The Exposition of Spiritual Knowledge (Jñāna-pradarśanam)

Verse 1

सनक उवाच । पुनर्वक्ष्यामि माहात्म्यं देवदेवस्य चक्रिणः । पठतां शृण्वतां सद्यः पापराशिः प्रणश्यति 1. ॥ १ ॥

ສະນະກະກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຊ້ຳອີກເຖິງມະຫາພຣະກຽດຂອງພຣະເທວະເທວະ ຜູ້ຖືຈັກກະ (ພຣະວິດສະນຸ)؛ ຜູ້ອ່ານແລະຜູ້ຟັງ ບາບທັງປວງຈະຖືກທຳລາຍໃນທັນທີ।

Verse 2

शान्ता जितारिषड्वर्गा योगेनाप्यनहङ्कृताः । यजन्ति ज्ञानयोगेन ज्ञानरूपिणमव्ययम् ॥ २ ॥

ເຂົາເຈົ້າສະຫງົບ ຊະນະສັດຕູພາຍໃນຫົກປະການ ແລະແມ່ນຢູ່ໃນໂຍຄະກໍບໍ່ມີອະຫັງການ; ດ້ວຍວິທີແຫ່ງຍະນະໂຍຄະ ເຂົາເຈົ້ານະມັດສະການພຣະອະວະຍະ ຜູ້ມີສະພາບເປັນຍະນະເອງ।

Verse 3

तीर्थस्नानैर्विशुद्धा ये व्रतदानतपोमखैः । यजन्ति कर्मयोगेन सर्वधातारमच्युतम् ॥ ३ ॥

ຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍການອາບນ້ຳທີ່ທີ່ສັກສິດ ແລະດ້ວຍວຣະຕະ ທານ ຕະປະ ແລະພິທີຍັດ—ພວກເຂົານະມັດສະການພຣະອະຈຸຕະ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັດທັງປວງ ດ້ວຍວິນັຍແຫ່ງກັມມະໂຍກະ।

Verse 4

लुब्धा व्यसनिनोऽज्ञाश्च न यजन्ति जगत्पतिम् । अजरामरवन्मूढास्तिष्ठन्ति नरकीटकाः ॥ ४ ॥

ຄົນໂລບ ຄົນຕິດກິເລດ ແລະຄົນບໍ່ຮູ້ ບໍ່ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ; ດ້ວຍຄວາມຫຼົງຄິດວ່າຕົນບໍ່ແກ່ບໍ່ຕາຍ ພວກເຂົາຢູ່ດັ່ງໜອນໃນນະລົກ।

Verse 5

तडिल्लेखाश्रिया मत्ता वृथाहङ्कारदूषिताः । न यजन्ति जगन्नाथं सर्वश्रेयोविधायकम् ॥ ५ ॥

ພວກເຂົາເມົາມົນດ້ວຍຄວາມງາມຮຸ່ງເຮືອງອັນວູບວາບດັ່ງເສັ້ນຟ້າຜ່າ ແລະຖືກອະຫັງການອັນເປົ່າໆປົກປ່ອງ; ພວກເຂົາບໍ່ນະມັດສະການພຣະຈັກກະນາຖ ຜູ້ປະທານຄວາມດີສູງສຸດທັງປວງ।

Verse 6

हरिधर्मरताः शान्ता हरिपादाब्जसेवकाः । दैवात्केऽपीह जायन्ते लोकानुग्रहतत्पराः ॥ ६ ॥

ຜູ້ສະຫງົບ ຜູ້ຍິນດີໃນທຳຂອງພຣະຫຣິ ແລະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດພຣະຫຣິ—ໂດຍພຣະປະສົງສະຫວັນ ພວກເຂົາເກີດຂຶ້ນບ່ອນນັ້ນບ່ອນນີ້ໃນໂລກ ເພື່ອເກື້ອກູນປະຊາຊົນ।

Verse 7

कर्मणा मनसा वाचा यो यजेद्भक्तितो हरिम् । स याति परमं स्थानं सर्वलोकोत्तमोत्तमम् ॥ ७ ॥

ຜູ້ໃດນະມັດສະການພຣະຫຣິດ້ວຍພັກຕິ ດ້ວຍການກະທຳ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍວາຈາ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດສະຖານະສູງສຸດ ເຫນືອກວ່າໂລກທັງປວງ ແລະສູງສຸດໃນບັນດາໂລກທັງຫມົດ।

Verse 8

अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ८ ॥

ໃນທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍົກເອົານິທານບູຮານອັນສັກສິດມາກ່າວ; ຜູ້ອ່ານແລະຜູ້ຟັງ ຍ່ອມໄດ້ຮັບການທຳລາຍບາບທັງປວງ।

Verse 9

तत्प्रवक्ष्यामि चरितं यज्ञमालिसुमालिनोः । यस्य श्रवणमात्रेण वाजिमेधफलं लभेत् ॥ ९ ॥

ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າປະຫວັດອັນສັກສິດຂອງ ຢັຍຍະມາລີ ແລະ ສຸມາລີ; ພຽງແຕ່ຟັງກໍໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບການປະກອບອັສວເມດະຍັຍຍະ।

Verse 10

कश्चिदासीत्पुरा विप्र ब्राह्मणो रैवतेऽन्तरे । वेदमालिरिति ख्यातो वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १० ॥

