Nārada’s Hymn to Viṣṇu (Nāradasya Viṣṇu-stavaḥ)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं सनत्कुमारस्तु नारदाय महात्मने । प्रोक्तवान् सकलान् धर्मान् कथं तौ मिलितावुभौ 1. ॥ १ ॥

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: «ສະນັດກຸມາຣະໄດ້ອະທິບາຍທັງປວງທຳແກ່ນາຣະດະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ແນວໃດ? ແລະທັງສອງໄດ້ພົບກັນແນວໃດ?»

Verse 2

कस्मिन् स्थाने स्थितौ सूत तावुभौ ब्रह्मवादिनौ । हरिगीतसमुद्गाने चक्रतुस्तद्वदस्व नः ॥ २ ॥

ໂອ ສູຕະ! ທັງສອງຜູ້ກ່າວຖຶງພຣະພຣະຫມັນນັ້ນ ນັ່ງຢູ່ສະຖານທີ່ໃດ? ແລະເຂົາເລີ່ມຂັບຮ້ອງບົດສັນລະເສີນພຣະຫາຣິດ້ວຍທຳນອງໄພເພາະທີ່ໃດ? ຂໍຈົ່ງບອກເຮົາເຖີດ.

Verse 3

सूत उवाच । सनकाद्या महात्मानो ब्रह्मणो मानसाः सुताः । निर्ममा निरहङ्काराः सर्वे ते ह्यूर्ध्वरेतसः ॥ ३ ॥

ສູຕະກ່າວວ່າ: ມະຫາຕະມະທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກສະນະກະ ເປັນບຸດທີ່ເກີດຈາກຈິດຂອງພຣະພຣະຫມາ. ພວກເຂົາບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະບໍ່ມີອັດຕາ; ທຸກອົງເປັນພຣະຈາຣີ ຜູ້ຮັກສາພຣະພຣະຈັນທະ ໃຫ້ພະລັງຊີວິດເຄື່ອນຂຶ້ນເທິງ.

Verse 4

तेषां नामानि वक्ष्यामि सनकश्च सनन्दनः । सनत्कुमारश्च विभुः सनातन इति स्मृतः ॥ ४ ॥

ຂ້ອຍຈະກ່າວນາມຂອງພວກເຂົາ: ສະນະກະ ແລະ ສະນັນດະນະ; ສະນັດກຸມາຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະຜູ້ມີອຳນາດທີ່ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ສະນາຕະນະ.

Verse 5

विष्णुभक्ता महात्मानो ब्रह्मध्यानपरायणाः । सहस्रसूर्यसंकाशाः सत्यसन्धा मुमुक्षवः ॥ ५ ॥

ພວກເຂົາເປັນມະຫາຕະມະ ເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະວິດສະນຸ ແລະອຸທິດຕົນໃນການພິຈາລະນາພຣະພຣະຫມັນ. ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນພັນດວງ, ຍຶດຫມັ້ນໃນສັດຈະ, ແລະມຸ່ງຫາການຫຼຸດພົ້ນ.

Verse 6

एकदा मेरुशृङ्गं ते प्रस्थिताः ब्रह्मणः सभाम् । इष्टां मार्गेऽथ ददृशुः गंगां विष्णुपदीं द्विजाः ॥ ६ ॥

ຄັ້ງໜຶ່ງ ບັນດາດວິຊະລະສີ ອອກເດີນທາງຈາກຍອດເຂົາເມຣຸ ໄປສູ່ສະພາຂອງພຣະພຣະຫມາ; ແລະຕາມເສັ້ນທາງທີ່ເລືອກໄວ້ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນແມ່ນ້ຳຄັງຄາ—ວິສນຸປາດີ ອັນສັກສິດຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 7

तां निरीक्ष्य समुद्युक्ताः स्नातुं सीताजलेऽभवन् । एतस्मिन्नन्तरे तत्र देवर्षिर्नारदो मुनिः ॥ ७ ॥

ເມື່ອເຫັນນາງແລ້ວ ພວກເຂົາກໍເກີດຄວາມພ້ອມພຽງຈະອາບນ້ຳໃນນ້ຳສີຕາ; ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທີ່ນັ້ນ ດວງລະສີເທວະ—ມຸນີນາຣະດະ—ໄດ້ມາຮອດ.

Verse 8

आजगाम द्विजश्रेष्ठा दृष्ट्वा भ्रातॄन् स्वकाग्रजान् । तान् दृष्ट्वा स्नातुमुद्युक्तान् नमस्कृत्य कृताञ्जलि ॥ ८ ॥

ແລ້ວດວິຊະຜູ້ປະເສີດກໍມາຮອດ; ເມື່ອເຫັນພີ່ຊາຍຜູ້ເຖົ້າກວ່າຂອງຕົນ ແລະເຫັນພວກເຂົາກຳລັງຈະອາບນ້ຳ ລາວກໍກົ້ມນົບ ພ້ອມປະນົມມືຢືນຢູ່.

