Varṇāśrama-ācāra: Common Virtues, Varṇa Duties, and the Four Āśramas

Verse 1

सूत उवाच । एतन्निशम्य सनकोदितमप्रमेयं पुण्यं हरेर्दिनभवं निखिलोत्तमं च । पापौघशांतिकरणं व्रतसारमेवं ब्रह्मात्मजः पुनरभाषत हर्षयुक्तः ॥ १ ॥

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍາສອນອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ແລະອັນເປັນມົງຄຸນສູງສຸດ ທີ່ສນະກະໄດ້ກ່າວ—ກ່ຽວກັບວັນວຣະຕະອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ ອັນດີເລີດທີ່ສຸດ ແລະເປັນແກ່ນສານຂອງວຣະຕະ ທີ່ທໍາໃຫ້ກະແສບາບສົງົບ—ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ ກໍໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 2

नारद उवाच । कथितं भवता सर्वं मुने तत्त्वार्थकोविद । व्रताख्यानं महापुण्यं यथावद्धरिभक्तिदम् ॥ २ ॥

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີ ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງໃນຄວາມໝາຍແທ້ຂອງຕັດຕະວະ, ທ່ານໄດ້ອະທິບາຍທຸກຢ່າງແລ້ວ. ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ເລົ່າເລື່ອງວຣະຕະອັນມີບຸນໃຫຍ່ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ເພາະມັນປະທານພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ (Hari/Viṣṇu).

Verse 3

इदानीं श्रोतुमिच्छामि वर्णाचचारविधिं मुने । तथा सर्वाश्रमाचारं प्रायश्चित्तविधिं तथा ॥ ३ ॥

ບັດນີ້ ໂອ ມຸນີ, ຂ້ອຍປາດຖະໜາຟັງລະບຽບການປະພຶດຕາມວັນນະ (varṇa) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ພ້ອມທັງຈັນຍາບັນຂອງອາສຣະມະ (āśrama) ທຸກຂັ້ນ, ແລະວິທີການປຣາຍັດຈິຕຕະ (prāyaścitta) ສໍາລັບການຊໍາລະບາບດ້ວຍ.

Verse 4

एतत्सर्वं महाभाग सर्वतत्त्वार्थकोविद । कृपया परया मह्यं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ ४ ॥

ໂອ ທ່ານຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ຜູ້ຮູ້ນັຍແຫ່ງຕັດຕະທັງປວງ ຂໍດ້ວຍກະລຸນາອັນສູງສຸດ ຈົ່ງອະທິບາຍໃຫ້ຂ້ອຍຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຕາມລໍາດັບເຖີດ।

Verse 5

सनक उवाच । श्रृणुष्व मुनिशार्दूल यथा भक्तप्रियंकरः । वर्णाश्रमाचारपरैः पूज्यते हरिरव्ययः ॥ ५ ॥

ສນະກະ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ, ວ່າ ພຣະຫຣິ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ພັກຕິພໍໃຈ ຖືກບູຊາໂດຍຜູ້ຍຶດຖືອາຈານະຂອງວັນນະແລະອາສຣະມະ ແນວໃດ.”

Verse 6

मन्वाद्यैरुदितं यच्च वर्णाश्रमनिबन्धनम् । तत्ते वक्ष्यामि विधिवद्भक्तोऽसि त्वमधोक्षजे ॥ ६ ॥

ຂໍ້ບັນຍັດແຫ່ງວັນນະແລະອາສຣະມະ ທີ່ມະນຸ ແລະ ມຸນີອື່ນໆ ໄດ້ກ່າວໄວ້ ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ; ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ພັກຕິຕໍ່ ອະໂທກສະຈະ ພຣະຜູ້ເກີນອາຍະຕະນະ.

Verse 7

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चत्वार एव ते । वर्णा इति समाख्याता एतेषु ब्राह्मणोऽधिकः ॥ ७ ॥

ພຣາຫມະນະ, ກະສັດຕຣິຍະ, ໄວສະຍະ, ຊູດຣະ—ມີຢູ່ສີ່ປະເພດແທ້. ພວກນີ້ເອີ້ນຮວມວ່າ “ວັນນະ”; ໃນພວກນັ້ນ ພຣາຫມະນະ ຖືກນັບວ່າສູງສຸດ.