ໂອ ພຣາຫມະນະ, ໃນການກ່ອນ ໃນສະໄໝຂອງຣາຍວະຕະ ມີພຣາຫມະນະຜູ້ໜຶ່ງ ມີນາມວ່າ ເວດະມາລີ ມີຊື່ສຽງ; ທ່ານເປັນຜູ້ຊໍານານໃນເວດ ແລະ ເວດາງຄະທັງປວງ।

Verse 11

सर्वभूतदयायुक्तो हरिपूजापरायणः । पुत्रमित्रकलत्रार्थं धनार्जनपरोऽभवत् ॥ ११ ॥

ແມ່ນແທ້ວ່າທ່ານມີເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ສັດທັງປວງ ແລະ ອຸທິດຕົນໃນການບູຊາພຣະຫຣິ, ແຕ່ທ່ານກໍກາຍເປັນຜູ້ຫມົກມຸ່ນໃນການຫາຊັບ ເພື່ອລູກ ໝູ່ມິດ ແລະ ພັນລະຍາ।

Verse 12

अपण्यविक्रयं चक्रे तथा च रसविक्रयम् । चण्डालाद्यैरपि तथा सम्भाषी तत्प्रतिग्रही ॥ १२ ॥

ທ່ານໄດ້ຄ້າຂາຍສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນຂາຍ ແລະ ຍັງຂາຍນ້ຳເຫຼົ້າມຶນເມົາອີກດ້ວຍ। ທ່ານຍັງໄດ້ສົນທະນາກັບຄົນນອກວັນນະເຊັ່ນ ຈັນດາລາ ແລະ ຮັບຂອງກຳນັນຈາກພວກເຂົາດ້ວຍ।

Verse 13

तपसां विक्रयं चक्रे व्रतानां विक्रयं तथा । परार्थं तीर्थगमनं कलत्रार्थमकारयत् ॥ १३ ॥

ລາວເລີ່ມຂາຍຕະປະສະຍາ ແລະຂາຍວຣະຕະດ້ວຍ; ແມ່ນແຕ່ການໄປຈາລິກທີ່ຕີຣະຖະ—ທີ່ຄວນເພື່ອຈຸດປະສົງທາງທຳອັນສູງ—ກໍຖືກລາວນຳໄປໃຊ້ເພື່ອໂລກະປະໂຫຍດ ໂດຍຈັດໃຫ້ເພື່ອໄດ້ພັນລະຍາ।

Verse 14

कालेन गच्छता विप्र जातौ तस्य सुतावुभौ । यज्ञमाली सुमाली च यमलावतिशोभनौ ॥ १४ ॥

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ໂອ ພຣາຫມະນ, ລາວໄດ້ມີບຸດສອງຄົນເກີດຂຶ້ນ—ຍັດຍະມາລີ ແລະ ສຸມາລີ—ເປັນຝາແຝດຜູ້ງາມສະຫງ່າຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 15

ततः पिता कुमारौ तावतिस्नेहसमन्वितः । पोषयामास वात्सल्याद्बहुभिः साधनैस्तदा ॥ १५ ॥

ຕໍ່ມາ ພໍ່ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກແພງ ໄດ້ລ້ຽງດູກຸມານທັງສອງ; ດ້ວຍຄວາມເມດຕາແບບພໍ່ແມ່ ລາວໄດ້ຈັດຫາສິ່ງອຸປະຖຳ ແລະຊັບພະຍາກອນຫຼາຍປະການໃຫ້ໃນເວລານັ້ນ।

Verse 16

वेदमालिर्बहूपायैर्धनं सम्पाद्य यत्नतः । स्वधनं गणयामास कियत्स्यादिति वेदितुम् ॥ १६ ॥

ເວດະມາລີ ໄດ້ພາຍໃນຄວາມພາກພຽນ ສະສົມຊັບສິນດ້ວຍຫຼາຍວິທີ; ແລ້ວລາວເລີ່ມນັບເງິນຂອງຕົນ ເພື່ອຮູ້ວ່າມີຈຳນວນເທົ່າໃດ।

Verse 17

निधिकोटिसहस्राणां कोटिकोटिगुणान्वितम् । विगणय्य स्वयं हृष्टो विस्मितश्चार्थचिन्तया ॥ १७ ॥

ເມື່ອລາວນັບຄຳນວນແລ້ວ ພົບວ່າເປັນນິທິນັບພັນໂກຕິ ແລະມີຄຸນຄ່າເພີ່ມພູນເປັນໂກຕິເທິງໂກຕິ; ລາວຈຶ່ງຍິນດີດ້ວຍຕົນເອງ ແລະເມື່ອຄິດໄຕ່ຕອງເຖິງນັຍຂອງຊັບນັ້ນ ກໍພິສົດອັດສະຈັນໃຈ।

Verse 18

असत्प्रतिग्रहैश्चैव अपण्यानां च विक्रयैः । मया तपोविक्रयाद्यैरेतद्धनमुपार्जितम् ॥ १८ ॥

ຊັບສິນນີ້ ຂ້ອຍໄດ້ສະສົມມາ ດ້ວຍການຮັບຂອງຂວັນທີ່ບໍ່ຄວນ ແລະສິນບົນ, ດ້ວຍການຂາຍສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນຂາຍ, ແມ່ນກະທັ້ງນຳຕະປະສະຍາ ແລະອື່ນໆໄປຄ້າຂາຍດ້ວຍ।

Verse 19

नाद्यापि शान्तिमापन्ना मम तृष्णातिदुःसहा । मेरुतुल्यसुवर्णानि ह्यसङ्ख्यातानि वाञ्छति ॥ १९ ॥