Verse 9

गृणन् नामानि सप्रेमभक्तियुक्तो मधुद्विषः । नारायणाच्युतानन्त वासुदेव जनार्दन ॥ ९ ॥

ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະພັກຕິອັນເຕັມປ່ຽມ ຄວນຂັບຂານພຣະນາມຂອງຜູ້ປະຫານມະດຸ: ນາຣາຍະນະ, ອະຈຸຕະ, ອະນັນຕະ, ວາສຸເທວະ, ຈະນາຣະດະນະ.

Verse 10

यज्ञेश यज्ञपुरुष कृष्ण विष्णो नमोऽस्तु ते । पद्माक्ष कमलाकान्त गङ्गाजनक केशव । क्षीरोदशायिन् देवेश दामोदर नमोऽस्तु ते ॥ १० ॥

ໂອ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຍັດຍະ, ໂອ້ ຍັດຍະປຸຣຸສະ—ຜູ້ເປັນແກ່ນແທ້ຂອງຍັດຍະ—ໂອ້ ກຣິສນະ, ໂອ້ ວິສນຸ, ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ. ໂອ້ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງລັກສະມີ, ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດແກ່ຄັງຄາ, ເກສະວະ; ໂອ້ ຜູ້ເອີ້ນພັກຢູ່ເທິງທະເລນ້ຳນົມ, ໂອ້ ເທວະເອດ, ດາໂມດະຣະ, ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ.

Verse 11

श्रीराम विष्णो नरसिंह वामन प्रद्युम्न संकर्षण वासुदेव । अजानिरुद्धामलरुङ् मुरारे त्वं पाहि नः सर्वभयादजस्रम् ॥ ११ ॥

ໂອ ພຣະສຣີຣາມ! ໂອ ພຣະວິສນຸ—ນະຣະສິງຫະ, ວາມະນ; ໂອ ປຣັດຍຸມນະ, ສັງກັຣຊະນະ, ວາສຸເທວ; ໂອ ອະນິຣຸດທະ ຜູ້ບໍລິສຸດ, ໂອ ມຸຣາຣິ (ຜູ້ປາບມຸຣະ) ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງພວກເຮົາຕະຫຼອດໄປ ຈາກຄວາມຢ້ານກົວທຸກປະການ।

Verse 12

इत्युच्चरन् हरेर्नाम नत्वा तान् स्वाग्रजान् मुनीन् । उपासीनश्च तैः सार्धं सस्नौ प्रीतिसमन्वितः ॥ १२ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຂັບຂານນາມຂອງຮະຣິ ແລະ ກໍ່ກາບນົບຕໍ່ມຸນີຜູ້ເຖົ້າແກ່ເຫຼົ່ານັ້ນ; ແລ້ວນັ່ງຮ່ວມກັນກັບພວກເຂົາ ແລະ ອາບນ້ຳ ດ້ວຍຄວາມປິຕິແລະຄວາມຮັກໃຄ່।

Verse 13

तेषां चापि तु सीताया जले लोकमलापहे । स्नात्वा सन्तर्प्य देवर्षिपितॄन् विगतकल्मषाः ॥ १३ ॥

ພວກເຂົາກໍ່ເຊັ່ນກັນ ໄດ້ອາບນ້ຳໃນນ້ຳຂອງສີຕາ ອັນຊຳລະມົນທິນຂອງໂລກ; ອາບແລ້ວກໍ່ພົ້ນຈາກມົນທິນບາບ ແລະ ໄດ້ຖວາຍພິທີສັນຕັຣປະນະ ແກ່ເທວະ, ເທວະຣິຊິ, ແລະ ປິຕຣະ ຕາມຄວາມຄວນ।

Verse 14

उत्तीर्य सन्ध्योपास्त्यादि कृत्वाचारं स्वकं द्विजाः । कथां प्रचक्रुर्विविधाः नारायणगुणाश्रिताः ॥ १४ ॥

ເມື່ອຂຶ້ນຈາກນ້ຳແລ້ວ ພວກທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ໄດ້ປະຕິບັດຈາຣະຂອງຕົນ ເຊັ່ນ ການບູຊາສັນທະຍາ; ແລ້ວຈຶ່ງເລີ່ມສົນທະນາຫຼາຍປະການ ທັງໝົດອີງໃສ່ຄຸນະຂອງນາຣາຍະນະ।

