Hari-nāma Mahimā and Caraṇāmṛta: The Redemption of the Hunter Gulika (Uttaṅka Itihāsa)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः श्रृणुष्व विप्रेंद्र माहात्म्यं कमलापतेः । कस्य नो जायते प्रीतिः श्रोतुं हरिकथामृतम् ॥ १ ॥

ສະນະກະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຟັງອີກເທື່ອເຖິງຄຸນມະຫັດສະຈັນຂອງກະມະລາປະຕິ ພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງພຣະລັກສະມີ. ໃຜຈະບໍ່ເກີດຄວາມປິຕິໃນການຟັງນ້ໍາອະມະຕະແຫ່ງກະຖາພະຫຣິ?

Verse 2

नराणां विषयान्धानां ममताकुलचेतसाम् । एकमेव हरेर्नाम सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २ ॥

ສໍາລັບມະນຸດທີ່ຖືກອາລົມວັດຖຸບັງຕາ ແລະຈິດວຸ້ນວາຍດ້ວຍຄວາມຍຶດຖື, ມີແຕ່ນາມພຣະຮາຣິ (Hari) ເທົ່ານັ້ນທີ່ທໍາລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 3

सकृद्वा न नमेद्यस्तु विष्णुं पापहरं नृणाम् । श्वपचं तं विजानीयात्कदाचिन्नालपेञ्च तम् ॥ ३ ॥

ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ກົ້ມນົບແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວຕໍ່ພຣະວິສນຸ (Vishnu) ຜູ້ຊໍາລະບາບຂອງມະນຸດ, ຈົ່ງຮູ້ວ່າເປັນ “ຜູ້ຕົ້ມໝາ” ຜູ້ຕໍ່າຊັ້ນ; ຢ່າໄດ້ສົນທະນາກັບເຂົາໃນເວລາໃດໆ.

Verse 4

हरिपूजाविहीनं तु यस्य वेश्म द्विजोत्तम । श्मशानसदृशं तद्धि कदाचिदपि नो विशेत् ॥ ४ ॥

ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ, ເຮືອນໃດທີ່ຂາດການບູຊາພຣະຮາຣິ (Hari) ນັ້ນແທ້ຈິງເຫມືອນປ່າຊ້າ; ບໍ່ຄວນເຂົ້າໄປເລີຍໃນເວລາໃດໆ.

Verse 5

हरिपूजाविहीनाश्च वेदविद्वेषिणस्तथा । गोद्विजद्वेषनिरता राक्षसाः परिकीर्त्तिताः ॥ ५ ॥

ແລະຜູ້ທີ່ຂາດການບູຊາພຣະຮາຣິ (Hari), ຜູ້ທີ່ເກຽດຊັງພຣະເວດ, ແລະຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນຄວາມເກຽດຊັງຕໍ່ງົວແລະຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ—ຜູ້ເຫຼົ່ານີ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນ ຣາກຊະສາ (rākṣasa).

Verse 6

यो वा को वापि विप्रेन्द्र विप्रद्वेषपरायणः । समर्चयति गोविंदं तत्पूजा विफला भवेत् ॥ ६ ॥

ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພຣາຫມັນ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນການເກຽດຊັງພຣາຫມັນ, ແມ່ນແຕ່ຈະບູຊາ ໂກວິນດາ (Govinda) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ, ການບູຊານັ້ນກໍຈະໄຮ້ຜົນ.

Verse 7

अन्यश्रेयोविनाशार्थं येऽर्चयंति जनार्दनम् । सा पूजैव महाभाग पूजकानाशु हंति वै ॥ ७ ॥

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະຈະນາຣະດະນະ ໂດຍມຸ່ງທຳລາຍຄວາມດີຂອງຜູ້ອື່ນ—ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ—ການບູຊານັ້ນເອງຈະທຳລາຍຜູ້ບູຊາຢ່າງວ່ອງໄວແທ້ໆ।

Verse 8

हरिपूजाकरो यस्तु यदि पापं समाचरेत् । तमेव विष्णुद्वेष्टारं प्राहुस्तत्त्वार्त्थकोविदाः ॥ ८ ॥

ຜູ້ໃດເຮັດການບູຊາພຣະຫຣິ ແຕ່ຍັງກະທຳບາບ ນັກຮູ້ຄວາມຈິງແລະອັດຖະທີ່ແທ້ ກ່າວວ່າ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ກຽດຊັງພຣະວິສນຸ।

Verse 9

ये विष्णुनिरताः संति लोकानुग्रहतत्पराः । धर्मकार्यरताः शश्वद्विष्णुरुपास्तु ते मताः ॥ ९ ॥

ຜູ້ທີ່ອຸທິດໃຈແກ່ພຣະວິສນຸ ມຸ່ງເພື່ອອະນຸເຄາະໂລກ ແລະຂະຫຍັນໃນກິດທຳທຳມະຢູ່ເສມອ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນຖືກນັບວ່າເປັນຮູບແຫ່ງພຣະວິສນຸແທ້ໆ।