ຈົນບັດນີ້ ຄວາມຢາກອັນທົນບໍ່ໄດ້ຂອງຂ້ອຍ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຮອດຄວາມສະຫງົບ; ມັນຍັງປາຖະໜາກອງຄຳນັບບໍ່ຖ້ວນ ໃຫຍ່ດັ່ງພູເມຣຸ।

Verse 20

अहो मन्ये महाकष्टं समस्तक्लेशसाधनम् । सर्वान्कामानवाप्नोति पुनरन्यच्च कांक्षति ॥ २० ॥

ໂອ້! ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ນີ້ແມ່ນຄວາມທຸກຍາກອັນໃຫຍ່ ເປັນເຄື່ອງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມລຳບາກທຸກຢ່າງ: ແມ່ນແມ່ນໄດ້ສົມປາຖະໜາທັງໝົດແລ້ວ ກໍຍັງກະຫາຍຫາສິ່ງອື່ນອີກ।

Verse 21

जीर्यन्ति जीर्यतः केशाः दन्ताः जीर्यन्ति जीर्यतः । चक्षुःश्रोत्रे च जोर्येते तृष्णैका तरुणायते ॥ २१ ॥

ເມື່ອແກ່ລົງ ຜົມກໍແກ່; ເມື່ອແກ່ລົງ ແຂ້ວກໍສຶກຫຼໍ່. ຕາແລະຫູກໍອ່ອນລົງ—ແຕ່ຄວາມຢາກ (ຕັນຫາ) ພຽງຢ່າງດຽວກັບກັບນຸ່ມນວນຂຶ້ນ ເຫມືອນໜຸ່ມສາວຢູ່ເທື່ອ.

Verse 22

ममेन्द्रि याणि सर्वाणि मन्दभावं व्रजन्ति च । बलं हृतं च जरसा तृष्णा तरुणतां गता ॥ २२ ॥

ອິນຊີທັງໝົດຂອງຂ້ອຍ ກຳລັງເຂົ້າສູ່ຄວາມຊາເຉື່ອຍ; ຄວາມແກ່ໄດ້ຊິງເອົາກຳລັງຂອງຂ້ອຍໄປ—ແຕ່ຄວາມຢາກ (ຕັນຫາ) ກັບຄືນໄປສູ່ຄວາມໜຸ່ມ.

Verse 23

कष्टाशा वर्त्तते यस्य स विद्वानथ पण्डितः । सुशान्तोऽपि प्रमन्युः स्याद्धीमानप्यतिमूढधीः ॥ २३ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ຕັ້ງຄວາມຫວັງໄວ້ໃນສິ່ງທີ່ຍາກຈະໄດ້ ກໍຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ ຜູ້ຮູ້ ແລະ ບັນດິດ. ແຕ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ເບິ່ງຄືສະຫງົບກໍອາດໂກດຮ້າຍໄດ້ ແລະ ຜູ້ມີປັນຍາກໍອາດປະພຶດດ້ວຍຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງຫນັກ.

Verse 24

आशा भङ्गकरी पुंसामजेयारातिसन्निभा । तस्मादाशां त्यजेत्प्राज्ञो यदीच्छेच्छाश्वतं सुखम् ॥ २४ ॥

ຄວາມຫວັງ (ຄວາມຄາດຫວັງໂລກີ) ທຳໃຫ້ມະນຸດແຕກສະລາຍ ແລະ ເຫມືອນສັດຕູທີ່ຊະນະບໍ່ໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນລະຄວາມຫວັງ ຖ້າປາດຖະນາຄວາມສຸກອັນຖາວອນ.

Verse 25

बलं तेजो यशश्चैव विद्यां मानं च वृद्धताम् । तथैव सत्कुले जन्म आशा हन्त्यतिवेगतः ॥ २५ ॥

ຄວາມຫວັງ (ຄວາມຢາກອັນຄາດຫວັງ) ທີ່ພຸ່ງມາດ້ວຍແຮງກ້າ ທຳລາຍກຳລັງ, ລັດສະໝີ ແລະ ຊື່ສຽງ; ມັນຍັງທຳລາຍວິຊາ, ກຽດສັກສີ, ແລະ ຄວາມເຕັມວຸຒິ—ແມ່ນແຕ່ປະໂຫຍດຂອງການເກີດໃນຕະກູນດີກໍຖືກກຳຈັດ.

Verse 26

नृणामाशाभिभूतानामाश्चर्यमिदमुच्यते । किञ्चिद्दातापि चाण्डालस्तस्मादधिकतां गतः ॥ २६ ॥

ກ່ຽວກັບມະນຸດທີ່ຖືກຄວາມຫວັງຄອບງຳ ນີ້ແມ່ນສິ່ງອັນນ່າພິສົດທີ່ກ່າວກັນ: ແມ່ນແຕ່ຄົນຈັນດາລາ ຖ້າໃຫ້ທານແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ກໍຍັງຂຶ້ນສູ່ສະພາບທີ່ສູງກວ່າຄົນແບບນັ້ນ.

Verse 27

आशाभिभूताः ये मर्त्या महामोहा महोद्धताः । अवमानादिकं दुःखं न जानन्ति कदाप्यहो ॥ २७ ॥

ມະນຸດຜູ້ຕາຍໄດ້ທີ່ຖືກຄວາມຫວັງຄອບງຳ ເປັນຜູ້ຫຼົງຫນັກ ແລະ ອວດດີຫນັກ; ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍຮູ້ເລີຍ—ໂອ້—ຄວາມທຸກທີ່ເລີ່ມຈາກການຖືກດູຖູກ ແລະ ຄວາມອັບອາຍ.