Verse 8

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्या द्विजाः प्रोक्तास्त्रयस्तथा । मातृतश्चोपनयनाद्दिजत्वं प्राप्यते त्रिभिः ॥ ८ ॥

ພຣາຫມະນະ, ກະສັດຕຣິຍະ, ໄວສະຍະ—ສາມພວກນີ້ຖືກເອີ້ນວ່າ “ທະວິຊະ” (ເກີດສອງຄັ້ງ). ສໍາລັບສາມພວກນີ້ ຄວາມເປັນທະວິຊະໄດ້ຮັບຜ່ານພິທີ ອຸປະນະຍະນະ (ການອຸທິດເຂົ້າສູ່ການສຶກສາອັນສັກສິດ) ຕາມຂໍ້ພິຈາລະນາທາງມານດາ.

Verse 9

एतैर्वर्णैः सर्वधर्माः कार्या वर्णानुरुपतः । स्ववर्णधर्मत्यागेन पाषंडः प्रोच्यते बुधैः ॥ ९ ॥

ໂດຍວັນນະເຫຼົ່ານີ້ ໜ້າທີ່ທັງປວງຄວນປະຕິບັດໃຫ້ເໝາະກັບວັນນະຂອງຕົນ. ຜູ້ລະທິ້ງທຳຂອງວັນນະຕົນ ບັນດານັກປັນຍາເອີ້ນວ່າ «ປາສັນດະ» (ຜູ້ເບື້ອນທາງທຳ)។

Verse 10

स्वगृह्यचोदितं कर्मद्विजः कुर्वन्कृती भवेत् । अन्यथा पतितो भूयात्सर्वधर्मबहिष्कृतः ॥ १० ॥

ຜູ້ເປັນດວິຈະ (ເກີດສອງຄັ້ງ) ຖ້າປະຕິບັດກຳທີ່ປະເພນີ Gṛhya ຂອງຕົນກຳນົດ ຈະເປັນຜູ້ສຳເລັດ. ຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ຈະຕົກຕ່ຳ ແລະຖືກກັ້ນອອກຈາກພິທີທຳທັງປວງ।

Verse 11

युगधर्मः परिग्राह्यो वेर्णैरेतैर्यथोचितम् । देशाचारास्तथाग्राह्याः स्मृतिधर्माविरोधतः ॥ ११ ॥

ທຳຂອງແຕ່ລະຍຸກ (yuga-dharma) ຄວນຖືຮັບໂດຍວັນນະເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ເໝາະສົມ. ທຳນຽມປະເພນີທ້ອງຖິ່ນກໍຄວນຮັບໄວ້ ຕາມທີ່ບໍ່ຂັດກັບທຳໃນ Smṛti.

Verse 12

कर्मणा मनसा वाचा यत्नाद्धर्म्मं समाचरेत् । अस्वर्ग्यं लोकविद्विष्टं धर्म्यमप्याचरेन्नतु ॥ १२ ॥

ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍວາຈາ ຄວນພາກພຽນປະຕິບັດທຳ. ແຕ່ສິ່ງໃດແມ່ນເຫັນຄືທຳກໍຢ່າເຮັດ ຖ້າບໍ່ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະໂລກຕິຕຽນຊັງຊັງ.

Verse 13

समुद्रयात्रास्वीकारः कमंडलुविधारणम् । द्विजानामसवर्णासु कन्यासूपयमस्तथा ॥ १३ ॥

ການບໍ່ຮັບເອົາການເດີນທາງຂ້າມທະເລ, ການຖືຄະມັນດະລຸ (kamaṇḍalu) ໝໍ້ນ້ຳຂອງນັກບວດ, ແລະການແຕ່ງງານຂອງດວິຈະກັບສາວຕ່າງວັນນະ (upayama) — ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຖືກກ່າວໄວ້ທີ່ນີ້.

Verse 14

देवराच्च सुतोत्पत्तिर्मधुपर्के पशोर्वधः । मांसादनं तथा श्राद्धे वानप्रस्थाश्रमस्तथा ॥ १४ ॥

ການໃຫ້ກໍ່ເກີດບຸດໂດຍເດວະຣາ (ນ້ອງຊາຍຂອງຜົວ), ການຂ້າສັດເພື່ອຖວາຍມະທຸປະຣະກະ, ການກິນເນື້ອໃນພິທີສຣາດທະ, ແລະວິໄນແຫ່ງອາສຣະມະວານະປຣັສຖະ (ຜູ້ຢູ່ປ່າ)—ທັງໝົດນີ້ພຶງເຂົ້າໃຈຕາມບົດບາດພິທີທີ່ກຳນົດໄວ້।

