The Greatness of Viṣṇu (Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti)

Verse 1

नारद उवाच । किं तत्स्तोत्रं महाभाग कथं तुष्टो जनार्दनः । उत्तङ्कः पुण्यपुरुषः कीदृशं लब्धवान्वरम् 1. ॥ १ ॥

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາອັນຍິ່ງ, ບົດສັນລະເສີນນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ຈະນາຣະດະນະ (ວິດສະນຸ) ພໍພຣະໄທແນວໃດ? ແລະ ອຸດຕັງກະ ຜູ້ບຸນດີ ໄດ້ຮັບພອນແບບໃດ?»

Verse 2

सनक उवाच । उत्तङ्कस्तु तदा विप्रो हरिध्यानपरायणः । पादोदकस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा तुष्टाव भक्तितः ॥ २ ॥

ສນກ ກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ພຣາຫມັນ ອຸຕຕັງກະ ຜູ້ອຸທິດໃຈໃນການພິຈາລະນາພຣະຫຣິ ເມື່ອເຫັນມະຫິມາຂອງນ້ຳລ້າງພຣະບາດ (ປາໂດດົກ) ກໍໄດ້ສັນລະເສີນດ້ວຍພັກຕິ.

Verse 3

उत्तङ्क उवाच । नतोऽस्मि नारायणमादिदेवं जगन्निवासं जगदेकबन्धुम् । चक्राब्जशार्ङ्गासिधरं महान्तं स्मृतार्तिनिघ्नं शरणं प्रपद्ये ॥ ३ ॥

ອຸຕຕັງກະ ກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແດ່ ພຣະນາຣາຍະນະ ອາດິເທວະ—ຜູ້ເປັນທີ່ພັກອາໄສຂອງສາກົນ, ເປັນຍາດພຽງອົງດຽວຂອງທຸກໂລກ; ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຖືຈັກຣະ ດອກບົວ ຄັນທະນູ ຊາຣັງກະ ແລະດາບ. ພຣະອົງຜູ້ທຳລາຍຄວາມທຸກຂອງຜູ້ລະລຶກພຣະອົງ; ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 4

यन्नाभिजाब्जप्रभवो विधाता सृजत्यमुं लोकसमुच्चयं च । यत्क्रोधतो हन्ति जगच्च रुद्र स्तमादिदेवं प्रणतोऽस्मि विष्णुम् ॥ ४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແດ່ ພຣະວິສນຸ ອາດິເທວະນັ້ນ—ໂດຍພຣະອົງ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວທີ່ຜຸດຈາກພຣະນາບີ ໄດ້ສ້າງກອງໂລກທັງປວງ; ແລະຈາກຄວາມໂກດຂອງພຣະອົງ ຣຸດຣະ ທຳລາຍຈັກກະວານ.

Verse 5

पद्मापतिं पद्मदलायताक्षं विचित्रवीर्यं निखिलैकहेतुम् । वेदान्तवेद्यं पुरुषं पुराणं तेजोनिधिं विष्णुमहं प्रपन्नः ॥ ५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະວິສນຸ—ພຣະສະຫວາມີຂອງປັດມາ (ລັກສະມີ), ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງກີບດອກບົວ, ພະລັງອັນພິສົດ, ເປັນເຫດອັນດຽວຂອງທຸກສິ່ງ; ພຣະປຸຣຸສະບູຮານທີ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍເວດານຕະ, ຄັງແຫ່ງຮັດສະມີທິບ.

Verse 6

आत्माक्षरः सर्वगतोऽच्युताख्यो ज्ञानात्मको ज्ञानविदां शरण्यः । ज्ञानैकवेद्यो भगवाननादिः प्रसीदतां व्यष्टिसमष्टिरूपः ॥ ६ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ອະຈຸຕະ—ເປັນອາດຕະມາອັນບໍ່ເສື່ອມ, ສະຫຼອດທົ່ວທຸກບ່ອນ, ມີສະພາບເປັນປັນຍາບໍລິສຸດ, ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງນັກຮູ້; ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍປັນຍາແທ້ເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ, ແລະປາກົດເປັນທັງຮູບບຸກຄົນແລະຮູບສາກົນ—ຂໍໃຫ້ພຣະອົງໂປດເມດຕາແກ່ພວກເຮົາ.

Verse 7

अनन्तवीर्यो गुणजातिहीनो गुणात्मको ज्ञानविदां वरिष्ठः । नित्यः प्रपन्नार्तिहरः परात्मा दयाम्बुधिर्मे वरदस्तु भूयात् ॥ ७ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະອາຕະມາສູງສຸດ—ຜູ້ມີພະລັງອັນອະນັນຕະ ເກີນກວ່າການແບ່ງປະເພດດ້ວຍຄຸນແລະຊາດ ແຕ່ເປັນແກ່ນສານແຫ່ງຄຸນທັງປວງ ເປັນຜູ້ຮູ້ຍານອັນປະເສີດທີ່ສຸດ; ນິດຕະການ; ຜູ້ລົບທຸກຂອງຜູ້ຍອມຈຳນົນ; ມະຫາສະຫມຸດແຫ່ງເມດຕາ—ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເທື່ອງໆໄປ.