Verse 28

मयाप्येवं बहुक्लेशैरेतद्धनमुपार्जितम् । शरीरमपि जीर्णं च जरसापहृतं बलम् ॥ २८ ॥

«ຂ້ອຍເອງກໍໄດ້ສະສົມຊັບນີ້ດ້ວຍຄວາມລໍາບາກຫຼາຍ; ແຕ່ຮ່າງກາຍກໍເຖົ້າຊະລາ ແລະແຮງກໍຖືກວັຍຊະລາພາໄປ»।

Verse 29

इतः परं यतिष्यामि परलोकार्थमादरात् । एवं निश्चित्य विप्रेन्द्र धर्ममार्गरतोऽभवत् ॥ २९ ॥

«ນັບແຕ່ນີ້ໄປ ຂ້ອຍຈະພາກເພັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງໂລກໜ້າ»। ເມື່ອຕັ້ງໃຈແນ່ນອນແລ້ວ, ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ລາວກໍໝັ້ນຄົງໃນທາງແຫ່ງທຳ.

Verse 30

तदैव तद्धनं सर्वं चतुर्द्धा व्यभजत्तथा । स्वयं तु भागद्वितयं स्वार्जितार्थादपाहरत् ॥ ३० ॥

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ລາວແບ່ງຊັບທັງໝົດເປັນສີ່ສ່ວນ; ແຕ່ສໍາລັບຕົນເອງ ລາວໄດ້ເອົາສອງສ່ວນ ຈາກຊັບທີ່ຕົນຫາໄດ້ດ້ວຍແຮງຕົນ.

Verse 31

शेषं च भागद्वितयं पुत्रयोरुभयोर्ददौ । स्वेनार्जितानां पापानां नाशं कर्तुमनास्तदा ॥ ३१ ॥

ແລະສອງສ່ວນທີ່ເຫຼືອ ລາວໄດ້ໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍທັງສອງ; ໃນເວລານັ້ນ ໃຈຂອງລາວມຸ່ງໝາຍເພື່ອໃຫ້ບາບທີ່ຕົນສະສົມໄວ້ຖືກທໍາລາຍ.

Verse 32

प्रपातडागारामांश्च तथा देवगृहान्बहून् । अन्नादीनां च दानानि गङ्गातीरे चकार सः ॥ ३२ ॥

ລາວໄດ້ໃຫ້ສ້າງໂຮງພັກພິກຸນຫຼາຍແຫ່ງ ມີບ່ອນນໍ້າໄຫຼສໍາລັບດື່ມ, ມີສະນໍ້າ ແລະສວນ; ພ້ອມທັງສ້າງເທວະວິຫານຫຼາຍໆ. ແລະທີ່ຝັ່ງແມ່ນໍ້າຄົງຄາ (ຄັງຄາ) ລາວໄດ້ຈັດດານອາຫານ ແລະຂອງຈໍາເປັນອື່ນໆ.

Verse 33

एवं धनमशेषं च विश्राण्य हरिभक्तिमान् । नरनारायणस्थानं जगाम तपसे वनम् ॥ ३३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກແຈກຢາຍຊັບສິນທັງໝົດໂດຍບໍ່ເຫຼືອ ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ ໄດ້ໄປຍັງສະຖານອັນສັກສິດຂອງ ນະຣະ-ນາຣາຍະນະ ແລະເຂົ້າປ່າເພື່ອບຳເນັດຕະປະສະຍາ (ຕະປະ)។

Verse 34

तत्रापश्यन्महारम्यमाश्रमं मुनिसेवितम् । फलितैः पुष्पितैश्चैव शोभितं वृक्षसञ्चयैः ॥ ३४ ॥

ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນອາສຣົມອັນງາມສຸດຍິ່ງ ທີ່ບັນດາມຸນີມາຢ້ຽມແລະຮັບໃຊ້ ພ້ອມທັງປະດັບດ້ວຍກຸ່ມໄມ້ຫຼາຍຊະນິດທີ່ອຸດົມດ້ວຍຜົນແລະດອກໄມ້।

Verse 35

गृणद्भिः परमं ब्रह्म शास्त्रचिन्तापरैस्तथा । परिचर्यापरैर्वृद्धैर्मुनिभिः परिशोभितम् ॥ ३५ ॥

ອາສຣົມນັ້ນງາມສະຫງ່າດ້ວຍບັນດາມຸນີຜູ້ເຖົ້າ: ບາງອົງຂັບຂານພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ, ບາງອົງມຸ່ງໝັ້ນຄິດໄຕ່ຕອງຄຳສອນໃນຄຳພີ, ແລະບາງອົງຕັ້ງໃຈໃນການຮັບໃຊ້ບູຊາ (paricaryā) ດ້ວຍຄວາມພັກຕິ।

Verse 36

शिष्यैः परिवृतं तत्र मुनिं जानन्तिसंज्ञकम् । गृणन्तं परमं ब्रह्म तेजोराशिं ददर्श ह ॥ ३६ ॥

ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນມຸນີນາມ ‘ຊານັນຕິ’ ຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍສິດ ກຳລັງຂັບຂານພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ດຸດດັ່ງກອງແສງທິບອັນຮວບຮວມເປັນໜຶ່ງດຽວ।

Verse 37

शमादिगुणसंयुक्तं रागादिरहितं मुनिम् । शीर्णपर्णाशनं दृष्ट्वा वेदमालिर्ननाम तम् ॥ ३७ ॥