Verse 15

दत्ताक्षतायाः कन्यायाः पुनर्दानं वराय च । नैष्टिकं ब्रह्मचर्यं च नरमेधाश्चमेधकौ ॥ १५ ॥

ການໃຫ້ລູກສາວທີ່ເຄີຍຖືກມອບແລ້ວດ້ວຍພິທີອັກສະຕະ ໃຫ້ແຕ່ງງານອີກ, ແລະມອບນາງໃຫ້ເຈົ້າບ່າວອື່ນ; ພ້ອມທັງພຣະຫມະຈັນຍະແບບເຂັ້ມງວດຕະຫຼອດຊີວິດ; ແລະຍັດຍາທີ່ເອີ້ນວ່າ ນະຣະເມດະ ແລະ ເມດະ—ໃນບົດນີ້ຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄວາມບໍ່ຄວນຢ່າງຫນັກ।

Verse 16

महाप्रस्थानगमनं गोमेधश्च तथा मखः । एतान्धर्मान्कलियुके वर्ज्यानाहुर्मनीषिणः ॥ १६ ॥

ພິທີມະຫາປຣັສຖານະ (ການເດີນອອກໄປສູ່ການຈາກໄປຄັ້ງສຸດທ້າຍ), ການບູຊາງົວ (ໂຄເມດະ), ແລະພິທີມະຂະບາງຢ່າງ—ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ໃນຍຸກກະລິ ຄວນຫຼີກເວັ້ນທຳມະແບບນີ້।

Verse 17

देशाचाराः परिग्राह्यास्तत्तद्देशगतैर्नरैः । अन्यथा पतितो ज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः ॥ १७ ॥

ຄົນຄວນຮັບເອົາຈາຣິດປະເພນີຂອງດິນແດນທີ່ຕົນອາໄສ ຕາມທີ່ຊາວເຂດນັ້ນປະພຶດ. ຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ພຶງຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ຕົກຕ່ຳ ແລະຖືກຂັບອອກຈາກການປະພຶດທຳມະທັງປວງ।

Verse 18

ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां च द्विजोत्तमा । क्रियाः सामान्यतो वक्ष्ये तच्छृणुष्व समाहितः ॥ १८ ॥

ໂອ ຜູ້ເປັນດວິຊະທີ່ປະເສີດ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວໂດຍທົ່ວໄປເຖິງໜ້າທີ່ ແລະການປະພຶດທີ່ກຳນົດໄວ້ຮ່ວມກັນ ສຳລັບ ພຣາຫມະນະ, ກະສັດຕຣິຍະ, ໄວສະຍະ, ແລະ ຊູດຣະ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ສະຫງົບຮວບຮວມ।

Verse 19

दानं दद्याद्ब्राह्मणेभ्यस्तथा यज्ञैर्यजेत्सुरान् । वृत्त्यर्थं याचयेच्चैव अन्यानध्यापयेत्तथा ॥ १९ ॥

ຄວນໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນ ແລະບູຊາເທວະດາດ້ວຍຍັດຍະ. ເພື່ອການດຳລົງຊີວິດ ອາດຂໍທານ ແລະສອນຜູ້ອື່ນໄດ້ເຊັ່ນກັນ.

Verse 20

याजयेद्यजने योग्यान्विप्रो नित्योदकी भवेत् । कुर्य्याच्च वेदग्रहणं तथाग्रेश्च परिग्रहम् ॥ २० ॥

ພຣາຫມັນຄວນເປັນຜູ້ນຳພິທີຍັດຍະໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ສົມຄວນ ແລະຄວນບໍລິສຸດດ້ວຍນ້ຳເປັນນິດ (ອາບນ້ຳປະຈຳວັນ). ຄວນຮຽນ ແລະຈື່ຈຳພຣະເວດ ແລະຮັບທັກສິນາ/ຄ່າບູຊາຕາມຈາຣີດ.

Verse 21

ग्राह्ये द्र्व्ये च पारक्ये समबुद्धिर्भवेत्तथा । सर्वलोकहितं कृर्यान्मृदुवाक्यमुदीरयेत् ॥ २१ ॥

ທັງໃນສິ່ງທີ່ຄວນຮັບ ແລະໃນຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ ຄວນມີໃຈເທົ່າທຽມສະໝ່ຳເສມ. ຄວນກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຊາວໂລກທັງປວງ ແລະເວົ້າຄຳອ່ອນໂຍນ.