Verse 15

कृतक्रियेषु मुनिषु गङ्गातीरे मनोरमे । चकार नारदः प्रश्नं नानाख्यानकथान्तरे ॥ १५ ॥

ເມື່ອບັນດາມຸນີໄດ້ສຳເລັດພິທີກິດຂອງຕົນແລ້ວ ຢູ່ຝັ່ງງາມຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ, ນາຣະດະໄດ້ຍົກຄຳຖາມໜຶ່ງຂຶ້ນ ທ່າມກາງເລື່ອງເລົ່າແລະນິທານຫຼາຍປະການ।

Verse 16

नारद उवाच । सर्वज्ञाः स्थ मुनिश्रेष्ठाः भगवद्भक्तितत्पराः । यूयं सर्वे जगन्नाथा भगवन्तः सनातनाः ॥ १६ ॥

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ! ພວກທ່ານທັງຫມົດເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວ (ສັບພະຍັນຍູ) ແລະອຸທິດໃຈຢ່າງໝົດຈິດໃນພະພັກຕິຕໍ່ພຣະພະຄະວານ. ແທ້ຈິງ ພວກທ່ານເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ—ຜູ້ສະນາຕະນະ ຄວນແກ່ການນະມັດສະການ»។

Verse 17

लोकोद्धारपरान् युष्मान् दीनेषु कृतसौहृदान् । पृच्छे ततो वदत मे भगवल्लक्षणं बुधाः ॥ १७ ॥

ພວກທ່ານຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການຍົກຂຶ້ນຊ່ວຍໂລກ ແລະເປັນມິດແກ່ຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖາມ: ໂອ ຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍ, ຂໍຈົ່ງກ່າວໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ເຖິງລັກສະນະຂອງພຣະພະຄະວານ (Bhagavān).

Verse 18

येनेदमखिलं जातं जगत्स्थावरजङ्गमम् । गङ्गापादोदकं यस्य स कथं ज्ञायते हरिः ॥ १८ ॥

ໂດຍພຣະອົງນັ້ນ ຈັກກະວານທັງປວງ—ທັງສິ່ງຢືນຢູ່ແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ—ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ແລະນ້ຳຄົງຄາ (ຄື ຄັງຄາ) ເປັນນ້ຳລ້າງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. ຮະຣິນັ້ນ ຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດໂດຍວິທີທົ່ວໄປ?

Verse 19

कथं च त्रिविधं कर्म सफलं जायते नृणाम् । ज्ञानस्य लक्षणं ब्रूत तपसश्चापि मानदाः ॥ १९ ॥

ແລະກຳສາມປະເພດຂອງມະນຸດ ຈະເກີດຜົນສຳເລັດໄດ້ຢ່າງໃດ? ຂໍຈົ່ງກ່າວລັກສະນະຂອງຍານະ (ຄວາມຮູ້ແທ້) ແລະຂອງຕະປະ (ການບຳເນັດພະຕະບະ) ດ້ວຍ, ໂອ ຜູ້ຄວນແກ່ການນັບຖື.

Verse 20

अतिथेः पूजनं वापि येन विष्णुः प्रसीदति । एवमादीनि गुह्यानि हरितुष्टिकराणि च । अनुगृह्य च मां नाथास्तत्त्वतो वक्तुमर्हथ ॥ २० ॥

ຫຼືການບູຊາຕ້ອນຮັບແຂກ (ອະຕິຖິ) ທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະວິດສະນຸ ພໍພຣະໄທ; ພ້ອມທັງພິທີລັບອື່ນໆ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຮະຣິຊື່ນບານ. ໂອ ນາຖາຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ຂໍຈົ່ງເມດຕາ ແລະອະທິບາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງຕາມຄວາມເປັນຈິງ ໃນແກ່ນສານຂອງມັນ.

Verse 21

शौनक उवाच । नमः पराय देवाय परस्मात् परमाय च । परावरनिवासाय सगुणायागुणाय च ॥ २१ ॥

ເຊົານະກະ ກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ—ສູງກວ່າຄວາມສູງ ແລະເກີນກວ່າຄວາມເກີນ—ຜູ້ເປັນທີ່ພັກພິງຂອງໂລກສູງແລະໂລກຕ່ໍາ ແລະຜູ້ມີຄຸນລັກສະນະກໍ່ໄດ້ ໄຮ້ຄຸນລັກສະນະກໍ່ໄດ້.