ເມື່ອເຫັນມຸນີນັ້ນປະກອບດ້ວຍຄຸນທຳເລີ່ມຈາກຄວາມສະຫງົບ (śama) ແລະປາສະຈາກຣາກະ (ຄວາມຕິດໃຈ) ພ້ອມທັງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການກິນໃບໄມ້ແຫ້ງ ເວດະມາລີຈຶ່ງກົ້ມກາບນົບນ້ອມທ່ານ।

Verse 38

तस्य जानन्तिरागन्तोः कल्पयामास चार्हणम् । कन्दमूलफलाद्यैस्तु नारायणधिया मुने ॥ ३८ ॥

ເມື່ອນາງຮູ້ວ່າທ່ານເປັນແຂກທີ່ມາຮອດ ນາງຈຶ່ງຈັດການຕ້ອນຮັບຢ່າງສົມຄວນ ດ້ວຍການນໍາຫົວພືດ ຮາກ ໝາກໄມ້ ແລະອື່ນໆ ມາຖວາຍ—ໂອ ມຸນີ—ໂດຍໃຈຈົ່ງຈໍາເນື່ອງໃນພຣະນາຣາຍະນະ।

Verse 39

कृतातिथ्यक्रियस्तेन वेदमाली कृताञ्जलि । विनयावनतो भूत्वा प्रोवाच वदतां वरम् ॥ ३९ ॥

ເມື່ອທ່ານໄດ້ປະຕິບັດພິທີຕ້ອນຮັບແຂກຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ ເວດະມາລີກໍພະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ກົ້ມຕົວດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ຜູ້ເວົ້າອັນປະເສີດທີ່ສຸດ।

Verse 40

भगवन्कृतकृत्योऽस्मि विगतं कल्मषं मम । मामुद्धर महाभाग ज्ञानदानेन पण्डित ॥ ४० ॥

ໂອ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າພັນທະຂອງຂ້າພະເຈົ້າສໍາເລັດແລ້ວ; ມົນທິນບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຈາງຫາຍ. ໂອ ຜູ້ມີໃຈໃຫຍ່ ແລະ ນັກປັນຍາ, ຂໍຈົ່ງຍົກຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນ ໂດຍປະທານທານແຫ່ງປັນຍາອັນແທ້.

Verse 41

एवमुक्तस्ततस्तेन जानन्तिर्मुनिसत्तमः । प्रोवाच प्रहसन्वाग्मी वेदमालि गुणान्वितम् ॥ ४१ ॥

ເມື່ອຖືກກ່າວຢ່າງນັ້ນໂດຍເຂົາ, ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ—ຈານັນຕີ—ຍິ້ມຢ່າງເມດຕາ ແລະກ່າວດ້ວຍວາຈາອັນໄພຣະ; ຜູ້ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາແຫ່ງເວດ ແລະພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳ.

Verse 42

जानन्तिरुवाच । शृणुष्व विप्रशार्दूल संसारोच्छेदकारणम् । प्रवक्ष्यामि समासेन दुर्लभं त्वकृतात्मनाम् ॥ ४२ ॥

ຈານັນຕີກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ໂອ ຜູ້ເປັນເສືອໃນບັນດາພຣາຫມັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວໂດຍຫຍໍ້ເຖິງເຫດທີ່ຕັດຂາດວົງວຽນແຫ່ງສັງສານ—ຊຶ່ງເປັນສິ່ງຫາຍາກສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຝຶກຕົນ.”

Verse 43

भज विष्णुं परं नित्यं स्मर नारायणं प्रभुम् । परापवादं पैशुन्यं कदाचिदपि मा कृथाः ॥ ४३ ॥

ຈົ່ງບູຊາພຣະວິສນຸຜູ້ສູງສຸດເປັນນິດ ແລະລະລຶກພຣະນາຣາຍະນະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນນາຍຢູ່ເສມອ. ຢ່າໃສ່ຮ້າຍ ຫຼືນິນທາຜູ້ອື່ນ ບໍ່ວ່າເວລາໃດກໍຕາມ.

Verse 44

परोपकारनिरतः सदा भव महामते । हरिपूजापरश्चैव त्यज मूर्खसमागमम् ॥ ४४ ॥

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາ ຈົ່ງເປັນຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການເຮັດປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນເສມອ. ຈົ່ງໝັ້ນຄົງໃນການບູຊາພຣະຫຣິ ແລະລະທິ້ງການຄົບຄົນໂງ່.

Verse 45

कामं क्रोधं च लोभं च मोहं च मदमत्सरौ । परित्यज्यात्मवल्लोकं दृष्ट्वा शान्तिं गमिष्यसि ॥ ४५ ॥

ຈົ່ງລະທິ້ງກາມ ຄວາມໂກດ ຄວາມໂລບ ຄວາມຫຼົງ ຄວາມຈອງຫອງ ແລະຄວາມອິດສາ. ເມື່ອເຈົ້າເບິ່ງໂລກດ້ວຍທັດສະນະແຫ່ງອາດຕະມາ ເຈົ້າຈະເຖິງຄວາມສະຫງົບ.

Verse 46

असूयां परनिन्दा च कदाचिदपि मा कुरु । दम्भाचारमहङ्कारं नैष्ठुर्यं च परित्यज ॥ ४६ ॥

ຢ່າເຮັດຄວາມອິດສາ ຫຼືນິນທາຜູ້ອື່ນ ບໍ່ວ່າເວລາໃດກໍຕາມ. ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຫຼອກລວງໃນການປະພຶດ, ຄວາມຈອງຫອງ, ແລະຄວາມແຂງກະດ້າງ.