Verse 8

यः स्थूलसूक्ष्मादिविशेषभेदैर्जगद्यथावत्स्वकृतं प्रविष्टः । त्वमेव तत्सर्वमनन्तसारं त्वत्तः परं नास्ति यतः परात्मन् ॥ ८ ॥

ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ສ້າງຈັກກະວານນີ້ ແລ້ວເຂົ້າໄປສະຖິດຢູ່ໃນນັ້ນຕາມຄວາມເປັນຈິງ ໂດຍມີຄວາມແຕກຕ່າງເປັນຫຍາບແລະລະອຽດ ແລະອື່ນໆ. ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວແມ່ນທຸກສິ່ງນີ້ ມີແກ່ນສານອັນອະນັນຕະ; ເກີນກວ່າພຣະອົງບໍ່ມີສິ່ງໃດ, ໂອ ພຣະອາຕະມາສູງສຸດ.

Verse 9

अगोचरं यत्तव शुद्धरूपं मायाविहीनं गुणजातिहीनम् । निरञ्जनं निर्मलमप्रमेयं पश्यन्ति सन्तः परमार्थसंज्ञम् ॥ ९ ॥

ຮູບອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ ທີ່ເກີນກວ່າອິນທຣີຍຈະເຂົ້າເຖິງ—ປາສະຈາກມາຍາ ບໍ່ມີການແບ່ງດ້ວຍຄຸນແລະຊາດ—ບໍ່ມີມົນທິນ ບໍ່ມີຕຳໜິ ບໍລິສຸດ ແລະບໍ່ອາດວັດໄດ້—ບັນດາສັນຕະຊົນເຫັນ ແລະເອີ້ນວ່າ “ຄວາມຈິງສູງສຸດ”.

Verse 10

एकेन हेम्नैव विभूषणानि यातानि भेदत्वमुपाधिभेदात् । तथैव सर्वेश्वर एक एव प्रदृश्यते भिन्न इवाखिलात्मा ॥ १० ॥

ດັ່ງເຄື່ອງປະດັບທີ່ເຮັດຈາກຄຳອັນດຽວ ແຕ່ດູເໝືອນແຕກຕ່າງເພາະຮູບຮ່າງແລະອຸປາທິທີ່ຕ່າງກັນ; ສັນນັ້ນແຫຼະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງແມ່ນອົງດຽວ ແຕ່ອາຕະມາແຫ່ງສັບພະສິ່ງຖືກເຫັນຄືຈະຫຼາຍ.

Verse 11

यन्मायया मोहितचेतसस्तं पश्यन्ति नात्मानमपि प्रसिद्धम् । त एव मायारहितास्तदेव पश्यन्ति सर्वात्मकमात्मरूपम् ॥ ११ ॥

ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຖືກມາຍາຫຼອກລວງ ເຫັນ “ນັ້ນ” ແຕ່ກັບບໍ່ເຫັນແມ່ນແຕ່ອາຕະມາທີ່ຮູ້ກັນດີ. ແຕ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເມື່ອພົ້ນຈາກມາຍາແລ້ວ ກໍເຫັນຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນ ເປັນຮູບແຫ່ງອາຕະມາ ອັນເປັນແກ່ນສານຂອງທຸກສິ່ງ.

Verse 12

विभुं ज्योतिरनौपम्यं विष्णुसंज्ञं नमाम्यहम् । समस्तमेतदुद्भूतं यतो यत्र प्रतिष्ठितम् ॥ १२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນະມະສະການແດ່ ແສງສະຫວ່າງອັນຄອບຄຸມທົ່ວທັງປວງ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມ ທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ “ວິສນຸ”; ຈາກພຣະອົງນີ້ ຈັກກະວານທັງປວງເກີດຂຶ້ນ ແລະໃນພຣະອົງ (ໂດຍພຣະອົງ) ມັນຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ຕັ້ງຢູ່.

Verse 13

यतश्चैतन्यमायातं यद्रू पं तस्य वै नमः । अप्रमेयमनाधारमाधाराधेयरूपकम् ॥ १३ ॥

ຂໍນະມະສະການແດ່ ພຣະອົງນັ້ນ ຈາກພຣະອົງທີ່ຈິດຮູ້ (ຈິດສຳນຶກ) ເກີດຂຶ້ນ ແລະຮູບອັນແທ້ຂອງມັນກໍແມ່ນຮູບຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ບໍ່ພຶ່ງພາອະໄຫຼ່ພາຍນອກ ແຕ່ກໍປາກົດເປັນທັງ “ຖານຮອງ” ແລະ “ສິ່ງທີ່ຖືກຮອງ”.