Verse 22

अमायायात्मसंज्ञाय मायिने विश्वरूपिणे । योगीश्वराय योगाय योगगम्याय विष्णवे ॥ २२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະວິດສະນຸ—ຜູ້ເກີນກວ່າມາຍາ ແລະຖືກຮູ້ຈັກວ່າເປັນອາດຕະມະແທ້; ຜູ້ຄອບຄອງມາຍາ ຜູ້ມີຮູບເປັນຈັກກະວານທັງປວງ; ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄີ, ໂຍຄະເອງ, ແລະຜູ້ທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍໂຍຄະເທົ່ານັ້ນ.

Verse 23

ज्ञानाय ज्ञानगम्याय सर्वज्ञानैकहेतवे । ज्ञानेश्वराय ज्ञेयाय ज्ञात्रे विज्ञानसम्पदे ॥ २३ ॥

ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນຄວາມຮູ້ເອງ; ຜູ້ທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍຄວາມຮູ້; ເປັນເຫດອັນດຽວຂອງຄວາມຮູ້ທັງປວງ; ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຮູ້; ຜູ້ຄວນຮູ້; ຜູ້ຮູ້; ແລະຄວາມອຸດົມແຫ່ງປັນຍາຮູ້ແທ້ (vijñāna).

Verse 24

ध्यानाय ध्यानगम्याय ध्यातृपापहराय च । ध्यानेश्वराय सुधिये ध्येयध्यातृस्वरूपिणे ॥ २४ ॥

ນົບນ້ອມຕໍ່ທຽນ (ການພິຈາລະນາ) ທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍທຽນເອງ; ຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ລ້າງບາບຂອງຜູ້ພິຈາລະນາ; ຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຽນ; ແຫຼ່ງປັນຍາອັນແຈ້ງໃສ; ແລະຄວາມຈິງທີ່ມີສະພາບເປັນທັງສິ່ງທີ່ຖືກພິຈາລະນາ ແລະຜູ້ພິຈາລະນາ.

Verse 25

आदित्यचन्द्रा ग्निविधातृदेवाः सिद्धाश्च यक्षासुरनागसंघाः । यच्छक्तियुक्तास्तमजं पुराणं सत्यं स्तुतीशं सततं नतोऽस्मि ॥ २५ ॥

ດວງອາທິດ ແລະດວງຈັນ, ອັກນິ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ, ພ້ອມທັງວິທາຕຣະ (ຜູ້ສ້າງ) ແລະສິດທະ, ຝູງຢັກສະ ອະສຸຣະ ແລະນາກ—ລ້ວນໄດ້ຮັບພະລັງດ້ວຍພຣະອໍານາດຂອງພຣະອົງ. ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຢ່າງສະເໝີຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ເກີດ, ບູຮານອົງເດີມ—ຄວາມຈິງເອງ, ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄໍາສັນລະເສີນທັງປວງ.

Verse 26

यो ब्रह्मरूपी जगतां विधाता स एव पाता द्विजविष्णुरूपी । कल्पान्तरुद्रा ख्यतनुः स देवः शेतेऽङघ्रिपानस्तमजं भजामि ॥ २६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມບູຊາພຣະອົງຜູ້ບໍ່ເກີດ: ເປັນພຣະພຣະຫມາຜູ້ສ້າງໂລກ, ເປັນພຣະວິສນຸຜູ້ຄຸ້ມຄອງ, ແລະໃນທ້າຍກັລປະຊົງຮັບຮູບຣຸດຣະ. ພຣະອົງນັ້ນເອງບັນທົມຢູ່ເທິງເສສະ ພັກພຣະບາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 27

यन्नामसङ्कीर्तनतो गजेन्द्रो ग्राहोग्रबन्धान्मुमुचे स देवः । विराजमानः स्वपदे पराख्ये तं विष्णुमाद्यं शरणं प्रपद्ये ॥ २७ ॥

ໂດຍການສັນລະເສີນນາມຂອງພຣະອົງ ຊ້າງກະເຈນດຣະໄດ້ພົ້ນຈາກພັນທະອັນດຸຮ້າຍຂອງຈະເຂ້. ພຣະອົງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ປະທັບຢູ່ໃນພຣະສະຖານສູງສຸດຂອງພຣະອົງ ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ປະຣາ”. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະວິສນຸອົງດັ້ງເດີມນັ້ນ.

Verse 28

शिवस्वरूपी शिवभक्तिभाजां यो विष्णुरूपी हरिभावितानाम् । सङ्कल्पपूर्वात्मकदेहहेतुस्तमेव नित्यं शरणं प्रपद्ये ॥ २८ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງພຽງອົງດຽວເປັນນິດ: ພຣະອົງປາກົດເປັນພຣະສິວະແກ່ຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ສິວະ, ແລະເປັນພຣະວິສນຸແກ່ຜູ້ທີ່ໃຈຊຶມຊາບໃນຮະຣິ. ພຣະອົງເປັນເຫດແຫ່ງການມີກາຍ ອັນເກີດຈາກສັງກັລປະກ່ອນໜ້າ ແລະອາດມັນອັນລະອຽດ.