Verse 47

दयां कुरुष्व भूतेषु शुश्रूषां च तथा सताम् । त्वया कृतांश्च धर्मान्वै मा प्रकाशय पृच्छताम् ॥ ४७ ॥

ຈົ່ງເຮັດເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ສັດທັງປວງ ແລະຮັບໃຊ້ຜູ້ດີມີຄຸນທຳດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ແມ່ນແຕ່ມີຄົນຖາມ ກໍຢ່າເປີດເຜີຍກຸສົນທຳທີ່ເຈົ້າເຄີຍເຮັດ.

Verse 48

अनाचारपरान्दृष्ट्वा नोपेक्षां कुरु शक्तितः । पूजयस्वातिथिं नित्यं स्वकुटुम्बाविरोधतः ॥ ४८ ॥

ເຫັນຜູ້ຄົນມີໃຈໄປສູ່ການປະພຶດບໍ່ຖືກທຳນຽມ ຢ່າເມີນເຂົາ; ຈົ່ງຊ່ວຍເທົ່າທີ່ມີກຳລັງ. ແລະຈົ່ງນັບຖືຕ້ອນຮັບແຂກເປັນນິດ ແຕ່ໃຫ້ບໍ່ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງໃນຄອບຄົວຕົນ.

Verse 49

पत्रैः पुष्पैः फलैर्वापि दूर्वाभिः पल्लवैरथ । पूजयस्व जगन्नाथं नारायणमकामतः ॥ ४९ ॥

ດ້ວຍໃບໄມ້ ດອກໄມ້ ຫຼືໝາກໄມ້ ແລະດ້ວຍຫຍ້າດູຣວາ (dūrvā) ພ້ອມຍອດອ່ອນ ຈົ່ງນະມັດສະການບູຊາ ພຣະຈະກັນນາຖ ນາຣາຍະນະ ດ້ວຍໃຈບໍ່ຫວັງຜົນ ບໍ່ປາຖະໜາລາງວັນ.

Verse 50

देवानृषीन्पितॄंश्चापि तर्पयस्व यथाविधि । अग्नेश्च विधिवद्विप्र परिचर्यापरो भव ॥ ५० ॥

ຈົ່ງຖວາຍນ້ຳບູຊາ (ຕັຣປະນະ) ຕາມພິທີກຳນົດ ແດ່ເທວະ ແດ່ຣິສີ ແລະແດ່ບັນພະບຸລຸດ. ແລະໂອ ພຣາຫມະນະ ຈົ່ງອຸທິດໃຈຮັບໃຊ້ໄຟສັກສິດ (ອັກນິ) ຕາມວິທີອັນຖືກຕ້ອງດ້ວຍ.

Verse 51

देवतायतने नित्यं सम्मार्जनपरो भव । तथोपलेपनं चैव कुरुष्व सुसमाहितः ॥ ५१ ॥

ໃນເທວະສະຖານ ຈົ່ງເປັນຜູ້ອຸທິດໃຈກວາດຖູທຳຄວາມສະອາດເປັນນິດ. ແລະດ້ວຍໃຈທີ່ຮວບຮວມດີ ຈົ່ງເຮັດການທາປູນ/ທາດິນສັກສິດໃນສະຖານທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 52

शीर्णस्फुटितसम्धानं कुरु देवगृहे सदा । मार्गशोभां च दीपं च विष्णोरायतने कुरु ॥ ५२ ॥

ໃນເຮືອນພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງຊ່ອມແປງເສື່ອມໂຊມ ຫຼືແຕກຮ້າວໃຫ້ດີຢູ່ເສມອ. ແລະໃນສະຖານສັກສິດຂອງພຣະວິສນຸ ຈົ່ງຈັດໃຫ້ທາງເຂົ້າງາມສະຫງ່າ ແລະຈຸດປະທີບໃຫ້ສະຫວ່າງໄສ.

Verse 53

कन्दमूलफलैर्वापि सदा पूजय माधवम् । प्रदक्षिणनमस्कारैः स्तोत्राणां पठनैस्तथा ॥ ५३ ॥

ແມ່ນແຕ່ມີພຽງຮາກ ຫົວ ແລະໝາກໄມ້ ກໍຈົ່ງບູຊາພຣະມາທະວະເປັນນິດ; ແລະດ້ວຍການເດີນວຽນຮອບ, ການກົ້ມກາບ, ແລະການອ່ານບົດສັນລະເສີນດ້ວຍ.

Verse 54

पुराणश्रवणं चैव पुराणपठनं तथा । वेदान्तपठनं चैव प्रत्यहं कुरु शक्तितः ॥ ५४ ॥

ທຸກມື້ ຕາມກຳລັງຂອງເຈົ້າ ຈົ່ງປະກອບການຟັງປຸຣານະ, ການອ່ານປຸຣານະ, ແລະການສຶກສາເວດານຕະດ້ວຍ.

Verse 55

एवंस्थिते तव ज्ञानं भविष्यत्युत्तमोत्तमम् । ज्ञानात्समस्तपापानां मोक्षो भवति निश्चितम् ॥ ५५ ॥

ເມື່ອສິ່ງທັງຫມົດຕັ້ງມັ່ນຢ່າງນີ້ ປັນຍາຂອງເຈົ້າຈະກາຍເປັນອັນຍອດຢ່າງຍິ່ງ; ແລະໂດຍປັນຍານັ້ນ ການພົ້ນຈາກບາບທັງປວງຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ.