Verse 14

परमानन्दचिन्मात्रं वासुदेवं नतोऽस्म्यहम् । हृद्गुहानिलयं देवं योगिभिः परिसेवितम् ॥ १४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານະມະສະການແດ່ ວາສຸເທວະ—ຈິດຮູ້ອັນບໍລິສຸດ ແລະຄວາມປິຕິສຸດສູງສຸດ—ພຣະເທວະຜູ້ສະຖິດໃນຖ້ຳແຫ່ງດວງໃຈ ຜູ້ທີ່ບັນດາໂຍຄີເຄົາລົບ ແລະປະຄອງບໍລິການຢ່າງສະເໝີ.

Verse 15

योगानामादिभूतं तं नमामि प्रणवस्थितम् । नादात्मकं नादबीजं प्रणवात्मकमव्ययम् ॥ १५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານະມະສະການແດ່ ພຣະອົງຜູ້ເປັນປະຖົມກຳເນີດແຫ່ງໂຍຄະທັງປວງ ຜູ້ສະຖິດໃນພຣະນະວະ (ໂອມ). ພຣະອົງເປັນນາດະ (ສຽງລຶກລັບ) ເປັນເມັດພັນຂອງນາດະ ແລະເປັນສານະພຣະນະວະອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 16

सद्भावं सच्चिदानन्दं तं वन्दे तिग्मचक्रिणम् । अजरं साक्षिणं त्वस्य ह्यवाङ्मनसगोचरम् ॥ १६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນະມະສະການແດ່ ພຣະອົງຜູ້ຖືຈັກກະອັນຄົມກ້າ; ພຣະອົງມີສະພາບແທ້ເປັນ ສັດ-ຈິດ-ອານັນດະ (ການມີຢູ່, ຈິດຮູ້, ຄວາມປິຕິ). ພຣະອົງບໍ່ເກີດ ບໍ່ແກ່ ເປັນພະຍານພາຍໃນຂອງທຸກສິ່ງ ແລະຢູ່ເຫນືອກວ່າຄຳເວົ້າແລະຈິດໃຈຈະເຂົ້າເຖິງ.

Verse 17

निरञ्जनमनन्ताख्यं विष्णुरूपं नतोऽस्म्यहम् । इन्द्रि याणि मनो बुद्धिः सत्त्वं तेजो बलं धृतिः ॥ १७ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຜູ້ມີນາມວ່າ ອະນັນຕະ ຜູ້ມີຮູບເປັນພຣະວິສນຸ. ອິນທຣີຍະ, ຈິດ, ປັນຍາ, ສັດຕະວະ, ຄວາມສະຫວ່າງ, ກຳລັງ, ແລະຄວາມອົດທົນ—ທັງໝົດນີ້ມາຈາກພຣະອົງ ແລະສະຖິດໃນພຣະອົງ.

Verse 18

वासुदेवात्मकान्याहुः क्षेत्रं क्षेत्रज्ञमेव च । विद्याविद्यात्मकं प्राहुः परात्परतरं तथा ॥ १८ ॥

ເຂົາກ່າວວ່າ ທັງ «ເຂດ» (kṣetra) ແລະ «ຜູ້ຮູ້ເຂດ» (kṣetrajña) ລ້ວນເປັນສະພາບຂອງ ວາສຸເທວະ. ຍັງກ່າວອີກວ່າ ຄວາມຮູ້ ແລະ ອະວິດຍາ ກໍເປັນຈາກພຣະອົງ; ແລະພຣະອົງເປັນສູງສຸດ—ສູງກວ່າສູງສຸດທັງປວງ.

Verse 19

अनादिनिधनं शान्तं सर्वधातारमच्युतम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मक्तिर्हि शाश्वती ॥ १९ ॥

ບັນດາມະຫາຕະມາຜູ້ພຶ່ງພາອົງຜູ້ບໍ່ມີການເກີດ ແລະບໍ່ມີການສິ້ນສຸດ, ຜູ້ສະງົບ, ຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັບພະສິ່ງ, ອະຈຸຕະ (Acyuta) ຜູ້ບໍ່ຕົກຕ່ຳ—ສຳລັບເຂົາເຈົ້າ ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ແມ່ນນິລັນດອນ.

Verse 20

वरं वरेण्यं वरदं पुराणं । सनातनं सर्वगतं समस्तम् । नतोऽस्मि भूयोऽपि नतोऽस्मि भूयो । नतोऽस्मि भूयोऽपि नतोऽस्मि भूयः ॥ २० ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມອີກແລ້ວອີກ ແດ່ພຣະປຸຣານະອັນປະເສີດສຸດ, ຄວນເລືອກສັກກະລະສຸດ, ຜູ້ປະທານພອນ; ຜູ້ນິລັນດອນ, ສະຖິດທົ່ວທຸກບ່ອນ, ແລະຄົບຖ້ວນທຸກປະການ. ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມອີກແລ້ວອີກ; ນົບນ້ອມອີກແລ້ວອີກ.