Verse 10

कोटिजन्मार्दजितैः पुण्यैर्विष्णुभक्तिः प्रजायते । दृढभक्तिमतां विष्णौ पापबुद्धिः कथं भवेत् ॥ १० ॥

ພຣະພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ ເກີດຈາກບຸນກຸສົນທີ່ສະສົມມາຫຼາຍກວ່າໂກດິຊາດ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ມີພັກຕິໝັ້ນຄົງໃນພຣະວິສນຸ ຈິດຄິດບາບຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 11

जन्मकोट्यर्जितं पापं विष्णुपूजारतात्मनाम् । क्षयं याति क्षणादेव तेषां स्यात्पापधीः कथम् ॥ ११ ॥

ບາບທີ່ສະສົມມາຕະຫຼອດໂກດິຊາດ ສຳລັບຜູ້ທີ່ຈິດໃຈມຸ່ງບູຊາພຣະວິສນຸ ຈະສູນສິ້ນໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ. ແລ້ວຄວາມຄິດບາບຈະຫຼືອຢູ່ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 12

विष्णुभक्तिविहीना ये चंडालाः परिकीर्तिताः । चंडाला अपि वै श्रेष्ठा हरिभक्तिपरायणाः ॥ १२ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ຂາດພະພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ຈັນດາລາ”; ແຕ່ແມ່ນແຕ່ຈັນດາລາກໍເປັນຜູ້ປະເສີດສຸດ ເມື່ອອຸທິດຕົນໃນພະພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິຢ່າງສິ້ນໃຈ.

Verse 13

नराणां विषयांधानां सर्वदुःखविनाशिनी । हरिसेवेति विख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी ॥ १३ ॥

ສໍາລັບມະນຸດທີ່ຖືກວັດຖຸອາລົມບັງຕາ ມັນທໍາລາຍທຸກຂ໌ທັງປວງ. ມັນໂດງດັງວ່າ “ການຮັບໃຊ້ພຣະຫຣິ” ແລະປະທານທັງພົບພາບ (ພຸກຕິ) ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ).

Verse 14

संगात्स्नेहाद्भयाल्लोभादज्ञानाद्वापि यो नरः । विष्णोरुपासनं कुर्यात्सोऽक्षयं सुखमश्नुते ॥ १४ ॥

ຈະເພາະການຄົບຄືນ, ຄວາມຮັກ, ຄວາມຢ້ານ, ຄວາມໂລບ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ຄວາມບໍ່ຮູ້—ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບູຊາພຣະວິສນຸ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຸກອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 15

हरिपादोदकं यस्तु कणमात्रं पिबेदपि । स स्नातः सर्वतीर्थेषु विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १५ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ແມ່ນແຕ່ດື່ມນ້ໍາທີ່ລ້າງພຣະບາດຂອງພຣະຫຣິ ເພີຍແຕ່ຫຍອດດຽວ ກໍຖືກນັບວ່າໄດ້ອາບນ້ໍາໃນທີ່ທິດສັກສິດທັງປວງ ແລະຈະເປັນຜູ້ທີ່ພຣະວິສນຸຮັກຍິ່ງ.

Verse 16

अकालमृत्युशमनं सर्वव्याधिविनाशनम् । सर्वदुःखोपशमनं हरिपोदोदक स्मृतम् ॥ १६ ॥

ນ້ໍາລ້າງພຣະບາດຂອງພຣະຫຣິ ຖືກຈື່ຈໍາວ່າ ຊ່ວຍບັນເທົາຄວາມຕາຍກ່ອນເວລາ, ທໍາລາຍໂລກພະຍາດທັງປວງ, ແລະລະງັບທຸກຂ໌ທັງໝົດ.

Verse 17

नारायणं परं धाम ज्योतिषां ज्योतिरुत्तमम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मुक्तिर्हि शाश्वती ॥ १७ ॥

ພຣະນາຣາຍະນະແມ່ນທີ່ພັກອັນສູງສຸດ, ເປັນແສງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນບັນດາແສງທັງປວງ. ມະຫາຈິດທີ່ມອບຕົນແດ່ພຣະອົງ ຈະໄດ້ມົກສະອັນນິລັນດອນ.

Verse 18

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । पठतां श्रृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ १८ ॥

ທີ່ນີ້ດ້ວຍ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍົກເອົາອິຕິຫາສະເກົ່າແກ່ມາກ່າວ. ຜູ້ອ່ານ ແລະຜູ້ຟັງ ຈະໄດ້ຮັບການທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 19

आसीत्पुरा कृतयुगे गुलिको नाम लुब्धकः । परदारपरद्रव्यहरणे सततोद्यतः ॥ १९ ॥

ໃນການເກົ່າແກ່ ໃນຍຸກກຣິຕະ ມີນາຍພານຊື່ ກຸລິກະ. ລາວມຸ່ງໝັ້ນຢູ່ເສມອໃນການລັກເອົາເມຍຂອງຄົນອື່ນ ແລະຂໂມຍຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ.