Verse 22

ऋतावभिगमः पत्न्यां शस्यते ब्राह्मणस्य वै । न कस्याप्यहितं ब्रूयाद्विष्णुपूजापरो भवेत् ॥ २२ ॥

ສຳລັບພຣາຫມັນ ການເຂົ້າຫາພັນລະຍາໃນລະດູການທີ່ຖືກຕ້ອງເທົ່ານັ້ນ ແມ່ນຖືກສັນລະເສີນ. ຢ່າເວົ້າຄຳທີ່ເຮັດຮ້າຍໃຜ ແລະຈົ່ງອຸທິດໃຈໃນການບູຊາພຣະວິດສະນຸ.

Verse 23

दद्याद्दानानि विप्रेभ्यः क्षत्रियोऽपि द्विजोत्तम । कुर्य्याच्च वेदग्रहणं यज्ञैर्द्देवान्यजेत्तथा ॥ २३ ॥

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ, ກະສັດຕຣິຍະກໍຄວນໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນ. ຄວນຮຽນພຣະເວດ ແລະບູຊາເທວະດາດ້ວຍຍັດຍະເຊັ່ນກັນ.

Verse 24

शस्त्राजीवी भवेच्चैव पालयेद्धर्मतो महीम् । दुष्टानां शासनं कुर्य्याच्छिष्टानां पालनं तथा ॥ २४ ॥

ຜູ້ນັ້ນຄວນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍວິຊາອາວຸດ ແລະຕາມທຳມະ ປົກປ້ອງແຜ່ນດິນ. ຄວນລົງໂທດຄົນຊົ່ວ ແລະຄຸ້ມຄອງຜູ້ມີວິໄນຜູ້ດີ.

Verse 25

पाशुपाल्यं च वाणिज्यं कृंषिश्च द्विजसत्तम । वेदस्याध्ययनं चैव वैश्यस्यापि प्रकीर्त्तितम् ॥ २५ ॥

ໂອ ຜູ້ດີໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ການລ້ຽງສັດ (ໂຄ) ການຄ້າ ແລະການເກດກະສິ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ເປັນໜ້າທີ່; ແລະການສຶກສາພຣະເວດາກໍຖືກກຳນົດໃຫ້ແກ່ໄວຊະຍະດ້ວຍ.

Verse 26

कुर्याच्च दारग्रहणं धर्माश्चैव समाचरेत् । क्रयविक्रयजर्वापि धनैः कारुक्रियोद्भवैः ॥ २६ ॥

ຄວນແຕ່ງງານດ້ວຍ ແລະປະພຶດຫນ້າທີ່ແຫ່ງທຳມະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ອີກທັງອາດປະກອບການຊື້ຂາຍໄດ້ ໂດຍໃຊ້ຊັບທີ່ເກີດຈາກວຽກຊ່າງ ຫຼືອາຊີບສຸຈິດ.

Verse 27

दद्याद्दानानि शूद्रोऽपि पाकयज्ञैर्यजेन्न च । ब्राह्मणक्षत्रियविशां शुश्रूषानि रतो भवेत् ॥ २७ ॥

ແມ່ນແຕ່ຊູດຣະກໍຄວນໃຫ້ທານ; ແຕ່ບໍ່ຄວນປະກອບຍັດຍະທີ່ຕ້ອງອາໄສພິທີບູຊາອາຫານຕາມເວດາ. ແທນນັ້ນ ຄວນອຸທິດໃຈໃນການຮັບໃຊ້ພຣາຫມະນະ, ກະສັດຕຣິຍະ ແລະໄວຊະຍະ.

Verse 28

ऋतुकालाभिगामीच स्वदारेषु भवेत्तथा । सर्वलोकहितोषित्वं मंगलं प्रियवादिता ॥ २८ ॥

ຄວນເຂົ້າຫາເມຍຂອງຕົນເອງແຕ່ໃນເວລາທີ່ຖືກການ. ແລະຄວນເປັນຜູ້ຍິນດີໃນປະໂຫຍດຂອງຊາວໂລກທັງປວງ—ປະພຶດດີເປັນມົງຄຸນ ແລະເວົ້າຈາອ່ອນຫວານ.