Verse 56

एवं प्रबोधितस्तेन वेदमालिर्महामतिः । तथा ज्ञानरतो नित्यं ज्ञानलेशमवाप्तवान् ॥ ५६ ॥

ເມື່ອຖືກຊີ້ນຳໂດຍທ່ານນັ້ນ ເວດະມາລີ—ຜູ້ມີໃຈກວ້າງໃຫຍ່—ກໍເປັນຜູ້ຮັກປັນຍາຢູ່ເປັນນິດ; ແລະຕໍ່ມາໄດ້ບັນລຸຢ່າງນ້ອຍກໍສ່ວນໜຶ່ງ ເປັນປະກາຍແຫ່ງປັນຍາທາງວິນຍານອັນແທ້.

Verse 57

वेदमालि कदाचित्तु ज्ञानलेशप्रचोदितः । कोऽहं मम क्रिया केति स्वयमेव व्यचिन्तयत् ॥ ५७ ॥

ເວດະມາລີ ໃນຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອຖືກກະຕຸ້ນໂດຍຮ່ອງຮອຍນ້ອຍໆຂອງປັນຍາ ກໍໄດ້ຄິດພິຈາລະນາໃນໃຈຕົນເອງວ່າ: “ຂ້ອຍແມ່ນໃຜ? ແລະການກະທຳ/ໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍແທ້ໆແມ່ນຫຍັງ?”

Verse 58

मम जन्म कथं जातं रूपं कीदृग्विधं मम । एवं विचारणपरो दिवानिशमतन्द्रि तः ॥ ५८ ॥

“ການເກີດຂອງຂ້ອຍເກີດຂຶ້ນແນວໃດ? ແລະຮູບກາຍຂອງຂ້ອຍເປັນແນວໃດ?” ດ້ວຍໃຈມຸ່ງສືບສວນ ລາວຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາບໍ່ເຫນື່ອຍ ທັງກາງວັນກາງຄືນ।

Verse 59

अनिश्चितमतिर्भूत्वा वेदमालिर्द्विजोत्तमः । पुनर्जानन्तिमागम्य प्रणम्येदमुवाच ह ॥ ५९ ॥

ເມື່ອຈິດໃຈບໍ່ແນ່ນອນ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ ເວດະມາລີ ກໍໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ຈານັນຕີ ອີກຄັ້ງ; ກ້ມກາບນົບນ້ອມ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້।

Verse 60

वेदमालिरुवाच । ममचित्तमतिभ्रान्तं गुरो ब्रह्मविदां वर । कोऽहं मम क्रिया का च मम जन्म कथं वद ॥ ६० ॥

ເວດະມາລີກ່າວວ່າ: “ໂອ ຄູອາຈານ ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ! ຈິດແລະປັນຍາຂອງຂ້ອຍຫຼົງສັບສົນ. ຂ້ອຍແມ່ນໃຜ? ໜ້າທີ່ແທ້ ແລະທາງປະຕິບັດຂອງຂ້ອຍແມ່ນຫຍັງ? ແລະການເກີດຂອງຂ້ອຍເກີດແນວໃດ—ຂໍໃຫ້ທ່ານບອກແດ່.”

Verse 61

जानन्तिरुवाच । सत्यं सत्यं महाभाग चित्तं भ्रान्तं सुनिश्चितम् । अविद्यानिलयं चित्तं कथं सद्भावमेष्यति ॥ ६१ ॥

ຈານັນຕີກ່າວວ່າ: “ແທ້ແທ້ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາດີ, ຈິດໃຈນັ້ນຫຼົງຜິດຢ່າງແນ່ນອນ. ເພາະຈິດເປັນທີ່ສະຖິດຂອງອະວິດຍາ ມັນຈະເຖິງຄວາມເປັນຈິງອັນຖືກຕ້ອງໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 62

ममेति गदितं यत्तु तदपि भ्रान्तिरिष्यते । अहङ्कारो मनोधर्म आत्मनो न हि पण्डित ॥ ६२ ॥

ແມ່ນແຕ່ຄວາມຄິດທີ່ເວົ້າວ່າ “ຂອງຂ້ອຍ” ກໍຖືກນັບວ່າເປັນຄວາມຫຼົງ. ໂອ ຜູ້ຮູ້, ອະຫັງກາຣ (ອັດຕາຕົນ) ເປັນແຕ່ທຳມະຊາດຂອງໃຈ ບໍ່ແມ່ນຂອງອາດມັນ (ຕົນແທ້).

Verse 63

पुनश्च कोऽहंमित्युक्तं वेदमाले त्वया तु यत् । मम जात्यादिशून्यस्य कथं नाम करोम्यहम् ॥ ६३ ॥

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ໂອ ເວດະມາລາ ເຈົ້າໄດ້ຖາມວ່າ «ຂ້ອຍແມ່ນໃຜ?» ແຕ່ເພາະຂ້ອຍຫາກປາສຈາກວັນນະ ແລະສິ່ງອື່ນໆ ແລ້ວ ຂ້ອຍຈະຕັ້ງນາມໃຫ້ຕົນເອງໄດ້ແນວໃດ?

Verse 64

अनौपम्यस्वभावस्य निर्गुणस्य परात्मनः । निरूपस्याप्रमेस्य कथं नाम करोम्यहम् ॥ ६४ ॥

ຂ້ອຍຈະຕັ້ງນາມໃຫ້ພຣະອາດຕະມະສູງສຸດໄດ້ແນວໃດ—ຜູ້ມີສະພາບຫາສິ່ງໃດປຽບບໍ່ໄດ້, ຢູ່ເຫນືອກຸນະ, ບໍ່ມີຮູບພັນທີ່ຈະກ່າວອອກ, ແລະຫາຂອບເຂດວັດບໍ່ໄດ້?