Verse 20

परनिंदापरो नित्यं जन्तूपद्रवकृत्तथा । हतवान्ब्राह्मणान् गाश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ २० ॥

ລາວມັກນິນທາຜູ້ອື່ນຢູ່ເສມອ ແລະຊອບກໍ່ຄວາມເດືອດຮ້ອນແກ່ສັດມີຊີວິດ. ລາວຍັງໄດ້ຂ້າພຣາຫມະນະ ແລະງົວ ເປັນຮ້ອຍໆ ແມ່ນກະທັ້ງເປັນພັນໆ.

Verse 21

देवस्वहरणे नित्यं परस्वहरणे तथा । उद्युक्तः सर्वदा विप्र कीनाशानामधीश्वरः ॥ २१ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນະເອີຍ, ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າຊາວນານັ້ນ ມຸ່ງໝັ້ນຢູ່ເສມອໃນການຍຶດເອົາຊັບຂອງເທວະ ແລະຍຶດເອົາຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ; ລາວພົວພັນກັບການຍຶດຄອງເຊັ່ນນີ້ຢູ່ທຸກເວລາ.

Verse 22

तेन पापान्यनेकानि कृतानि सुमहांति च । न तेषां शक्यते वक्तुं संख्या वत्सरकोटिभिः ॥ २२ ॥

ໂດຍການປະພຶດນັ້ນ ບາບຫຼາຍຫຼວງຫຼາຍຢ່າງ—ໃຫຍ່ຫນັກຢ່າງຍິ່ງ—ໄດ້ຖືກກະທຳ; ຈຳນວນຂອງມັນ ແມ່ນບໍ່ອາດກ່າວໄດ້ ແມ່ນແຕ່ໃນກອດິປີກໍຕາມ।

Verse 23

स कदाचिन्महापापो जंतृनामन्तकोपमः । सौवीरराज्ञो नगरं सर्वैश्वर्यसमन्वितम् ॥ २३ ॥

ຄັ້ງໜຶ່ງ ມະຫາຄົນບາບນັ້ນ—ນ່າຢ້ານດັ່ງພະຍົມຕໍ່ສັດມີຊີວິດ—ໄດ້ມາຮອດນະຄອນຂອງພະຣາຊາແຫ່ງສະວີຣະ ອັນພ້ອມດ້ວຍສິລິສົມບັດ ແລະຣາຊະສະຫງ່າງາມທຸກປະການ।

Verse 24

योषिद्धिर्भूषितार्भिश्च सरोभिनिर्मलोदकैः । अलंकृतं विपणिभिर्ययो देवपुरोपमम् ॥ २४ ॥

ນະຄອນນັ້ນ ປະດັບດ້ວຍຝູງນາງສາວ ແລະສາວນ້ອຍຜູ້ປະດັບອາພອນ; ມີສະໂຣບໍ່ນ້ອຍທີ່ນ້ຳໃສບໍລິສຸດ; ແລະຖືກຕົກແຕ່ງດ້ວຍຕະຫຼາດຫຼາຍຫຼາຍ ຈົນເບິ່ງຄືນະຄອນເທວະ।

Verse 25

तस्योपवनमध्यस्थं रम्यं केशवमंदिरम् । छदितं हेमकलशैर्दृष्ट्वा व्याधो मुदं ययौ ॥ २५ ॥

ໃນກາງສວນນັ້ນ ມີພຣະວິຫານເກສະວະອັນງາມລຳ; ຫຼັງຄາຖືກປະດັບດ້ວຍກະລະສະທອງຄຳ. ເມື່ອເຫັນແລ້ວ ນາຍພານກໍເກີດຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ।

Verse 26

हराम्यत्र सुवर्णानि बहूनीति विनिश्चितम् । जगामाभ्यंतरं तस्य कीनाशश्चौर्यलोलुपः ॥ २६ ॥

ເຂົາໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າ “ຂ້ອຍຈະລັກທອງຄຳຫຼາຍໆຢູ່ນີ້” ແລ້ວ ຊາວນາຜູ້ໂລບໃນການລັກ ກໍເຂົ້າໄປສູ່ພາຍໃນຂອງສະຖານນັ້ນ।

Verse 27

तत्रापश्यद्द्विजवरं शांतं तत्त्वार्थकोविदम् । परिचर्यापरं विष्णोरुत्तंकं तपसां निधिम् ॥ २७ ॥

ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນພຣະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ສະງົບ ແລະຮູ້ແຈ້ງນັຍແທ້ແຫ່ງຕັດຕະວະ—ອຸຕຕັງກະ ຜູ້ອຸທິດຕົນໃນການຮັບໃຊ້ພຣະວິສນຸ ເປັນຄັງແຫ່ງຕະປະສະຍາ।

Verse 28

एकाकिनं दयासुं च निस्पृहं ध्यानलोलुपम् । चौर्यान्तरायकर्तारं तं दृष्ट्वा लुब्धको मुने ॥ २८ ॥

ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອເຫັນທ່ານຢູ່ຜູ້ດຽວ—ເມດຕາກະລຸນາ, ບໍ່ຢາກໄດ້, ແລະຫຼົງໃນສະມາທິ—ນາຍພານຮູ້ວ່າທ່ານຈະເປັນອຸປະສັກຕໍ່ການລັກຂອງຕົນ ແລ້ວຈຶ່ງຈັບຕາເບິ່ງທ່ານ।

Verse 29

द्रव्यजातं तु देवस्य हर्तुकामोऽतिसाहसी । उत्तंकं हंतुमारेभे विधृतासिर्मदोद्धतः ॥ २९ ॥

ເພາະປາຖະນາຈະຊິງເອົາຊັບຂອງເທວະ, ຊາຍຜູ້ຫານກ້າບໍ່ຢັ້ງຄິດ—ຊັກດາບອອກ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ—ໄດ້ເລີ່ມຈົມຕີອຸຕຕັງກະ ເພື່ອຈະຂ້າໃຫ້ຕາຍ।

Verse 30

पादेनाक्रम्य तद्वक्षो जटाः संगृह्य पाणिना । हंतुं कृतमतिं व्याधमुत्तंकः प्रेक्ष्य चाब्रवीत् ॥ ३० ॥

ອຸຕຕັງກະໄດ້ເອົາຕີນກົດໃສ່ອົກຂອງນາຍພານ ແລະຈັບຜົມຈະຕາດ້ວຍມື—ມີໃຈຈະຂ້າ—ແລ້ວເບິ່ງເຂົາ ແລະເວົ້າຂຶ້ນ।

Verse 31

उत्तंक उवाच । भो भो साधो वृथा मां त्वं हनिष्यसि निरागसम् । मया किमपराद्धं ते तद्वदस्व महामत्ते ॥ ३१ ॥

ອຸຕຕັງກະກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ດີ, ທ່ານຈະຂ້າຂ້ອຍໂດຍເປົ່າປະໂຫຍດ ແມ່ນວ່າຂ້ອຍບໍ່ມີຜິດ. ຂ້ອຍໄດ້ກະທຳຜິດອັນໃດຕໍ່ທ່ານ? ຈົ່ງບອກມາ, ໂອ ຜູ້ຫຼົງຜິດຢ່າງໃຫຍ່!”

Verse 32

कृतापराधिनां लोके शक्ताः शिक्षां प्रकुर्वते । नहि सौम्य वृथा घ्नंति सज्जना अपि पापिनः ॥ ३२ ॥

ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ທີ່ເຄີຍກໍ່ອະປະຣາດ ຍ່ອມຖືກຝຶກວິໄນເພື່ອແກ້ໄຂໄດ້. ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ແມ່ນແຕ່ຄົນດີກໍບໍ່ທຳລາຍຄົນບາບໂດຍບໍ່ມີເຫດ.

Verse 33

विरोधिष्वपि मूर्खेषु निरीक्ष्यावस्थितान् गुणान् । विरोधं नहि कुर्वंति सज्जनाः शांतचेतसः ॥ ३३ ॥

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພົບຄົນໂງ່ທີ່ມີຄວາມຕໍ່ຕ້ານ ຄົນດີຜູ້ມີໃຈສະຫງົບກໍຍັງພິຈາລະນາຄຸນງາມທີ່ມີຢູ່ໃນເຂົາ ແລະບໍ່ກໍ່ການປະທະ.

Verse 34

बहुधा बोध्यमानोऽपि यो नरः क्षमयान्वितः । तमुत्तमं नरं प्राहुर्विष्णोः प्रियतरं सदा ॥ ३४ ॥

ແມ່ນແຕ່ຖືກຕັກເຕືອນ ຫຼື ສອນຊ້ຳໆ ຜູ້ໃດທີ່ມີຄວາມອົດທົນປະກອບຢູ່ ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າເປັນຄົນຍອດ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ພຣະວິສນຸຮັກຍິ່ງສຸດເສມອ.

Verse 35

सुजनो न याति वैरं परहितबुद्धिर्वनाशकालेऽपि । छेदेऽपि चंदनतरुः सुरभयति मुखं कुठारस्य ॥ ३५ ॥

ຄົນດີບໍ່ໄປສູ່ຄວາມພະຍາບາດ; ໃຈຂອງເຂົາມຸ່ງເພື່ອປະໂຫຍດຜູ້ອື່ນ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມທີ່ຕົນກຳລັງພິນາດ. ເຫມືອນຕົ້ນຈັນທະນາ ຖືກຟັນກໍຍັງຫອມກະທັ່ງໜ້າຂອງຂວານ.

Verse 36

अहो विधिः सुबलवान्बा धते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते हि दुरात्मना ॥ ३६ ॥

ໂອ້! ວິທິ—ຊະຕາກຳ—ມີພະລັງຫຼາຍຍິ່ງ, ມັນຜູກມັດຜູ້ຄົນໄວ້ຫຼາຍຮູບແບບ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍຶດຕິດສິ່ງໃດເລີຍ ກໍຍັງຖືກຄົນໃຈຊົ່ວບີບຄັ້ນ.