Verse 29

यः केशिहन्ता नरकान्तकश्च बालो भुजाग्रेण दधार गोत्रम् । देवं च भूभारविनोदशीलं तं वासुदेवं सततं नतोऽस्मि ॥ २९ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະວາສຸເທວະເປັນນິດ: ຜູ້ປະຫານເກສີ ແລະຜູ້ທຳລາຍນະຣະກະ; ຜູ້ເປັນເດັກນ້ອຍແຕ່ຍົກພູເຂົາໄວ້ທີ່ປາຍແຂນ; ແລະພຣະເທວະຜູ້ຍິນດີໃນການບັນເທົາພາລະຂອງແຜ່ນດິນ.

Verse 30

लेभेऽवतीर्योग्रनृसिंहरूपी यो दैत्यवक्षः कठिनं शिलावत् । विदार्य संरक्षितवान् स्वभक्तं प्रह्लादमीशं तमजं नमामि ॥ ३० ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະອົງຜູ້ບໍ່ເກີດ: ຜູ້ອະວະຕານລົງມາໃນຮູບນະຣະສິງຫະອັນດຸຮ້າຍ, ສີກອກອົກຂອງອະສຸຣະທີ່ແຂງດັ່ງຫີນ, ແລະປົກປ້ອງພະພັກຕະຂອງພຣະອົງ ຄື ພຣະຫລາດ.

Verse 31

व्योमादिभिर्भूषितमात्मसंज्ञं निरंजनं नित्यममेयतत्त्वम् । जगद्विधातारमकर्मकं च परं पुराणं पुरुषं नतोऽस्मि ॥ ३१ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມກົດກາບຕໍ່ພຣະບຸລຸດສູງສຸດຜູ້ເກົ່າແກ່—ພຣະປຸຣານອັນສູງສຸດ—ຜູ້ປະດັບດ້ວຍອາກາດ ແລະ ຕັດຕະວະສາກົນອື່ນໆ; ຜູ້ເປັນອາດຕະມາ, ບໍ່ມີມົນທິນ, ນິລັນດອນ, ສັດຈະທີ່ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້; ຜູ້ຈັດລະບຽບຈັກກະວານ ແຕ່ກໍອະກຳມະ.

Verse 32

ब्रह्मेन्द्र रुद्रा निलवायुमर्त्यगन्धर्वयक्षासुरदेवसंघैः । स्वमूर्तिभेदैः स्थित एक ईशस्तमादिमात्मानमहं भजामि ॥ ३२ ॥

ທ່າມກາງຫມູ່ພຣະພຣະຫມາ, ອິນທຣາ, ຣຸດຣາ, ລົມ, ມະນຸດ, ຄັນທັຣວະ, ຢັກສະ, ອະສຸຣະ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍ—ຜູ້ປາກົດເປັນຄວາມແຕກຕ່າງຫຼາຍຮູບຂອງພຣະອົງເອງ—ມີພຣະເຈົ້າອົງດຽວສະຖິດຢູ່. ອາດຕະມາດັ່ງເດີມນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນະມັດສະການບູຊາ.

Verse 33

यतो भिन्नमिदं सर्वं समुद्भूतं स्थितं च वै । यस्मिन्नेष्यति पश्चाच्च तमस्मि शरणं गतः ॥ ३३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ທີ່ພຶ່ງພາໃນພຣະອົງນັ້ນ ຈາກພຣະອົງທີ່ຈັກກະວານອັນແຕກຕ່າງທັງໝົດເກີດຂຶ້ນ ແລະ ດຳລົງຢູ່; ແລະ ໃນທ້າຍທີ່ສຸດຈະກັບຄືນເຂົ້າສູ່ພຣະອົງ.

Verse 34

यः स्थितो विश्वरूपेण सङ्गीवात्र प्रतीयते । असङ्गी परिपूर्णश्च तमस्मि शरणं गतः ॥ ३४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າສູ່ທີ່ພຶ່ງພາໃນພຣະອົງ ຜູ້ສະຖິດເປັນວິສະວະຣູປະ ເປັນຮູບແຫ່ງຈັກກະວານ; ທີ່ນີ້ຖືກຮັບຮູ້ດັ່ງວ່າພົວພັນກັບທຸກສິ່ງ, ແຕ່ແທ້ຈິງບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະ ສົມບູນພ້ອມຢ່າງບໍ່ຂາດ.