Verse 65

परं ज्योतिस्स्वरूपस्य परिपूर्णाव्ययात्मनः । अविच्छिन्नस्वभावस्य कथ्यते च कथं क्रिया ॥ ६५ ॥

ສໍາລັບພຣະສູງສຸດ—ຜູ້ມີຮູບສະພາບເປັນແສງສູງສຸດ, ສົມບູນ, ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍໃນສານະ, ແລະມີສະພາບບໍ່ຂາດຕໍ່—ຈະກ່າວເຖິງ «ການກະທໍາ» ໄດ້ແນວໃດ ແລະຈະເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດ?

Verse 66

स्वप्रकाशात्मनो विप्र नित्यस्य परमात्मनः । अनन्तस्य क्रिया चैव कथं जन्म च कथ्यते ॥ ६६ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນະ, ຈະກ່າວເຖິງການກະທໍາ ແລະແມ່ນກະທັ້ງການເກີດ ກ່ຽວກັບພຣະອາດຕະມະສູງສຸດ—ຜູ້ສ່ອງແສງດ້ວຍຕົນເອງ, ນິລັນດອນ, ແລະອະນັນຕະ—ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 67

ज्ञानैकवेद्यमजरं परं ब्रह्म सनातनम् । परिपूर्णं परानन्दं तस्मान्नान्यदिह द्विज ॥ ६७ ॥

ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ອັນນິລັນດອນ, ບໍ່ແກ່, ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍປັນຍາແທ້ເທົ່ານັ້ນ, ສົມບູນ ແລະເປັນອານັນດະສູງສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ທະວິຊະ, ໃນນີ້ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນນອກຈາກນັ້ນ.

Verse 68

तत्त्वमस्यादिवाक्येभ्यो ज्ञानं मोक्षस्य साधनम् । ज्ञाने त्वनाहते सिद्धे सर्वं ब्रह्ममयं भवेत् ॥ ६८ ॥

ຈາກຖ້ອຍຄໍາມະຫາວາກະ ເຊັ່ນ «ຕັດ ຕວັມ ອະສິ» ກໍເກີດປັນຍາປົດປ່ອຍ ເປັນທາງໄປສູ່ໂມກສະ. ເມື່ອປັນຍານັ້ນຕັ້ງມັ່ນ ບໍ່ຖືກກະທົບ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ທຸກສິ່ງຖືກຮູ້ວ່າເປັນພຣະພຣະຫມັນທົ່ວໄປ.

Verse 69

एवं प्रबोधितस्तेन वेदमालिर्मुनीश्वर । मुमोद पश्यन्नात्मानमात्मन्येवाच्युतं प्रभुम् ॥ ६९ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຖືກທ່ານນັ້ນປຸກປັນຍາແລ້ວ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ເວດະມາລີກໍປິຕິຍິນດີ—ເຫັນອາດຕະຂອງຕົນ ແລະໃນອາດຕະນັ້ນເອງ ເຫັນພຣະອະຈຸຕະ (Acyuta) ຜູ້ເປັນຈອມອົງສູງສຸດ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 70

उपाधिरहितं ब्रह्म स्वप्रकाशं निरञ्जनम् । अहमेवेति निश्चित्य परां शान्तिमवाप्तवान् ॥ ७० ॥

ເມື່ອຢືນຢັນແນ່ນອນວ່າ «ຂ້ອຍເອງນີ້ແຫຼະແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ»—ພຣະພຣະຫມັນທີ່ບໍ່ມີອຸປາທິ, ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕົນເອງ, ບໍ່ມີມົນທິນ—ທ່ານກໍໄດ້ບັນລຸສັນຕິສູງສຸດ.

Verse 71

ततश्च व्यवहारार्थं वेदमालिर्मुनीश्वरम् । गुरुं प्रणम्य जानन्तिं सदा ध्यानपरोऽभवत् ॥ ७१ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ການປະພຶດໃນໂລກເປັນໄປຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເວດະມາລີໄດ້ກາບນົບມຸນີຜູ້ເປັນຈອມ—ຄູບາອາຈານຂອງຕົນ ຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງ—ແລ້ວຈຶ່ງຢູ່ໃນການພິຈາລະນາ (ທຽນ) ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 72

गते बहुतिथे काले वेदमालिर्मुनीश्वर । वाराणसीपुरं प्राप्य परं मोक्षमवाप्तवान् ॥ ७२ ॥

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນນານ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ເວດະມາລີໄດ້ໄປຮອດນະຄອນວາຣານະສີ ແລະໄດ້ບັນລຸໂມກສະອັນສູງສຸດ.

Verse 73

य इमं पठतेऽध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । स कर्मपाशविच्छेदं प्राप्य सौख्यमवाप्नुयात् ॥ ७३ ॥

ຜູ້ໃດອ່ານບົດນີ້ ຫຼືຟັງດ້ວຍໃຈສະຫງົບມັ່ນຄົງ ຈະຕັດຂາດພັນທະແຫ່ງກຳ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມສຸກສະບາຍ।

Verse 74

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे ज्ञाननिरूपणं नाम पञ्चत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३५ ॥

ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະປຸຣານະ ພາກຕົ້ນ ພາກຍ່ອຍທຳອິດ ບົດທີ 35 ຊື່ «ການອະທິບາຍປັນຍາທາງວິນຍານ» ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।