Verse 37

अहो निष्कारणं लोके बाधंते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते पिशुनैर्जनैः । तत्रापि साधून्बाधंते न समानान्कदाचन ॥ ३७ ॥

ໂອ້! ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ຄົນຮັງແກກັນຫຼາຍວິທີ ໂດຍບໍ່ມີເຫດ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ປອດຈາກການຍຶດຕິດທັງປວງ ກໍຖືກຄົນປາກຮ້າຍ ແລະຜູ້ໃສ່ຮ້າຍລົບກວນ. ແລະໃນນັ້ນ ພວກເຂົາລົບກວນສາທຸເປັນພິເສດ ບໍ່ເຄີຍລົບກວນຄົນທີ່ເຫມືອນຕົນເລີຍ।

Verse 38

मृगमीनसज्जनानां तृणजलसंतोषविहितवृत्तानाम् । लुब्धकधीवरपिशुना निष्कारणवैरिणो जगति ॥ ३८ ॥

ໃນໂລກນີ້ ກວາງ, ປາ, ແລະຄົນດີ—ຜູ້ມີວິຖີຊີວິດຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມພໍໃຈດ້ວຍຫຍ້າແລະນ້ຳ—ມີສັດຕູໂດຍບໍ່ມີເຫດ: ນາຍພານ, ຊາວຫາປາ, ແລະຜູ້ໃສ່ຮ້າຍປາກຮ້າຍ।

Verse 39

अहो बलवती माया मोहयत्यखिलं जगत् । पुत्रमित्रकलत्रार्थं सर्वं दुःखेन योजयेत् ॥ ३९ ॥

ໂອ້! ມາຍາຊ່າງມີພະລັງຫນັກໜ່ວງ ນາງຫລອກລວງໂລກທັງປວງ. ເພື່ອລູກ ເພື່ອມິດ ແລະເພື່ອຄູ່ຄອງ ນາງຜູກມັດທຸກສິ່ງໃຫ້ເຂົ້າກັບຄວາມທຸກທໍລະມານ।

Verse 40

परद्रव्यापहारेण कलत्रं पोषितं त्वया । अंते तत्सर्वमुत्सृज्य एक एव प्रयति वै ॥ ४० ॥

ໂດຍການລັກເອົາຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ ເຈົ້າໄດ້ລ້ຽງດູຄູ່ຄອງແລະເຮືອນເຮືອນຂອງເຈົ້າ. ແຕ່ໃນທ້າຍສຸດ ເຈົ້າຈະປ່ອຍວາງທັງໝົດນັ້ນ ແລະເດີນທາງໄປຜູ້ດຽວແທ້ໆ।

Verse 41

मम माता मम पिता मम भार्या ममात्मजाः । ममेदमिति जंतूनां ममता बाधते वृथा ॥ ४१ ॥

“ແມ່ຂ້ອຍ, ພໍ່ຂ້ອຍ, ຄູ່ຄອງຂ້ອຍ, ລູກຂ້ອຍ; ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ” — ຄວາມຍຶດຕິດວ່າເປັນຂອງຕົນນີ້ ທຳໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍທຸກໃຈໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ।

Verse 42

यावदर्जयति द्रव्यं बांधवास्तावदेव हि । धर्माधर्मौ सहैवास्तामिहामुत्र न चापरः ॥ ४२ ॥

ຕາບໃດທີ່ຄົນຍັງສະສົມຊັບສິນ ຍາດພີ່ນ້ອງກໍຢູ່ໃກ້ຊິດ. ແຕ່ທຳມະ ແລະ ອະທຳມະເທົ່ານັ້ນທີ່ຕິດຕາມຜູ້ນັ້ນ ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ບໍ່ມີສະຫາຍອື່ນ.

Verse 43

धर्माधर्मार्जितैर्द्रव्यैः पोषिता येन ये नराः । मृतमग्निमुखे हुत्वा घृतान्नं भुंजते हि ते ॥ ४३ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ຫຼ້ຽງຊີວິດຜູ້ຄົນດ້ວຍຊັບທີ່ໄດ້ມາຈາກທຳມະແລະອະທຳມະ—ເມື່ອຕາຍໄປ ດັ່ງຖືກຖວາຍໃສ່ປາກໄຟ ພວກເຂົາຍ່ອມໄດ້ລິ້ມອາຫານຄົງຄວາມມັນດ້ວຍກີ (ເນີຍໃສ).

Verse 44

गच्छंतं परलोकं च नरं तु ह्यनुतिष्टतः । धर्माधर्मौ न च धनं न पुत्रा न च बांधवाः ॥ ४४ ॥

ເມື່ອຄົນໜຶ່ງເດີນທາງໄປສູ່ໂລກໜ້າ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຕາມໄປນຳ—ບໍ່ແມ່ນຊັບສິນ ບໍ່ແມ່ນລູກ ບໍ່ແມ່ນຍາດພີ່ນ້ອງ; ມີແຕ່ທຳມະແລະອະທຳມະ (ບຸນແລະບາບ) ທີ່ຕິດຕາມເຂົາ.