Verse 35

हृदि स्थितोऽपि यो देवो मायया मोहितात्मनाम् । न ज्ञायेत परः शुद्धस्तमस्मि शरणं गतः ॥ ३५ ॥

ແມ່ນແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນເທວະນັ້ນສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈ, ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຖືກມາຍາຫຼອກລວງ ພຣະອົງກໍບໍ່ຖືກຮູ້ຈັກ—ຜູ້ສູງສຸດ ແລະ ບໍລິສຸດຕະຫຼອດການ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າສູ່ທີ່ພຶ່ງພາໃນພຣະອົງນັ້ນ.

Verse 36

सर्वसङ्गनिवृत्तानां ध्यानयोगरतात्मनाम् । सर्वत्र भाति ज्ञानात्मा तमस्मि शरणं गतः ॥ ३६ ॥

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ລະທິ້ງຄວາມຍຶດຕິດທັງປວງ ແລະຈິດຈົມຢູ່ໃນໂຍກະແຫ່ງສະມາທິ ອາດຕະມາແຫ່ງປັນຍາສ່ອງສະຫວ່າງທົ່ວທຸກບ່ອນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປພຶ່ງພາພຣະອົງນັ້ນ.

Verse 37

दधार मंदरं पृष्ठे निरोदेऽमृतमन्थने । देवतानां हितार्थाय तं कूर्मं शरणं गतः ॥ ३७ ॥

ໃນຄາວກວນມະຫາສະໝຸດເພື່ອອະມຣິຕະ ພຣະອົງໄດ້ຮັບພູມັນດະຣາໄວ້ເທິງຫຼັງ. ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເທວະດາ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະກູຣະມະນັ້ນ.

Verse 38

दंष्ट्रांकुरेण योऽनन्तः समुद्धृत्यार्णवाद् धराम् । तस्थाविदं जगत् कृत्स्नं वाराहं तं नतोऽस्म्यहम् ॥ ३८ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະວາຣາຫະ—ອະນັນຕະເອງ—ຜູ້ຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນຈາກທະເລດ້ວຍປາຍງາ; ແລະໂລກທັງປວງໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງພຣະອົງນັ້ນ.

Verse 39

प्रह्लादं गोपयन् दैत्यं शिलातिकठिनोरसम् । विदार्य हतवान् यो हि तं नृसिंहं नतोऽस्म्यहम् ॥ ३९ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະນຣະສິງຫະ ຜູ້ປົກປ້ອງພຣະຫລາດ ແລະສີກອົກອະສູຣະທີ່ແຂງດັ່ງຫີນ ຈົນຖືກສັງຫານ.

Verse 40

लब्ध्वा वैरोचनेर्भूमिं द्वाभ्यां पद्भ्यामतीत्य यः । आब्रह्मभुवनं प्रादात् सुरेभ्यस्तं नतोऽजितम् ॥ ४० ॥

ພຣະອົງໄດ້ຮັບພື້ນດິນທີ່ບາລິ ບຸດແຫ່ງວິໂຣຈະນະ ສັນຍາໄວ້; ແລ້ວດ້ວຍສອງກ້າວພຣະອົງກ້າວຂ້າມທັງປວງ ແລະປະທານໂລກທັງຫຼາຍຈົນເຖິງໂລກພຣະພຣະຫມາໃຫ້ແກ່ເທວະດາ. ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອະຊິຕະ ຜູ້ບໍ່ອາດຊະນະໄດ້.

Verse 41

हैहयस्यापराधेन ह्येकविंशतिसंख्यया । क्षत्रियान्वयभेत्ता यो जामदग्न्यं नतोऽस्मि तम् ॥ ४१ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມນະມັດສະການ ຈາມະດັກນະ (ປະຣະຊູຣາມ) ຜູ້ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດຂອງພວກໄຫຫະຍະ ໄດ້ເປັນຜູ້ທຳລາຍວົງສາກະສັດຕຣິຍະ ຖຶງ 21 ຄັ້ງ।

Verse 42

आविर्भूतश्चतुर्धा यः कपिभिः परिवारितः । हतवान् राक्षसानीकं रामचन्द्रं नतोऽस्म्यहम् ॥ ४२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມນະມັດສະການ ພຣະຣາມະຈັນທຣະ ຜູ້ປາກົດເປັນສີ່ພາກ ມີຝູງວານອນລ້ອມຮອບ ແລະໄດ້ທຳລາຍກອງທັບຣາກສະສະ।

Verse 43

मूर्तिद्वयं समाश्रित्य भूभारमपहृत्य च । संजहार कुलं स्वं यस्तं श्रीकृष्णमहं भजे ॥ ४३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍບູຊາ ພຣະສຣີກຣິດສະນະ ຜູ້ອາໄສຮູບສອງພາກ ຖອນພາລະຂອງແຜ່ນດິນ ແລະຕໍ່ມາໄດ້ໃຫ້ວົງສາຂອງພຣະອົງເອງສິ້ນສຸດ।