Verse 29

अनायासो मनोहर्षस्तितिक्षा नातिमानिता । सामान्यं सर्ववर्णानां मुनिभिः परिकीर्तितम् ॥ २९ ॥

ຄວາມງ່າຍດາຍບໍ່ຝືນ, ຄວາມຍິນດີໃນໃຈ, ຄວາມອົດທົນ, ແລະການບໍ່ມີຄວາມທະນົງຕົວເກີນ—ບັນດາມຸນີໄດ້ກ່າວວ່າ ເປັນຄຸນທຳຮ່ວມຂອງວັນນະທັງປວງ.

Verse 30

सर्वे च मुनितां यांति स्वाश्रमोचितकर्मणा । ब्राह्मणः क्षत्रियाचारमाश्रयेदापदि द्विज ॥ ३० ॥

ຄົນທັງປວງຍ່ອມບັນລຸສະພາບແຫ່ງມຸນີ ໂດຍປະພຶດກຳຕາມໜ້າທີ່ອັນເໝາະກັບອາສຣົມຂອງຕົນ. ແຕ່ໃນຍາມທຸກຍາກ, ພຣາຫມະນະ, ໂອ ທະວິຊະ, ອາດອາໄສຈັດຈັກຂອງກະສັດຕຣິຍະໄດ້.

Verse 31

क्षत्रियोऽपि च विड्वृत्तिमत्यापदि समाश्रयेत् । नाश्रयेच्छूद्रवृत्तिं तु अत्यापद्यपि वै द्विजः ॥ ३१ ॥

ແມ່ນແຕ່ກະສັດຕຣິຍະ ໃນຄວາມທຸກຍາກຢ່າງຫນັກ ກໍອາດອາໄສອາຊີບຂອງໄວສະຍະໄດ້. ແຕ່ທະວິຊະບໍ່ຄວນອາໄສອາຊີບຂອງຊູດຣະ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມຄັບຂັນທີ່ສຸດ.

Verse 32

यद्याश्रयेद्दिजो मूढस्तदा चांडासतां व्रजेत् । ब्राह्मणक्षत्रियविशां त्रयाणां मुनिसत्तम ॥ ३२ ॥

ຖ້າທະວິຊະຜູ້ຫຼົງໂງ່ ໄປອາໄສທີ່ພຶ່ງອັນບໍ່ຄວນ ເຂົາຈະຕົກລົງສູ່ສະພາບແຫ່ງຈັນດາລະ. ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຄຳນີ້ກ່າວເຖິງວັນນະສາມ—ພຣາຫມະນະ, ກະສັດຕຣິຍະ, ແລະ ໄວສະຍະ.

Verse 33

चत्वार आश्रमाः प्रोक्ताः पंचमो नोपपद्यते । ब्रह्मचारी गृही वानप्रस्थो भिक्षुश्च सत्तम ॥ ३३ ॥

ອາສຣົມມີສີ່ປະການທີ່ຖືກສອນ; ອາສຣົມທີ່ຫ້າບໍ່ຄວນມີ. ຄື: ພຣະພຣົມຈາຣິນ (ນັກສຶກສາພຣົມຈັນ), ຄຣິຫັສຖະ (ຄົນເຮືອນ), ວານະປຣັສຖະ (ຜູ້ຢູ່ປ່າ), ແລະ ພິກຂຸ (ຜູ້ສະຫຼະໂລກ), ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຄຸນທຳ.

Verse 34

चतुर्भिराश्रमैरेभिः साध्यते धर्म उत्तमः । विष्णुस्तुष्यति विप्रेंद्र कर्मयोगरतात्मनः ॥ ३४ ॥

ໂດຍອາສຣົມທັງສີ່ນີ້ ທຳມະອັນສູງສຸດຈຶ່ງສຳເລັດ; ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບຣາຫມັນ, ພຣະວິດສະນຸພໍໃຈແກ່ຜູ້ທີ່ຈິດມຸ່ງໝັ້ນໃນກັມມະໂຍກະ.

Verse 35

निःस्पृहाशांतमनसः स्वकर्मनिरतस्य च । ततो याति परं स्थानं यतो नावर्त्तते पुनः ॥ ३५ ॥

ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຢາກ ຈິດສະງົບ ແລະຕັ້ງໝັ້ນໃນໜ້າທີ່ອັນຖືກຕ້ອງຂອງຕົນ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປຮອດສະຖານອັນສູງສຸດ ທີ່ບໍ່ຫວນກັບມາອີກ.