Verse 45

कामः समृद्धिमायाति नराणां पापकर्मिणाम् । कामः संक्षयमायाति नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ४५ ॥

ໃນຄົນທີ່ກະທຳບາບ ກາມະ (ຄວາມຢາກ) ຍ່ອມເຕີບໃຫຍ່. ແຕ່ໃນຄົນທີ່ອຸທິດຕົນໃນກຸສົນ ກາມະນັ້ນຍ່ອມຫຼຸດຖອຍລົງ.

Verse 46

वृथैव व्याकुला लोका धनादानां सदार्जने ॥ ४६ ॥

ຜູ້ຄົນພາກັນວຸ້ນວາຍໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ ເພາະມົນມັວແຕ່ການຫາຊັບ ແລະການສະສົມຂອງຄອບຄອງຢູ່ເທື່ອ.

Verse 47

यद्भावि तद्भवत्येव यदभाव्यं न तद्भवेत् । इति निश्चितबुद्धीनां न चिंता बाधते क्वचित् ॥ ४७ ॥

ສິ່ງໃດທີ່ພຣະພິລິດກຳນົດໄວ້ ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນແນ່; ສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ກຳນົດ ກໍບໍ່ເກີດ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາໝັ້ນຄົງ ຄວາມກັງວົນບໍ່ອາດລົບກວນໄດ້ເລີຍ।

Verse 48

देवाधीनमिदं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । तस्माज्जन्म च मृत्युं च दैवं जानाति नापरः ॥ ४८ ॥

ຈັກກະວານທັງໝົດ—ທັງສິ່ງຢືນຢູ່ແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ—ພຶງພາພຣະເທວະ. ດັ່ງນັ້ນ ການເກີດແລະການຕາຍ ຖືກກຳນົດໂດຍໄດວະ (ພຣະພິລິດ) ແຕ່ຜູ້ດຽວ, ບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດ।

Verse 49

यत्र कुत्र स्थितस्यापि यद्भाव्यं तद्भवेद् ध्रुवम् । लोकस्तु तत्र विज्ञाय वृथायासं करोति हि ॥ ४९ ॥

ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ທີ່ໃດ ສິ່ງທີ່ກຳນົດໄວ້ຈະເກີດ ຍ່ອມເກີດແນ່ນອນ. ແຕ່ຜູ້ຄົນ ແມ່ນຮູ້ຢູ່ແລ້ວ ກໍຍັງພາກພຽນໂດຍປະໂຫຍດບໍ່ມີ।

Verse 50

अहो दुःखं मनुष्याणां ममताकुलचेतसाम् । महापापानि कृत्वापि परान्पुष्यांति यत्नतः ॥ ५० ॥

ໂອ້—ຄວາມທຸກຂອງມະນຸດຜູ້ມີໃຈວຸ້ນວາຍດ້ວຍ «ຂ້ອຍ-ຂອງຂ້ອຍ» ຊ່າງນ່າສົງສານ. ແມ່ນແຕ່ເຮັດບາບໃຫຍ່ແລ້ວ ກໍຍັງພາກພຽນຢ່າງໜັກ ເພື່ອຫຼ້ຽງດູ ແລະສົ່ງເສີມພວກພ້ອມພວກພັນຂອງຕົນ।

Verse 51

अर्जितं च धनं सर्वं भुंजते बांधवाः सदा । स्वयमेकतमो मूढस्तत्पापफलमश्नुते ॥ ५१ ॥

ຊັບສິນທັງໝົດທີ່ຕົນຫາມາ ຍາດພີ່ນ້ອງຍ່ອມໄດ້ບໍລິໂພກຢູ່ເສມອ. ແຕ່ຜູ້ຫຼົງໂງ່ນັ້ນ ເຫຼືອຢູ່ຜູ້ດຽວ ຕ້ອງກິນຜົນແຫ່ງບາບກຳນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ।

Verse 52

इति ब्रवाणं तमृषिं विमुच्य भयविह्वलः । गुलिकः प्रांजलिः प्राह क्षमस्वेति पुनः पुनः ॥ ५२ ॥

ເມື່ອປ່ອຍລະສີນັ້ນໃຫ້ເປັນອິດສະລະ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກ່າວດັ່ງນັ້ນ ກຸລິກະຜູ້ສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ໄດ້ປະນົມມື ແລະກ່າວຊ້ຳໆວ່າ «ຂໍໂທດ ຂໍອະໄພ»។

Verse 53

सत्संगस्य प्रभावेण हरिसन्निधिमात्रतः । गतपापो लुबग्दकश्च ह्यनुतापीदमब्रवीत् ॥ ५३ ॥

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງສັດສັງຄະ (ການຄົບຫາຄົນດີ) ແລະແຕ່ພຽງຢູ່ໃນພຣະສະນິດຂອງພຣະຫຣິ ນາຍພານ—ບາບຖືກລ້າງ—ເກີດຄວາມສຳນຶກຜິດ ແລະໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ອອກມາ।