Verse 44

भूम्यादिलोकत्रितयं संतृप्तात्मानमात्मनि । पश्यन्ति निर्मलं शुद्धं तमीशानं भजाम्यहम् ॥ ४४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍບູຊາ ພຣະອີຊານະ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະບໍລິສຸດ; ບັນດາລະສີຜູ້ໃຈອິ່ມເຕັມ ເຫັນພຣະອົງໃນອາຕະມັນຂອງຕົນ ເປັນຄວາມຈິງພາຍໃນທີ່ແຜ່ຊຶມທົ່ວສາມໂລກ ເລີ່ມຈາກໂລກມະນຸດ।

Verse 45

युगान्ते पापिनोऽशुद्धान् भित्त्वा तीक्ष्णसुधारया । स्थापयामास यो धर्मं कृतादौ तं नमाम्यहम् ॥ ४५ ॥

ທ້າຍຍຸກ ພຣະອົງໄດ້ຜ່າພວກຄົນບາບຜູ້ບໍ່ບໍລິສຸດ ດ້ວຍຄົມດາບອັນແຫຼມຄົມ; ແລະໃນຕົ້ນກຣິຕະຍຸກ ພຣະອົງໄດ້ສະຖາປະນາທັມມະຄືນໃໝ່—ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມນະມັດສະການພຣະອົງນັ້ນ।

Verse 46

एवमादीन्यनेकानि यस्य रूपाणि पाण्डवाः । न शक्यं तेन संख्यातुं कोट्यब्दैरपि तं भजे ॥ ४६ ॥

ໂອ ປານດະວາທັງຫຼາຍ! ດັ່ງນີ້ ພຣະອົງມີຮູບພຣະອົງນານານັບບໍ່ຖ້ວນ; ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປເປັນກົດິປີກໍບໍ່ອາດນັບໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນະມັດສະການບູຊາພຣະອົງ।

Verse 47

महिमानं तु यन्नाम्नः परं गन्तुं मुनीश्वराः । देवासुराश्च मनवः कथं तं क्षुल्लको भजे ॥ ४७ ॥

ຖ້າແມ່ນແຕ່ບັນດາມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງ຤ິດທິກໍບໍ່ອາດເຖິງມະຫິມາອັນສູງສຸດຂອງພຣະນາມນັ້ນ—ທັງເທວະ, ອະສຸຣະ, ແລະມະນຸ—ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ນ້ອຍນິດຈະບູຊາໄດ້ແນວໃດ?

Verse 48

यन्नामश्रवणेनापि महापातकिनो नराः । पवित्रतां प्रपद्यन्ते तं कथं स्तौमि चाल्पधीः ॥ ४८ ॥

ແມ່ນແຕ່ການໄດ້ຍິນພຣະນາມຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ຄົນຜູ້ມີບາບໜັກຫນາກກໍກາຍເປັນບໍລິສຸດ; ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ປັນຍານ້ອຍຈະສັນລະເສີນພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ?

Verse 49

यथाकथञ्चिद्यन्नाम्नि कीर्तिते वा श्रुतेऽपि वा । पापिनस्तु विशुद्धाः स्युः शुद्धा मोक्षमवाप्नुयुः ॥ ४९ ॥

ບໍ່ວ່າຈະເປັນຢ່າງໃດກໍຕາມ ຖ້າມີຜູ້ໃດເອີ້ນຂານພຣະນາມນັ້ນ ຫຼືແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນ ຄົນບາບກໍຈະກາຍເປັນບໍລິສຸດ; ແລະຜູ້ບໍລິສຸດຈະໄດ້ບັນລຸໂມກສະ.

Verse 50

आत्मन्यात्मानमाधाय योगिनो गतकल्मषाः । पश्यन्ति यं ज्ञानरूपं तमस्मि शरणं गतः ॥ ५० ॥

ໂດຍວາງຕົນເອງໄວ້ໃນພຣະອັດຕາ ບັນດາໂຍຄີຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກມົນທິນທັງປວງ ເຫັນພຣະອົງຜູ້ມີສະພາບເປັນປັນຍາ-ຄວາມຮູ້. ຕໍ່ພຣະອົງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປພຶ່ງພາເປັນສະຣະນະ.

