຕ່ 400 ຈົນເຖິງມາດຕາ 1000 ອັກສອນ ບົດທີ່ຍາວເກີນນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າຍາວເກີນຄວນ ແລະໃນການນໍາໃຊ້ພິທີກຳ ກໍອ່ອນແຮງ ບໍ່ໄດ້ຜົນ।

Verse 58

सहस्रवर्णदधिका मंत्रास्ते पीडिताह्वयाः । तद्वर्द्ध्वं चैव ये मंत्राः स्तोत्ररूपास्तु ते स्मृताः ॥ ५८ ॥

ມັນຕຣາທີ່ມີອັກສອນເກີນ 1000 ຖືກເອີ້ນວ່າ «ປີດິຕາຫວະຍາ». ແລະມັນຕຣາທີ່ເກີນມາດຕານັ້ນອີກ ຖືກຈື່ຈໍາວ່າເປັນຮູບແບບສະໂຕຕຣາ ຄືບົດສັນລະເສີນ।

Verse 59

एवं विधाः समाख्याता मनवो दोष संयुताः । दोषानेतानविज्ञाय मंत्रानेताञ्जपन्ति ये ॥ ५९ ॥

ດັ່ງນີ້ ປະເພດແຫ່ງຂໍ້ບົກພ່ອງຂອງມັນຕຣາ ໄດ້ຖືກອະທິບາຍແລ້ວ. ຜູ້ຄົນຍ່ອມພົວພັນກັບຄວາມດ່າງພ້ອງ; ຜູ້ໃດບໍ່ຮູ້ຂໍ້ບົກພ່ອງເຫຼົ່ານີ້ ແລ້ວຍັງສວດຈະປະມັນຕຣານັ້ນ ຜູ້ນັ້ນກໍຮັບຜົນແຫ່ງຂໍ້ບົກພ່ອງນັ້ນເຊັ່ນກັນ।

Verse 60

सिद्धिर्न जायते तेषां कल्पकोटिशतैरपि । छिन्नादिदोषदुष्टानां मंत्राणां साधनं ब्रुवे ॥ ६० ॥

ສໍາລັບມັນຕຣາທີ່ຖືກທໍາລາຍໂດຍຂໍ້ບົກພ່ອງ ເຊັ່ນ ຂາດຕອນ ແລະອື່ນໆ ຄວາມສໍາເລັດບໍ່ເກີດຂຶ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປຫຼາຍຮ້ອຍໂກຕິແຫ່ງກັລປະ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວວິທີສາທະນາທີ່ຖືກຕ້ອງ ເພື່ອໃຫ້ມັນຕຣາເຫຼົ່ານັ້ນສໍາເລັດผล।

Verse 61

योनिमुद्रासने स्थित्वा प्रजपेद्यः समाहितः । यं कंचिदपि वा मंत्रं तस्य स्युः सर्वसिद्धयः ॥ ६१ ॥

ຜູ້ໃດນັ່ງຢູ່ໃນອາສນະ «ໂຢນີ-ມຸດຣາ» ດ້ວຍໃຈທີ່ຮວບຮວມ ແລະມີສະມາທິ ແລ້ວສວດຈະປະມັນຕຣາໃດໆກໍຕາມ ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ສິດທິທັງປວງຈະບັງເກີດ।

Verse 62

सव्यपाष्णि गुदे स्थाप्य दक्षिणं च ध्वजोपरि । योनिमुद्राबंध एवं भवेदासनमुत्तमम् ॥ ६२ ॥

ວາງສົ້ນຕີນຊ້າຍໄວ້ທີ່ຮູທະວານ ແລະວາງສົ້ນຕີນຂວາໄວ້ເທິງລິງຄະ; ຜູກລັອກທີ່ເອີ້ນວ່າ ໂຢນີ-ມຸດຣາ; ດັ່ງນີ້ແມ່ນອາສນະອັນຍອດຢ່າງ।

Verse 63

अन्योऽप्यत्र प्रकारोऽस्ति योनिमुद्रानिबंधने । तदग्रे सरहस्यं ते कथयिष्यामि नारद ॥ ६३ ॥

ຢູ່ນີ້ຍັງມີອີກວິທີໜຶ່ງໃນການຜູກໂຢນີ-ມຸດຣາ. ຫຼັງຈາກນີ້, ໂອ ນາຣະດະ, ຂ້າຈະເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງພ້ອມຄວາມລັບອັນໃນຂອງມັນ.

Verse 64

पारंपर्यक्रमप्राप्तो नित्यानुष्टानतत्परः । गुर्वनुज्ञारतः श्रीमानभिषेकसमन्वितः ॥ ६४ ॥

ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມາຕາມລຳດັບສາຍສືບທອດອັນຖືກຕ້ອງ, ມຸ່ງໝັ້ນໃນການປະຕິບັດປະຈຳວັນ, ຍຶດຖືການອະນຸຍາດຂອງຄູອາຈານ, ແລະພ້ອມດ້ວຍສິຣີມົງຄຸນ—ຜູ້ນັ້ນຖືກສະຖາປະນາດ້ວຍອະພິເສກ (abhiṣeka) ຢ່າງສົມຄວນ.