Verse 54

मया कृता नि पापानि महांति सुबहूनि च । तानि सर्वाणि नष्टानि विप्रेंद्र तव दर्शनात् ॥ ५४ ॥

ໂອ ພຣະວິປຣະເອນທຣະ (ພຣາຫມັນຜູ້ສູງສົ່ງ) ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳບາບໃຫຍ່ໆ ຫຼາຍຢ່າງ ແລະຫຼາຍນັກ; ແຕ່ບາບທັງໝົດນັ້ນກໍສູນສິ້ນໄປ ດ້ວຍການໄດ້ເຫັນທ່ານເທົ່ານັ້ນ।

Verse 55

अहोऽहं पापधीर्नित्यं महापापमुपाचरम् । कथं मे निष्कृति र्भूयो यामि कं शरणं विभोः ॥ ५५ ॥

ໂອ້! ຂ້າພະເຈົ້າມີໃຈເປັນບາບ ແລະໄດ້ກະທຳມະຫາບາບຢູ່ເປັນນິດ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈະມີທາງຊຳລະບາບໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ພຣະຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກຫົນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປພຶ່ງພາຜູ້ໃດເປັນທີ່ພັກພິງ?

Verse 56

पूर्वजन्मार्जितैः पापैर्लुब्धकत्वमवाप्तवान् । अत्रापि पापजालानि कृत्वा कां गतिमाप्नुयाम् ॥ ५६ ॥

ດ້ວຍບາບທີ່ສະສົມມາແຕ່ຊາດກ່ອນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເກີດເປັນນາຍພານ; ແລະໃນຊາດນີ້ອີກ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກະທຳບາບເປັນເຄືອຂ່າຍຫຼາຍຢ່າງ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຮອດຄະຕິໃດ?

Verse 57

अहो ममायुः क्षयमेति शीघ्रं पापान्यनेकानि समर्ज्जितानि । प्रातिक्रिया नैव कृता मयैषां गतिश्च का स्यान्ममजन्म किं वा ॥ ५७ ॥

ໂອ້! ອາຍຸຂອງຂ້ອຍກຳລັງຫຼຸດລົງຢ່າງໄວ ແລະຂ້ອຍໄດ້ສະສົມບາບຫຼາຍປະການ. ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດການແກ້ບາບ/ຊຳລະບາບເລີຍ—ຊະຕາກຳຂອງຂ້ອຍຈະເປັນແນວໃດ ແລະຈະໄດ້ເກີດໃໝ່ແບບໃດ?

Verse 58

अहो विधिः पापशता कुलं मां किं सृष्टवान्पापतरं च शश्वत् । कथं च यत्पापफलं हि भोक्ष्ये कियत्सु जन्मस्वहमुग्रकर्मा ॥ ५८ ॥

ໂອ້—ຊະຕາກຳຊ່າງໂຫດ! ເປັນຫຍັງວິທີ/ພຣະພິທີຈຶ່ງປັ້ນແຕ່ງຂ້ອຍໃຫ້ເກີດໃນຕະກູນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍບາບນັບຮ້ອຍ ແລະໃຫ້ຂ້ອຍຍິ່ງບາບຫນັກຂຶ້ນຕະຫຼອດ? ຂ້ອຍຜູ້ເຮັດກຳອັນດຸຮ້າຍ ຈະຕ້ອງຮັບຜົນບາບແນວໃດ ແລະອີກກີ່ຊາດຈຶ່ງຈະສິ້ນ?

Verse 59

एवं विनिंदन्नात्मानमात्मना लुब्धकस्तदा । अंतस्तापाग्निसंतप्तः सद्यः पंचत्वमागतः ॥ ५९ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ນາຍພານໄດ້ຕຳນິຕົນເອງດ້ວຍໃຈຂອງຕົນ; ຖືກໄຟແຫ່ງຄວາມສຳນຶກຜິດພາຍໃນເຜົາຜານ ແລະກໍສິ້ນຊີວິດທັນທີ.

Verse 60

उत्तंकः पतितं प्रेक्ष्य लुबग्धकं तं दयापरः । विष्णुपादोदकेनैवमभ्यषिंचन्महामतिः ॥ ६० ॥

ເມື່ອເຫັນນາຍພານນັ້ນນອນລົ້ມຢູ່ ອຸຕຕັງກະ ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່ ເກີດຄວາມເມດຕາ ແລະໄດ້ປະພອຍນ້ຳທີ່ໄດ້ຊຳລະພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸໃສ່ເຂົາ.

Verse 61

हरिपादोदकस्पर्शाल्लुब्धको गतकल्मषः । दिव्यं विमानमारुह्य मुनिमेतदथाब्रवीत् ॥ ६१ ॥

ດ້ວຍການສຳຜັດນ້ຳທີ່ໄດ້ຊຳລະພຣະບາດຂອງພຣະຫຣິ ນາຍພານກໍພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ. ແລ້ວເຂົາຂຶ້ນສູ່ວິມານທິບ ແລະໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ແກ່ລະສີ.