Verse 51

साङ्ख्याः सर्वेषु पश्यन्ति परिपूर्णात्मकं हरिम् । तमादिदेवमजरं ज्ञानरूपं भजाम्यहम् ॥ ५१ ॥

ຜູ້ຕາມສາງຂະຍາ ເຫັນພຣະຫຣິ ເປັນອາດຕະອັນສົມບູນ ສະຖິດໃນສັດທັງປວງ. ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການພຣະອາດິເທວະ ຜູ້ບໍ່ແກ່ ແລະເປັນຮູບແຫ່ງປັນຍາ.

Verse 52

सर्वसत्त्वमयं शान्तं सर्वद्र ष्टारमीश्वरम् । सहस्रशीर्षकं देवं वन्दे भावात्मकं हरिम् ॥ ५२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການພຣະຫຣິ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊຶມໃນສັດທັງປວງ, ສະງົບສຸກ, ຜູ້ເຫັນທຸກຢ່າງ, ອົງອິດສະວະຣະ, ທີ່ມີພັນສີສະ, ແລະເປັນແກ່ນແທ້ແຫ່ງພາວະແລະຄວາມຮູ້ສຶກທັງປວງ.

Verse 53

यद्भूतं यच्च वै भाव्यं स्थावरं जङ्गमं जगत् । दशाङ्गुलं योऽत्यतिष्ठत्तमीशमजरं भजे ॥ ५३ ॥

ທັງສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນ ແລະສິ່ງທີ່ຈະເປັນ, ໂລກທັງໝົດທີ່ມີທັງຢືນນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວ—ພຣະອົງຜູ້ເປັນອິດສະວະຣະ ຜູ້ບໍ່ເກີດ ຍັງຢູ່ເຫນືອກວ່າທັງໝົດ “ດ້ວຍສິບນິ້ວ”. ຂ້າພະເຈົ້າບູຊາພຣະອົງນັ້ນ.

Verse 54

अणोरणीयांसमजं महतश्च महत्तरम् । गुह्याद्गुह्यतमं देवं प्रणमामि पुनः पुनः ॥ ५४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າກໍນະມັດສະການຊໍ້າໆ ຕໍ່ພຣະເທວະນັ້ນ—ລະອຽດກວ່າອະນຸອັນລະອຽດທີ່ສຸດ, ບໍ່ເກີດ, ໃຫຍ່ກວ່າຄວາມໃຫຍ່, ແລະເປັນຄວາມລັບລຶກທີ່ສຸດໃນບັນດາຄວາມລັບ.

Verse 55

ध्यातः स्मृतः पूजितो वा श्रुतः प्रणमितोऽपि वा । स्वपदं यो ददातीशस्तं वन्दे पुरुषोत्तमम् ॥ ५५ ॥

ບໍ່ວ່າຈະເພັ່ງພິຈາລະນາ, ລະລຶກ, ບູຊາ, ຟັງກິດຕິຄຸນ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ນະມັດສະການຢ່າງງ່າຍໆ—ພຣະອົງຜູ້ເປັນອິດສະວະຣະ ຍ່ອມປະທານສະຖານະອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງເອງ. ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການພຣະປຸຣຸໂສຕະມະ.

Verse 56

इति स्तुवन्तं परमं परेशं हर्षाम्बुसंरुद्धविलोचनास्ते । मुनीश्वरा नारदसंयुतास्तु सनन्दनाद्याः प्रमुदं प्रजग्मुः ॥ ५६ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ; ດວງຕາຖືກກັ້ນໄວ້ດ້ວຍນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມປິຕິ. ບັນດາມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ມີນາຣະດະຮ່ວມດ້ວຍ—ສະນັນດະນະ ແລະອື່ນໆ ໄດ້ຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 57

यं इदं प्रातरुत्त्थाय पठेद्वै पौरुषं स्तवम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं स गच्छति ॥ ५७ ॥

ຜູ້ໃດຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລ້ວອ່ານສະຕະວະນີ້ ເພື່ອສັນລະເສີນພຣະບຸລຸດສູງສຸດ (ປຸຣຸສະ) ຜູ້ນັ້ນຈະບໍລິສຸດຈາກບາບທັງປວງ ແລະຈະໄດ້ເຖິງໂລກຂອງພຣະວິສະນຸ.

Verse 58

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे सनत्कुमारनारदसंवादेनारदकृतविष्णुस्तुतिर्नाम द्वितीयोऽध्यायः ॥ २ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີສອງ ຊື່ວ່າ «ບົດສັນລະເສີນພຣະວິສະນຸຂອງນາຣະດະ» ໃນປາດທຳອິດ ຂອງພາກຕົ້ນ (ປູຣະວະພາກ) ແຫ່ງ ສີຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະ ປຸຣານະ ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ສະນັດກຸມາຣະ ແລະ ນາຣະດະ.