Verse 21

यत्पादतोयं भवरोगवैद्यो । यत्पादपांसुर्विमलत्वसिद्ध्यै । यन्नाम दुष्कर्मनिवारणाय । तमप्रमेयं पुरुषं भजामि ॥ २१ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍບູຊາພຣະບຸຣຸດສູງສຸດຜູ້ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້: ນ້ຳລ້າງພຣະບາດຂອງພຣະອົງເປັນໝໍຮັກສາໂຣກແຫ່ງສັງສາຣ; ຝຸ່ນພຣະບາດນຳໃຫ້ສຳເລັດຄວາມບໍລິສຸດ; ແລະນາມພຣະອົງຂັບໄລ່ກຳຊົ່ວ.

Verse 22

सद्रू पं तमसद्रू पं सदसद्रू पमव्ययम् । तत्तद्विलक्षणं श्रेष्ठं श्रेष्ठाच्छ्रेष्ठतरं भजे ॥ २२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການພຣະສັດຈະອັນສູງສຸດອັນບໍ່ເສື່ອມ—ມີຮູບແຫ່ງການມີຢູ່ ແລະຮູບທີ່ລ້ຳເກີນການມີຢູ່; ມີຮູບແຫ່ງມີ–ບໍ່ມີ; ແຕກຕ່າງຈາກຄຳພູດທັງປວງ; ສູງສຸດ ແລະສູງກວ່າສູງສຸດ.

Verse 23

निरञ्जनं निराकारं पूर्णमाकाशमध्यगम् । परं च विद्याविद्याभ्यां हृदम्बुजनिवासिनम् ॥ २३ ॥

ພຣະອົງບໍ່ມີມົນທິນ ແລະບໍ່ມີຮູບຮ່າງ, ສົມບູນ ແລະແຜ່ຊຶມຢູ່ໃນອາກາດພາຍໃນ (ແຫ່ງຈິດຮູ້); ເປັນພຣະສູງສຸດຜູ້ລ້ຳເກີນທັງວິທະຍາ ແລະອະວິທະຍາ, ປະທັບຢູ່ໃນດອກບົວແຫ່ງຫົວໃຈ.

Verse 24

स्वप्रकाशमनिर्देश्यं महतां च महत्तरम् । अणोरणीयांसमजं सर्वोपाधिविवर्जितम् ॥ २४ ॥

ພຣະອົງສ່ອງແສງດ້ວຍພຣະອົງເອງ ແລະບໍ່ອາດບັນຍາຍໄດ້; ໃຫຍ່ກວ່າຜູ້ໃຫຍ່ທັງປວງ; ລະອຽດກວ່າລະອຽດທີ່ສຸດ, ບໍ່ເກີດ, ປາດສະຈາກອຸປາທິທັງປວງ—ນັ້ນແມ່ນພຣະສັດຈະສູງສຸດ.

Verse 25

यन्नित्यं परमानन्दं परं ब्रह्म सनातनम् । विष्णुसंज्ञं जगद्धाम तमस्मि शरणं गतः ॥ २५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າຮັບພຶງພາພຣະອົງ—ຜູ້ນິລັນດອນ, ຄວາມປິຕິສູງສຸດ, ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດອັນສະນາຕະນະ; ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ «ວິສນຸ», ເປັນທີ່ພັກພິງແລະຖານຮອງຮັບຂອງຈັກກະວານ.

Verse 26

यं भजन्ति क्रियानिष्ठा यं पश्यन्ति च योगिनः । पूज्यात्पूज्यतरं शान्तं गतोऽस्मि शरणं प्रभुम् ॥ २६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າຮັບພຶງພາພຣະເຈົ້າຜູ້ນັ້ນ—ຜູ້ທີ່ຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນກິລິຍາກຳບູຊາສັກກາລະ, ແລະບັນດາໂຍຄີເຫັນປະຈັກ; ຜູ້ສະງົບ ແລະຄວນບູຊາຍິ່ງກວ່າທຸກສິ່ງທີ່ຖືກບູຊາ.

Verse 27

यं न पश्यन्ति विद्वांसो य एतद्व्याप्य तिष्ठति । सर्वस्मादधिकं नित्यं नतोऽस्मि विभुमव्ययम् ॥ २७ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ແມ່ນແຕ່ນັກປັນຍາກໍບໍ່ອາດເຫັນ ແຕ່ພຣະອົງຍືນຢູ່ແຜ່ຊຶມໃນຈັກກະວານນີ້ ແລະສູງສຸດເຫນືອທຸກສິ່ງຕະຫຼອດການ।

Verse 28

अन्तःकरणसंयोगाज्जीव इत्युच्यते च यः । अविद्याकार्यरहितः परमात्मेति गीयते ॥ २८ ॥

ອາດຕະນັ້ນ ເມື່ອປະສົມກັບອັນຕະກະຣະນະ (ເຄື່ອງມືພາຍໃນ) ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ຊີວະ”; ແຕ່ເມື່ອປອດຈາກຜົນຂອງອະວິດຍາ ກໍຖືກສັນລະເສີນວ່າ “ປະຣະມາດຕະມັນ”।