Verse 62

गुलिक उवाच । उत्तंक मुनिशार्दूल गुरुस्त्वं मम सुव्रत । विमुक्तस्त्वत्प्रसादेन महापातककंचुकात् ॥ ६२ ॥

ກຸລິກາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ອຸຕຕັງກະ ຜູ້ເປັນເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ, ທ່ານແມ່ນຄູບາ (ກຸຣຸ) ຂອງຂ້າ, ໂອຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີ. ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງທ່ານ ຂ້າໄດ້ພົ້ນຈາກເສື້ອຄຸມແຫ່ງບາບໃຫຍ່»។

Verse 63

गतस्त्वदुपदेशान्मे संतापो मुनिपुंगव । तथैव सर्वपापानि विनष्टान्यतिवेगतः ॥ ६३ ॥

ໂອ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ໂດຍຄຳສອນຂອງທ່ານ ຄວາມຮ້ອນໃຈທຸກທໍລະມານຂອງຂ້າໄດ້ຫາຍໄປ; ແລະບາບທັງປວງກໍຖືກທຳລາຍຢ່າງວ່ອງໄວຍິ່ງນັກ।

Verse 64

हरिपादोदकं यस्मान्मयि त्वं सिक्तवान्मुने । प्रापितोऽस्मि त्वया तस्मात्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ६४ ॥

ໂອ ມຸນີ, ເນື່ອງຈາກທ່ານໄດ້ພອຍນ້ຳຈາກພຣະບາດຂອງຮະຣິລົງໃສ່ຂ້າ, ດັ່ງນັ້ນໂດຍທ່ານ ຂ້າໄດ້ບັນລຸສະຖານະອັນສູງສຸດຂອງພຣະວິດສະນຸ।

Verse 65

त्वयाहं तारितो विप्र पापादस्माच्छरीरतः । तस्मान्नतोऽस्मि ते विद्वन्मत्कृतं तत्क्षमस्व च ॥ ६५ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນະ, ໂດຍທ່ານ ຂ້າໄດ້ຖືກຊ່ວຍຂ້າມພົ້ນຈາກບາບທີ່ຜູກພັນກັບຮ່າງກາຍນີ້. ດັ່ງນັ້ນຂ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ທ່ານ, ໂອຜູ້ຮູ້; ຂໍໃຫ້ອະໄພຕໍ່ຄວາມຜິດທີ່ຂ້າໄດ້ກະທຳ।

Verse 66

इत्युक्त्वा देवकुसुमैर्मुनिश्रेष्टं समाकिरम् । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा नमस्कारं चकार सः ॥ ६६ ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວໄດ້ໂຮຍດອກໄມ້ທິບພະໃສ່ມຸນີຜູ້ປະເສີດ; ແລ້ວໄດ້ເດີນວຽນຂວາສາມຮອບ ແລະກໍໄດ້ກົ້ມນົບກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 67

ततो विमानमारुह्य सर्वकामसमन्वितम् । अप्सरोगणसंकीर्णः प्रपेदे हरिमंदिरम् ॥ ६७ ॥

ແລ້ວຈຶ່ງຂຶ້ນສູ່ວິມານເຫຼືອງຟ້າ ທີ່ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສຸກສະບາຍຕາມປາຖະໜາທຸກປະການ ແລະມີຝູງອັບສະຣາຫ້ອມລ້ອມ ກໍໄດ້ເຖິງວິຫານຂອງພຣະຫຣິ (ວິດສະນຸ)។

Verse 68

एतद्दृष्ट्वा विस्मितोऽसौ ह्युत्तंकस्तपसांनिधिः । शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टाव कमलापतिम् ॥ ६८ ॥

ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ອຸດຕັງກະ ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງຕະປະ ກໍປະຫລາດໃຈຢ່າງຍິ່ງ; ນໍາຝາມືປະນົມວາງໄວ້ເທິງສີສະ ແລ້ວສັນລະເສີນພຣະກະມະລາປະຕິ (ພຣະວິດສະນຸ)។

Verse 69

तेन स्तुतो महाविष्णुर्दत्तवान्वरमत्तमम् । वरेण तेनोक्तंकोऽपि प्रपेदे परमं पदम् ॥ ६९ ॥

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນັ້ນ ພຣະມະຫາວິດສະນຸ ໄດ້ປະທານພອນອັນປະເສີດຍິ່ງ; ໂດຍພອນນັ້ນ ອຸດຕັງກະກໍໄດ້ບັນລຸປະຣະມະປະດະ—ຖິ່ນສູງສຸດ.

Verse 70

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे विष्णुमाहात्म्ये सप्तत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३७ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 37 ໃນພາກ «ວິດສະນຸ-ມາຫາດມະຍະ» ຂອງພາກຕົ້ນ ໃນ «ສຣີ ບຣິຫັນ-ນາຣະດີຍະ ປຸຣານະ».