Verse 65

सुंदरः सुमुखः शांतः कुलीनः सुलभो वशी । मंत्रतंत्रार्थतत्त्वज्ञो निग्रहानुग्रहक्षमः ॥ ६५ ॥

ຜູ້ນັ້ນງາມ ໜ້າຕາອ່ອນໂຍນ ແລະສະຫງົບ; ມີຊາດຕະກູນດີ ເຂົ້າຫາງ່າຍ ແລະຄວບຄຸມຕົນໄດ້. ລາວຮູ້ຫຼັກສັດຈະແລະຄວາມໝາຍແທ້ຂອງມັນຕຣະ-ຕັນຕຣະ, ແລະສາມາດທັງຫ້າມປາມ ແລະປະທານອະນຸກຣະຫະ (ພຣະກຸນ).

Verse 66

निरपेक्षो मुनिर्दांतो हितवादी विचक्षणः । तत्त्वनिष्कासने दक्षो विनयी च सुवेषवान् ॥ ६६ ॥

ມຸນີຄວນເປັນຜູ້ບໍ່ພຶ່ງພາ, ສຳລວມຕົນ, ແລະເວົ້າແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ເປັນປະໂຫຍດ; ມີປັນຍາພິຈາລະນາ, ຊຳນານໃນການນຳອອກຄວາມຈິງອັນເປັນແກ່ນ, ຖ່ອມຕົນ, ແລະແຕ່ງກາຍສຸພາບສະອາດ.

Verse 67

आश्रमी ध्याननिरतः संशयच्छित्सुवुद्धिमान् । नित्यानुष्टानसंयुक्तस्त्वाचार्यः परिकीर्तितः ॥ ६७ ॥

ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຕາມວິໄນແຫ່ງອາສຣະມະ ມຸ່ງໝັ້ນໃນສະມາທິ ມີປັນຍາຕັດຂໍ້ສົງໄສ ແລະມັ່ນຄົງໃນນິຕະຍານຸສຖານປະຈຳວັນ—ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ອາຈາຣຍ (ຄູແທ້).

Verse 68

शांतो विनीतः शुद्धात्मा सर्वलक्षणसंयुतः । शमादिसाधनोपेतः श्रद्धावान् सुस्थिराशयः ॥ ६८ ॥

ທ່ານເປັນຜູ້ສະງົບ ຖ່ອມຕົນ ໃຈບໍລິສຸດ ແລະພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ; ມີວິໄນເລີ່ມຈາກການຂົ່ມໃຈ (śama) ເປັນຕົ້ນ ເຕັມໄປດ້ວຍສັດທາ ແລະມີຄວາມຕັ້ງໃຈໝັ້ນຄົງ.

Verse 69

शुद्धदेहोऽन्नपानद्यैर्द्धार्मिकः शुद्धमानसः । दृढव्रतसमाचारः कृतज्ञः पापभीरुकः ॥ ६९ ॥

ທ່ານຮັກສາກາຍໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍອາຫານ ແລະນ້ຳດື່ມທີ່ຖືກທຳນອງ; ເປັນຜູ້ທຳມະ ແລະມີໃຈບໍລິສຸດ. ມັ່ນຄົງໃນການປະພຶດວຣະຕະ (vrata) ຂອງຕົນ, ຮູ້ຄຸນ ແລະຢ້ານບາບ (ລະວັງບໍ່ເຮັດຜິດ).

Verse 70

गुरुध्यानस्तुतिकथासेवनासक्तमानसः । एवंविधो भवेच्छिष्यस्त्वन्यथा गुरुदुःखदः ॥ ७० ॥

ສິດຄວນເປັນຜູ້ທີ່ໃຈຜູກພັນກັບການພິຈາລະນາຄູ (Guru) ການສັນລະເສີນທ່ານ ການຟັງເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບທ່ານ ແລະການຮັບໃຊ້ທ່ານ. ສິດແບບນີ້ແມ່ນຖືກທຳນອງ; ຖ້າບໍ່ແມ່ນ ຍ່ອມເປັນເຫດໃຫ້ຄູເສົ້າໃຈ.

Verse 71

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे चतुष्षष्टितमोऽध्यायः ॥ ६४ ॥

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 64 ໃນພາກຕົ້ນ (Pūrva-bhāga) ຂອງ ສຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະ ປຸຣານະ, ໃນເລື່ອງໃຫຍ່ (Bṛhad-upākhyāna) ພາກທີ 3 (Pāda ທີ 3), ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.