Verse 29

सर्वात्मकं सर्वहेतुं सर्वकर्मफलप्रदम् । वरं वरेण्यमजनं प्रणतोऽस्मि परात्परम् ॥ २९ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ຜູ້ສູງສຸດເຫນືອຄວາມສູງສຸດ—ຜູ້ເປັນອາດຕະຂອງທຸກສິ່ງ ເປັນເຫດຂອງທຸກຢ່າງ ແລະເປັນຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງກຳທຸກປະການ; ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ແລະຄວນແກ່ການບູຊາ, ຜູ້ບໍ່ເກີດ।

Verse 30

सर्वज्ञं सर्वगं शान्तं सर्वान्तर्यामिणं हरिम् । ज्ञानात्मकं ज्ञाननिधिं ज्ञानसंस्थं विभुं भजे ॥ ३० ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍບູຊາພຣະຫຣິ—ຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງ ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກທີ່ ສະງົບສັນຕິ ແລະເປັນອັນຕະຣະຍາມິນ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນທຸກສັດ. ພຣະອົງເປັນສານະແຫ່ງປັນຍາ ເປັນຄັງປັນຍາ ຕັ້ງຢູ່ໃນປັນຍາ ແລະເປັນພຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 31

नमाम्यहं वेदनिधिं मुरारिं । वेदान्तविज्ञानसुनिश्चितार्थम् । सूर्येन्दुवत् प्रोज्ज्वलनेत्रमिन्द्रं । खगस्वरूपं वपतिस्वरूपम् ॥ ३१ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ມຸຣາຣິ ຄັງແຫ່ງເວດາ; ຜູ້ທີ່ຄວາມໝາຍໄດ້ຖືກກຳນົດແນ່ນອນດ້ວຍປັນຍາຮູ້ແຈ້ງແຫ່ງເວດານຕະ. ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນຈອມອຳນາດ ຜູ້ມີດວງຕາສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນແລະດວງຈັນ; ຜູ້ຮັບຮູບເປັນນົກ ແລະເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງໂດຍພຣະອົງເອງ।

Verse 32

सर्वेश्वरं सर्वगतं महान्तं वेदात्मकं । वेदविदां वरिष्ठम् । तं वाङ्मनोऽचिन्त्यमनन्तशक्तिं । ज्ञानैकवेद्यं पुरुषं भजामि ॥ ३२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມບູຊາພຣະບຸຣຸດສູງສຸດ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກທີ່ ແລະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ຜູ້ມີສະພາບເປັນພຣະເວດ ແລະເປັນຍອດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ເວດ; ຜູ້ທີ່ຄໍາເວົ້າແລະໃຈຄິດບໍ່ຮອດ ມີພະລັງອະນັນຕະ ແລະຮູ້ໄດ້ດ້ວຍຍານອັນບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ।

Verse 33

इन्द्रा ग्निकालासुरपाशिवायुसोमेशमार्त्तण्डपुरन्दराद्यैः । यः पाति लोकान् परिपूर्णभावस्तमप्रमेयं शरणं प्रपद्ये ॥ ३३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິ່ງໃນພຣະອົງຜູ້ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້—ຜູ້ມີສະພາບເປັນຄວາມເຕັມບໍລິບູນ—ຜູ້ປົກປ້ອງໂລກທັງຫຼາຍຜ່ານອິນທຣະ, ອັກນິ, ກາລ, ອະສຸຣ, ປາຊິ(ວະຣຸນ), ວາຍຸ, ໂສມ, ອີຊະ, ມາຣຕັນຑະ(ພຣະອາທິດ), ປຸຣັນທະຣະ ແລະອື່ນໆ।

Verse 34

सहस्रशीर्षं च सहस्रपादं सहस्राबाहुं च सहस्रनेत्रम् । समस्तयज्ञैः परिजुष्टमाद्यं नतोस्मि तुष्टिप्रदमुग्रवीर्यम् ॥ ३४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອາດິຜູ້ເກົ່າແກ່—ຜູ້ມີຫົວພັນ ຕີນພັນ ແຂນພັນ ແລະຕາພັນ—ຜູ້ຖືກປະລອມໃຈດ້ວຍຍັດຍາທັງປວງ, ຜູ້ປະທານຄວາມອິ່ມໃຈ ແລະຜູ້ມີພະລັງອັນນ່າເກງຂາມ।

Verse 35

कालात्मकं कालविभागहेतुं गुणत्रयातीतमहं गुणज्ञम् । गुणप्रियं कामदमस्तसङ्गमतीन्द्रि यं विश्वभुजं वितृष्णम् ॥ ३५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາພຣະອົງ—ຜູ້ເປັນສານະສໍາຄັນແຫ່ງເວລາ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການແບ່ງເວລາ; ຜູ້ຢູ່ເຫນືອສາມກຸນະ ແຕ່ຮູ້ກຸນະທັງປວງ; ຜູ້ພໍໃຈໃນຄຸນທຳ ແລະປະທານຄວາມປາຖະໜາອັນຊອບທຳ; ຜູ້ປອດຈາກການຍຶດຕິດທັງປວງ ເຫນືອອິນທຣີ; ຜູ້ຄ້ຳຈຸນແລະຊື່ນຊົມສາກົນ ແຕ່ບໍ່ມີຕັນຫາ।

Verse 36

निरीहमग्र्यं मनसाप्यगम्यं मनोमयं चान्नमयं निरूढम् । विज्ञानभेदप्रतिपन्नकल्पं न वाङ्मयं प्राणमयं भजामि ॥ ३६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າບູຊາພຣະອົງສູງສຸດຜູ້ບໍ່ມີການກະທຳ—ຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ໃຈກໍບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງ—ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ເຫນືອຊັ້ນຈິດ (ມະໂນມະຍະ) ແລະຊັ້ນກາຍອັນເກີດຈາກອາຫານ (ອັນນະມະຍະ); ຜູ້ຖືກເຂົ້າໃຈໄດ້ຜ່ານຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງວິຊາຍານອັນສູງ; ແລະຜູ້ບໍ່ຖືກຈຳກັດໂດຍຄໍາເວົ້າ ຫຼືໂດຍຊັ້ນລົມຫາຍໃຈ (ປຣານະມະຍະ) ແຕ່ຢ່າງໃດ।

Verse 37

न यस्य रूपं न बलप्रभावे न यस्य कर्माणि न यत्प्रमाणम् । जानन्ति देवाः कमलोद्भवाद्याः स्तोष्याम्यहं तं कथमात्मरूपम् ॥ ३७ ॥

ພຣະອົງບໍ່ມີຮູບຮ່າງ ບໍ່ມີກໍາລັງທີ່ຈະວັດໄດ້ ຫຼືອໍານາດທີ່ປະຈັກຊັດ; ກິດການຂອງພຣະອົງບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້ ແລະບໍ່ມີມາດຕະຖານໃດຈະພິສູດໄດ້. ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກພຣະພຣະຫມາຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ ກໍບໍ່ຮູ້ພຣະອົງແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສັນລະເສີນພຣະອົງ—ຜູ້ມີສະພາບເປັນອາດຕະ—ແນວໃດ?

Verse 38

संसारसिन्धौ पतितं कदर्यं मोहाकुलं कामशतेन बद्धम् । अकीर्तिभाजं पिशुनं कृतघ्नं सदाशुचिं पापरतं प्रमन्युम् । दयाम्बुधे पाहि भयाकुलं मां पुनः पुनस्त्वां शरणं प्रपद्ये ॥ ३८ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຕົກຢູ່ໃນທະເລແຫ່ງສັງສານ ນ່າສົງສານ ຖືກມົວໝອງຄອບງໍາ ແລະຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄວາມປາຖະໜານັບຮ້ອຍ; ເປັນຜູ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ ມີໃຈຮ້າຍ ອະກະຕັນຍູ ບໍ່ບໍລິສຸດເສມອ ມຸ່ງໄປຫາບາບ ແລະພອງດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ. ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງເມດຕາກະລຸນາ ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງໍາ. ຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງເປັນທີ່ພັກພິງ.

Verse 39

इति प्रसादितस्तेन दयालुः कमलापतिः । प्रत्यक्षतामगात्तस्य भगवांस्तेजसां निधिः ॥ ३९ ॥

ເມື່ອລາວໄດ້ອ້ອນວອນຈົນພຣະອົງພໍໃຈແລ້ວ ພຣະຜູ້ເມດຕາ ພຣະສະຫວາມີແຫ່ງພຣະລັກສະມີ ກໍປາກົດຕົວຕໍ່ໜ້າລາວໂດຍກົງ—ພຣະພະຄະວານ ຄັງແຫ່ງລັດສະຫມີທິບ.

Verse 40

अतसीपुष्पसङ्काशं फुल्लपङ्कजलोचनम् । किरीटिनं कुण्डलिनं हारकेयूरभूषितम् ॥ ४० ॥

ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດອກອະຕະສີສີຟ້າ ມີພຣະເນດດັ່ງດອກບົວທີ່ບານເຕັມ; ສວມມົງກຸດ ສວມຕຸ້ມຫູ ແລະປະດັບດ້ວຍສາຍຄໍ ແລະກໍາໄລແຂນ.

Verse 41

श्रीवत्सकौस्तुभधरं हेमयज्ञोपवीतिनम् । नासाविन्यस्तमुक्ताभवर्धमानतनुच्छविम् ॥ ४१ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາພຣະອົງຜູ້ຊົງເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະ ແລະມະນີກໍາສະຕຸບະ ຊົງສາຍຍັດຍະໂອປະວີຕະທອງ; ພຣະສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວະລະກາຍດູເຫມືອນຈະເພີ່ມພູນ ເນື່ອງຈາກເມັດໄຂ່ມຸກທີ່ປະດັບໄວ້ທີ່ດັ່ງ.

Verse 42

पीताम्बरधरं देवं वनमालाविभूषितम् । तुलसीकोमलदलैरर्चिताङिघ्रं महाद्युतिम् ॥ ४२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຫງ່າງາມ ຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ປະດັບດ້ວຍມາລາປ່າ ແລະພຣະບາດຖືກບູຊາດ້ວຍໃບຕຸລະສີອ່ອນນຸ່ມ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 43

किङ्किणीनूपुराद्यैश्च शोभितं गरुडध्वजम् । दृष्ट्वा ननाम विप्रेन्द्रो दण्डवत्क्षितिमण्डले ॥ ४३ ॥

ເມື່ອເຫັນພຣະເຈົ້າຜູ້ມີທຸງສັນຍາລັກຄຣຸດ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທີ່ດັງກິ່ງໆ ເຊັ່ນ ກຳໄລຂໍ້ຕີນ ແລະກະດິ່ງ ພຣາຫມັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ກົ້ມກາບ ນອນກົງດັ່ງໄມ້ທ່ອນເທິງຜືນດິນ।

Verse 44

अभ्यषिञ्चद्धरेः पादावुत्तङ्को हर्षवारिभिः । मुरारे रक्ष रक्षेति व्याहरन्नान्यधीस्तदा ॥ ४४ ॥

ແລ້ວອຸຕຕັງກະໄດ້ອາບພຣະບາດຂອງຮະຣິດ້ວຍນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມປິຕິ ແລະເວົ້າຊ້ຳໆວ່າ “ໂອ ມຸຣາຣິ ຂໍຄຸ້ມຄອງຂ້າ—ຂໍຄຸ້ມຄອງຂ້າ” ໃນເວລານັ້ນລາວບໍ່ຄິດສິ່ງອື່ນໃດເລີຍ।

Verse 45

तमुत्थाप्य महाविष्णुरालिलिङ्ग दयापरः । वरं वृणीष्व वत्सेति प्रोवाच मुनिपुङ्गवम् ॥ ४५ ॥

ມະຫາວິດສະນຸ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ໄດ້ຍົກລາວຂຶ້ນ ແລະກອດອ້ອມມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ພ້ອມກ່າວວ່າ “ລູກເອີຍ ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ”។

Verse 46

असाध्यं नास्ति किञ्चित्ते प्रसन्ने मयि सत्तम । इतीरितं समाकर्ण्य ह्युत्तङ्कश्चक्रपाणिना । पुनः प्रणम्य तं प्राह देवदेवं जनार्दनम् ॥ ४६ ॥

“ເມື່ອເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນສັດທັງປວງ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້” ເມື່ອອຸຕຕັງກະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນີ້ຈາກພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືຈັກຣະ ລາວກໍກົ້ມກາບອີກຄັ້ງ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ຈະນາຣະດະນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເທວະທັງປວງ।

Verse 47

किं मां मोहयसीश त्वं किमन्यैर्देव मे वरैः । त्वयि भक्तिर्दृढा मेऽस्तु जन्मजन्मान्तरेष्वपि ॥ ४७ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຫຼົງມົວ? ໂອ ພຣະເທວະ, ພອນອື່ນໆຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ພະຄະຕິຕໍ່ພຣະອົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໝັ້ນຄົງ ແມ່ນແຕ່ເກີດຊາດຕໍ່ເກີດຊາດ.

Verse 48

कीटेषु पक्षिषु मृगेषु सरीसृपेषु रक्षःपिशाचमनुजेष्वपि यत्र तत्र । जातस्य मे भवतु केशव ते प्रसादात्त्वय्येव भक्तिरचलाव्यभिचारिणी च ॥ ४८ ॥

ບໍ່ວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະເກີດໃນພວກແມງໄມ້, ນົກ, ສັດປ່າ, ສັດເລື້ອຍຄານ, ຫຼືແມ່ນໃນພວກຣັກສະສະ, ພິສາຈ, ຫຼືມະນຸດ—ຢູ່ໃສ ແລະໃນຮູບໃດກໍຕາມ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ໂອ ເກສະວະ, ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີພະຄະຕິຕໍ່ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ ໝັ້ນຄົງ ແລະບໍ່ເຄີຍເບື້ອນບ່ຽງ.

Verse 49

एवमस्त्विति लोकेशः शङ्खप्रान्तेन संस्पृशन् । दिव्यज्ञानं ददौ तस्मै योगिनामपि दुर्लभम् ॥ ४९ ॥

“ໃຫ້ເປັນແນວນັ້ນ” ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງກ່າວ ແລະໄດ້ແຕະເຂົາດ້ວຍປາຍສັງຂອງພຣະອົງ ພ້ອມປະທານຍານທິບ ອັນແມ່ນແຕ່ພວກໂຍຄີຜູ້ສຳເລັດກໍຍັງໄດ້ຍາກ.

Verse 50

पुनः स्तुवन्तं विप्रेन्द्रं देवदेवो जनार्दनः । इदमाह स्मितमुखो हस्तं तच्छिरसि न्यसन् ॥ ५० ॥

ເມື່ອພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດຍັງສັນລະເສີນຢູ່, ພຣະຊະນາຣະດະນະ—ເທວະເທວະ—ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນ ແລະວາງພຣະຫັດໄວ້ເທິງສີສະຂອງມຸນີນັ້ນ.

Verse 51

श्री भगवानुवाच । आराधय क्रियायोगैर्मां सदा द्विजसत्तम । नरनारायणस्थानं व्रज मोक्षं गमिष्यसि ॥ ५१ ॥

ພຣະພະຄະວານຕັດວ່າ: “ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງບູຊາຂ້າພະເຈົ້າເປັນນິດ ໂດຍວິໄນແຫ່ງກຣິຍາໂຍຄະ. ຈົ່ງໄປສູ່ສະຖານອັນສັກສິດຂອງ ນະຣະ-ນາຣາຍະນະ; ເຈົ້າຈະໄດ້ບັນລຸໂມກສະ.”

Verse 52

त्वया कृतमिदं स्तोत्रं यः पठेत्सततं नरः । सर्वान्कामानवाप्यान्ते मोक्षभागी भवेत्ततः ॥ ५२ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ອ່ານສະໂຕຕຣະນີ້ ທີ່ທ່ານໄດ້ແຕ່ງ ຢ່າງສະເໝີ ຈະໄດ້ບັນລຸຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ ແລະໃນທ້າຍສຸດ ຈະເປັນຜູ້ຮັບມົກສະ (mokṣa) ແທ້ໆ।

Verse 53

इत्युक्त्वा माधवो विप्रं तत्रैवान्तर्दधे मुने । नरनारायणस्थानमुत्तङ्कोऽपि ततो ययौ ॥ ५३ ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະມາທະວະໄດ້ຫາຍໄປຈາກທີ່ນັ້ນເລີຍ ໂອ ມຸນີ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອຸຕຕັງກະກໍໄດ້ເດີນທາງໄປສູ່ສະຖານອັນສັກສິດຂອງ ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ.

Verse 54

तस्माद्भक्तिः सदा कार्या देवदेवस्य चक्रिणः । हरिभक्तिः परा प्रोक्ता सर्वकामफलप्रदा ॥ ५४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນປະພຶດພັກຕິຢ່າງສະເໝີ ຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ຖືຈັກຣະ. ພັກຕິຕໍ່ພຣະຫະຣິ ຖືກປະກາດວ່າເປັນສູງສຸດ ໃຫ້ຜົນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາອັນດີທັງປວງ.

Verse 55

उत्तङ्को भक्तिभावेन क्रियायोगपरो मुने । पूजयन्माधवं नित्यं नरनारायणाश्रमे ॥ ५५ ॥

ໂອ ມຸນີ, ອຸຕຕັງກະເຕັມໄປດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງພັກຕິ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນກຣິຍາໂຍກະ (ກັມມະໂຍກະ), ໄດ້ບູຊາພຣະມາທະວະທຸກມື້ ໃນອາສຣົມຂອງ ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ.

Verse 56

ज्ञानविज्ञानसम्पन्नः सञ्च्छिन्नद्वैतसंशयः । अवाप दुरवापं वै तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ५६ ॥

ມີທັງຍານະ ແລະ ວິຍານະ ຄົບຖ້ວນ ແລະຕັດຂາດຄວາມສົງໄສທັງປວງທີ່ເກີດຈາກຄວາມແບ່ງສອງ, ທ່ານໄດ້ບັນລຸສະຖານະອັນສູງສຸດຂອງພຣະວິດສະນຸ ອັນຍາກຈະໄດ້ມາ.

Verse 57

पूजितो नमितो वापि संस्मृतो वापि मोक्षदः । नारायणो जगन्नाथो भक्तानां मानवर्द्धनः ॥ ५७ ॥

ບໍ່ວ່າຈະບູຊາ ຫຼືກໍ່ກາບນົບ ຫຼືແມ່ນແຕ່ລະລຶກເຖິງກໍຕາມ—ນາຣາຍະນະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ປະທານໂມກສະ ແລະເພີ່ມພູນຄຸນທາງທຳໃຫ້ແກ່ຜູ້ພັກຕະຂອງພຣະອົງ।

Verse 58

तस्मान्नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । इहामुत्र सुखप्रेप्सुः पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ५८ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດປາຖະນາຄວາມສຸກໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ຄວນບູຊາພຣະນາຣາຍະນະ ພຣະເທວະຜູ້ອະນັນຕະ ແລະຜູ້ບໍ່ອາດພ່າຍແພ້ ດ້ວຍພັກຕິອັນໝັ້ນຄົງ।

Verse 59

यः पठेदिदमाख्यानं शृणुयाद्वा समाहितः । सोऽपि सर्वाघनिर्मुक्तः प्रयाति भवनं हरेः ॥ ५९ ॥

ຜູ້ໃດອ່ານຕຳນານອັນສັກສິດນີ້ ຫຼືຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄປຮອດພຣະວິຫານ/ຖິ່ນພຳນັກຂອງຮະຣິ।

Verse 60

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे विष्णुमाहात्म्यंनामाष्टत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३८ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ່ສາມສິບແປດ ຊື່ວ່າ «ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງວິສະນຸ» ໃນປາດະທຳອິດ ຂອງພາກຕົ້ນ ໃນ ສີຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະປຸຣານະ।