Dhvajāropaṇa and Dhvajāgopaṇa: Procedure, Stotra, and Phala (Merit) of Raising Viṣṇu’s Flag

Verse 1

सनक उवाच । अन्यद्व्रतं प्रवक्ष्यामि ध्वजारोपणसंज्ञितम् । सर्वपापहरं पुण्यं विष्णुप्रीणनकारणम् ॥ १ ॥

ສະນະກະກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະກ່າວຖຶງວຣະຕະອື່ນ ຊື່ວ່າ “ການຊູທຸງ”. ມັນເປັນພິທີບຸນອັນບໍລິສຸດ ກຳຈັດບາບທັງປວງ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ພຣະວິສນຸພໍພຣະໄທ।

Verse 2

यः कुर्याद्विष्णुभवने ध्वजारोपणमुत्तमम् । संपूज्यते विग्निञ्च्याद्यैः किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ २ ॥

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດພິທີຊູທຸງອັນຍອດຢ່າງໃນວິຫານຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ນັ້ນຖືກເຄົາລົບບູຊາແມ່ນແຕ່ໂດຍພຣະວິຄເນສະ (ຄະເນຊາ) ແລະເທວະອື່ນໆ—ຈະຕ້ອງເວົ້າຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ?

Verse 3

हेमभारसहस्त्रं तु यो ददाति कुटुम्बिने । तत्फलं तुल्यमात्रं स्याद्धूजारोपणकर्मणः ॥ ३ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດໃຫ້ທອງຄຳໜຶ່ງພັນຫາບແກ່ຄົນຄອບຄົວ ຜົນບຸນກໍມີແຕ່ພຽງເທົ່າກັບການປູກທູຈາ (ພືດ/ຕົ້ນໄມ້ສັກສິດ) ເປັນພິທີກຳມະ.

Verse 4

ध्वजारोपणतुल्यं स्याद्गङ्गास्नानमनुत्तमम् । अथवा तुलसिसेवा शिवलिङ्गप्रपूजनम् ॥ ४ ॥

ການອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາອັນສູງສຸດ ກ່າວວ່າເທົ່າກັບການຊູທຸງສັກສິດເພື່ອບູຊາ. ຫຼືການຮັບໃຊ້ຕຸລະສີ ແລະການບູຊາສິວະລິງຄະຢ່າງຄົບຖ້ວນ ກໍໃຫ້ຜົນບຸນທຽບເທົ່າກັນ.

Verse 5

अहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमिदं द्विज । सर्वपाप हरं कर्म ध्वजागोपणसंज्ञितम् ॥ ५ ॥

ໂອ! ນ່າອັດສະຈັນ—ນ່າອັດສະຈັນ—ແທ້ໆນ່າອັດສະຈັນ, ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ. ກຳມະນີ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ທະວະຊາໂກປະນະ” (ພິທີປົກປ້ອງທຸງສັກສິດ) ເປັນການກຳຈັດບາບທັງປວງ.

Verse 6

सन्ति वै यानि कार्याणि ध्वजारोपणकर्मणि । तानि सर्वाणि वक्ष्यामि श्रृणुष्व गदतो मम ॥ ६ ॥

ບັນດາການກະທຳທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນພິທີຊູທຸງສັກສິດນັ້ນ ຂ້ອຍຈະກ່າວອະທິບາຍໃຫ້ຄົບທຸກຢ່າງ. ຈົ່ງຟັງເມື່ອຂ້ອຍກ່າວ.

Verse 7

कार्तिकस्य सिते पक्षे दशम्यां प्रयतो नरः । स्नानं कुर्यात्प्रयत्नेन दन्तधावनपूर्वकम् ॥ ७ ॥

ໃນວັນທີ 10 (ດະສະມີ) ຂອງຂ້າງຂຶ້ນເດືອນກາດຕິກາ ຜູ້ມີວິໄນຄວນອາບນ້ຳຕາມພິທີດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ໂດຍເລີ່ມຈາກການຖູແຂ້ວໃຫ້ສະອາດກ່ອນ.

Verse 8

एकाशी ब्रह्मचारी च स्वपेन्नारायणं स्मरन् । धौताम्बरधरः शुद्धो विप्रो नारायणाग्रतः ॥ ८ ॥

ຖືສິນເອກາດະສີ ແລະຮັກສາພຣະຫມະຈາຣິຍະ ທັງໃນຍາມນອນກໍລະລຶກພຣະນາຣາຍະນະ; ພຣາຫມັນຜູ້ບໍລິສຸດ ນຸ່ງຜ້າທີ່ຊັກສະອາດ ຄວນຢືນຢູ່ເບື້ອງໜ້າພຣະນາຣາຍະນະ।

Verse 9

ततः प्रातः समुत्थाय स्नात्वाचम्य यथाविधि । नित्यकर्माणि निर्वर्त्य पश्चाद्विष्णुं समर्चयेत् ॥ ९ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ອາບນ້ຳ ແລະເຮັດອາຈະມະນະຕາມພິທີ; ເມື່ອສຳເລັດກິດປະຈຳວັນແລ້ວ ຈຶ່ງບູຊາພຣະວິສນຸດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງເຕັມທີ່।

Verse 10

चतुर्भिर्ब्राह्मणैः सार्ध्दं कृत्वा च स्वस्तिवाचनम् । नान्दीश्राद्धं प्रकुर्वीत ध्वजारोपणकर्मणि ॥ १० ॥

ຮ່ວມກັບພຣາຫມັນ 4 ຄົນ ໃຫ້ຈັດການສະວັສຕິ-ວາຈະນະ ຄືການສວດຄຳອວຍພອນມົງຄຸນກ່ອນ; ແລ້ວໃນພິທີຍົກທຸງ (ທະວະຈະ-ອາໂຣປະນະ) ຄວນເຮັດນານດີ-ຊຣາດທະ।

Verse 11

ध्वजस्तम्भो च गायत्र्या प्रोक्षयेद्वस्त्रसंयुतौ । सूर्यं च वैनतेयं च हिमांशुं तत्परोऽर्चयेत् ॥ ११ ॥

ໃຫ້ພຣອກຊະຍະ ຄືພອຍນ້ຳສັກສິດໃສ່ທຸງ ແລະເສົາທຸງ ພ້ອມຜ້າຄຸມ ໂດຍສວດຄາຖາກາຍະຕຣີ; ແລ້ວດ້ວຍໃຈມຸ່ງໝັ້ນໃນພັກຕິ ຈຶ່ງບູຊາພຣະສູຣຍະ, ວາຍນະເຕຍ (ກະຣຸດ) ແລະຫິມາງຊຸ (ຈັນທຣາ).

Verse 12

धातारं च विधातारं पूजयेद्धजदण्डके । हरिद्राक्षतगन्धाद्यैः शुक्लपुष्पैर्विशेषतः ॥ १२ ॥

ໃນເສົາທຸງ (ທະວະຈະ-ດັນຑະ) ຄວນບູຊາພຣະທາຕາ ແລະພຣະວິທາຕາ ໂດຍຖວາຍຂະໝິ້ນ, ອັກຊະຕະ (ເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ), ຂອງຫອມ ແລະອື່ນໆ; ໂດຍພິເສດໃຫ້ຖວາຍດອກໄມ້ສີຂາວ।

Verse 13

ततो गोचर्ममात्रघं तु स्थण्डिलं चोपलिप्य वै । आधायान्गिं स्वगृह्योत्त्या ह्याज्यभागादिकं क्रमात् ॥ १३ ॥

ແລ້ວຈຶ່ງປູກປັ້ນສະຖັນດິລະ (ພື້ນພິທີ) ໃຫ້ມີຂະໜາດເທົ່າໜັງງົວ ແລະຕັ້ງໄຟສັກສິດຕາມຄຳສອນຂອງປະເພນີກຣິຫຍະຂອງຕົນ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖວາຍກີ (ເນີຍໃສ) ແລະສ່ວນບູຊາອື່ນໆ ຕາມລຳດັບທີ່ຖືກຕ້ອງ។

Verse 14

जुहुयात्पायसं चैव साज्यमष्टोत्तरं शतम् । प्रथमं पौरुषं सूक्तं विष्णोर्नुकमिरावतीम् ॥ १४ ॥

ຄວນຖວາຍພາຍະສະ (ເຂົ້ານົມ) ປົນກັບກີ ໃສ່ໄຟສັກສິດ ໃຫ້ຄົບ 108 ຄັ້ງ; ແລະກ່ອນອື່ນໃຫ້ສວດ «ປຸຣຸສະ-ສູກຕະ» ພ້ອມບົດສັນລະເສີນພຣະວິສນຸ ແລະບົດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ອິຣາວະຕີ».

Verse 15

ततश्च वैनतेयाय स्वाहेत्यष्टाहुतीस्तथा । सोमो धेनुमुदुत्यं च जुहुयाच्च ततो द्विज ॥ १५ ॥

ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ຖວາຍແກ່ ວະຍນະເຕຍ (ກະຣຸດ) ພ້ອມຄຳອຸທານ «ສະວາຮາ» ຈຳນວນ 8 ຄັ້ງ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂອ ທະວິຊະ, ໃຫ້ຖວາຍອີກດ້ວຍມັນຕຣາ «Somo dhenuḥ» ແລະ «Udutyaṃ».

Verse 16

सौरमन्त्राञ्जपेत्तत्र शान्तिसूत्कानि शक्तितः । रात्रौ जागरणं कुर्यादुपकण्ठं हरेः शुचुः ॥ १६ ॥

ໃນທີ່ນັ້ນ ໃຫ້ຈັບຈິດສວດມັນຕຣາສະອຸຣະ (ຂອງພຣະອາທິດ) ແລະຕາມກຳລັງ ໃຫ້ສວດ ຊານຕິ-ສູກຕະ (ບົດສະງົບສັນຕິ). ກາງຄືນ ເມື່ອບໍລິສຸດແລ້ວ ໃຫ້ຢູ່ຕື່ນເຝົ້າ ໃກ້ພຣະຫະຣິ (ວິສນຸ).

Verse 17

ततः प्रातः समुत्थाय नित्यकर्म समाप्य च । गन्धपुष्पादिभिर्देवमर्चयेत्पूर्ववत्क्रमात् ॥ १७ ॥

ແລ້ວຕອນເຊົ້າ ຕື່ນຂຶ້ນ ແລະສຳເລັດນິຕະຍະກຳ (ພິທີປະຈຳວັນ) ແລ້ວ ໃຫ້ບູຊາພຣະເທວະອົງນັ້ນຕາມລຳດັບເຊັ່ນເກົ່າ ດ້ວຍຂອງຖວາຍເຊັ່ນ ນ້ຳຫອມ ດອກໄມ້ ແລະອື່ນໆ.

Verse 18

ततो मङ्गलवाद्यैश्च सूक्तपाठैश्च शौभनम् । नृत्यैश्च रतोत्रपठनैर्नयेद्विष्णवालये ध्वजम् ॥ १८ ॥

ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍດົນຕີມົງຄຸນ ການອ່ານສຸກຕະ ການສະເຫຼີມສະຫຼອງອັນງາມ ແລະການຟ້ອນລຳ ພ້ອມການສວດສະໂຕຕະຣະສັນລະເສີນ ຄວນນຳທົງ (ທະວະຈະ) ໄປຍັງວິຫານພຣະວິສນຸ।

Verse 19

देवस्य द्वारदेशे वा शिखरे वा मुदान्वितः । सुस्थिरं स्थापयेद्विप्र ध्वजं सस्तम्भसंयुतम् ॥ १९ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນ, ດ້ວຍໃຈຍິນດີແລະເຄົາລົບ ຄວນຕັ້ງທົງ (ທະວະຈະ) ໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ພ້ອມເສົາທົງ ທີ່ບ່ອນປະຕູສະຖານພຣະເທວະ ຫຼືເທິງຍອດວິຫານ।

Verse 20

गन्धपुष्पाघक्षतैर्द्देवं धूपदीपैर्मनोहरैः । भक्षयभोज्यादिसंयुक्तैर्नैवेद्यैश्च हरिं यजेत् ॥ २० ॥

ຄວນນະມັດສະການບູຊາພຣະຫຣິ ດ້ວຍກິ່ນຫອມ ດອກໄມ້ ແລະອັກຊະຕະ (ເຂົ້າເມັດບໍ່ແຕກ) ດ້ວຍທູບແລະໂຄມໄຟອັນງາມ ແລະດ້ວຍນາຍເວດຍະ (ອາຫານຖວາຍ) ທີ່ມີຂອງຫວານແລະອາຫານອື່ນໆສົມຄວນ।

Verse 21

एवं देवालये स्थाप्य शोभनं ध्वजमुत्तमम् । प्रदक्षिणमनुव्रज्य स्तोत्रमेतदुदूरयेत् ॥ २१ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຕັ້ງທົງອັນງາມ ແລະຍອດເຢັ້ນໃນວິຫານແລ້ວ ຄວນເດີນປະທັກສິນາ (ວຽນຮອບ) ແລະກ່າວສະໂຕຕະຣະນີ້ອອກສຽງດັງ।

Verse 22

नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन । नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज ॥ २२ ॥

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີນະຍະນາດັ່ງດອກບົວ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ບຳລຸງໂລກທັງປວງ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຫຣິສີເກຊະ—ມະຫາບຸຣຸສະ ແລະບັນພະບຸຣຸດດັ້ງເດີມ।

Verse 23

येनेदमखिलं जातं यत्र सर्वं प्रतिष्टितम् । लयमेष्यति यत्रैवं तं प्रपन्नोऽस्मि केशवम् ॥ २३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶງພາພຣະເກສະວະ—ໂລກທັງປວງເກີດຈາກພຣະອົງ, ສິ່ງທັງຫມົດຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະອົງ, ແລະທ້າຍສຸດກໍລະລາຍກັບເຂົ້າສູ່ພຣະອົງນັ້ນແທ້।

Verse 24

न जानन्ति परं भावं यस्य ब्रह्यादयः सुराः । योगिनोयं न पश्यन्ति तं वन्दं ज्ञानरुपिणम् ॥ २४ ॥

ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍເລີ່ມຈາກພຣະພຣະຫມາ ກໍບໍ່ຮູ້ສະພາບສູງສຸດຂອງພຣະອົງ; ແມ່ນແຕ່ໂຍຄີກໍບໍ່ເຫັນພຣະອົງ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີຮູບເປັນປັນຍາບໍລິສຸດ।

Verse 25

अन्तरिक्षंतु यन्नाभिर्द्यौर्मूर्द्धा यस्य चैव हि । पादोऽभूद्यस्य पृथिवी तं वन्दे विश्वरुपिणम् ॥ २५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະອົງຜູ້ມີຮູບສາກົນ—ຜູ້ທີ່ສະດື່ອເປັນອາກາດກາງ, ຫົວເປັນຟ້າສະຫວັນ, ແລະຕີນໄດ້ກາຍເປັນແຜ່ນດິນ।

Verse 26

यस्य श्रोत्रे दिशः सर्वा यच्चक्षुर्दिनकृच्छशी । ऋक्सामयजुषी येन तं वन्दे ब्रह्ररुपिणम् ॥ २६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະອົງຜູ້ມີສະພາບເປັນພຣະພຣະຫມັນ—ທິດທັງປວງເປັນດັ່ງຫູຂອງພຣະອົງ, ດວງອາທິດແລະດວງຈັນເປັນດັ່ງຕາ, ແລະໂດຍພຣະອົງ ຣິກ-ສາມ-ຢະຊຸຣ ເວດາ ປາກົດແລະຖືກຄ້ຳຈຸນ।

Verse 27

यन्मुखाद्वाह्मणा जाता यद्वाहोरभवन्नृपाः । वैश्या यस्योरुतो जाताः पद्भ्यां शूद्रो व्यजायत ॥ २७ ॥

ຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ພຣາຫມັນເກີດຂຶ້ນ; ຈາກພຣະພາຫາ ກະສັດຕຣິຍະ (ນັກປົກຄອງ) ປາກົດ; ຈາກພຣະອຸຣຸ ໄວສະຍະ ເກີດ; ແລະຈາກພຣະບາດ ຊູດຣະ ເກີດມາ।

Verse 28

मायासङ्गममात्रेण वदन्ति पुरुषं त्वजम् । स्वभावविमलं शुद्धं निर्विकारं निरञ्जनम् ॥ २८ ॥

ເພາະການຄົວຄືນກັບ ມາຍາ ເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ປຸຣຸຊະ “ເກີດ”; ແທ້ຈິງ ພຣະອົງມີສະພາບເດີມບໍລິສຸດ ບໍ່ປ່ຽນແປງ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ.

Verse 29

क्षीरब्धि शायिनं देवमनन्तमपराजितम् । सद्भक्तवत्सलं विष्णुं भक्तिगम्यं नमाम्यहम् ॥ २९ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມນະມັດສະການພຣະວິສນຸ—ພຣະເທວະຜູ້ບັນທົມເຫນືອມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ, ອະນັນຕະ ແລະບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້; ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມີພັກຕິແທ້ ແລະຮອດໄດ້ດ້ວຍພັກຕິ (bhakti).

Verse 30

पृथिव्यादीनि भूतानि तन्मात्राणींन्द्रियाणि च । सूक्ष्मासूक्ष्माणि येनासंस्तं वन्दे सर्वतोमुखम् ॥ ३० ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມນະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ມີໜ້າທຸກທິດ (ສະພັບພະມຸກ) ໂດຍພຣະອົງນັ້ນ ສັດທັງຫຼາຍເລີ່ມຈາກທາດດິນ, ຕັນມາຕຣາ ແລະອິນທຣີຍະ ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ—ທັງລະອຽດ ແລະຫຍາບ.

Verse 31

यद्ब्रह्म परमं धाम सर्वलोकोत्तमोत्तमम् । निर्गुणं परमं सूक्ष्मं प्रणतोऽस्ति पुनः पुनः ॥ ३१ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມນະມັດສະການຊ້ຳໆ ແດ່ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ນັ້ນ—ເປັນທີ່ພັກອັນສູງສຸດ, ສູງກວ່າທຸກໂລກ, ພົ້ນຈາກຄຸນ (guṇa), ສູງສຸດ ແລະລະອຽດຢ່າງຫຼວງ.

Verse 32

अविकारमजं शुद्धं सर्वतोबाहुमीश्वरम् । यमामनन्ति योगीन्द्राः सर्वकारणकारणम् ॥ ३२ ॥

ບໍ່ປ່ຽນແປງ, ບໍ່ເກີດ, ບໍລິສຸດ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີພຣະຫັດຢູ່ທຸກທິດ; ຜູ້ທີ່ຍອກຄີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ປະກາດວ່າ ເປັນເຫດແຫ່ງເຫດທັງປວງ.

Verse 33

यो देवः सर्वभूतानामन्तरात्मा जगन्मयः । निर्गुणः परमात्मा च स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३३ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸ ອົງນັ້ນ ຈົ່ງເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ເປັນອາຕະມາພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ ຜູ້ແຜ່ຊຶມເຕັມຈັກກະວານ ພົ້ນຈາກຄຸນະ ແລະເປັນພຣະອາຕະມາສູງສຸດ।

Verse 34

हृदयस्थोऽपि दूरस्थो मायया मोहितात्मनाम् । ज्ञानिनां सर्वगो यस्तु स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३४ ॥

ແມ່ນຢູ່ໃນຫົວໃຈແທ້ ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຈິດຖືກມາຍາຫຼອກລວງ ກັບເຫັນວ່າໄກ; ສໍາລັບຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ພຣະອົງແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກແຫ່ງ—ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸ ຈົ່ງເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 35

चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च । हूयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३५ ॥

ດ້ວຍສີ່ແລະສີ່, ດ້ວຍສອງ, ແລະດ້ວຍຫ້າເຊັ່ນກັນ; ແລ້ວອີກຄັ້ງກໍຖວາຍບູຊາດ້ວຍສອງ—ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸ ຈົ່ງເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 36

ज्ञानिनां कर्मिणां चैव तथा भक्तिमतां नृणाम् । गतिदाता विश्वमृग्यः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३६ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸ ຈົ່ງພໍພຣະໄທຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ປະທານຈຸດໝາຍສູງສຸດແກ່ຜູ້ດໍາເນີນທາງປັນຍາ, ທາງກຳພິທີ, ແລະທາງພັກຕິ; ແລະເປັນຜູ້ທີ່ຈັກກະວານທັງປວງແສວງຫາ।

Verse 37

जगद्धितार्थं ये देहा ध्रियन्ते लीलया हरेः । तानर्चयन्ति विबुधाः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३७ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸ ຈົ່ງເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ພຣະຫຣິຜູ້ຊົງຮັບຮ່າງກາຍຕ່າງໆ ໂດຍລີລາເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ; ຮ່າງເຫຼົ່ານັ້ນ ແມ່ນແຕ່ນັກປັນຍາ ແລະເທວະດາກໍຍັງນະມັດສະການບູຊາ।

Verse 38

यमामनन्ति वै सन्तः सच्चिदानन्दविग्रहम् । निर्गुणं च गुणाधारं स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३८ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະວິດສະນຸ ພຣະອົງນັ້ນ ຈົ່ງເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດກ່າວວ່າ ພຣະອົງແມ່ນຮູບແຫ່ງ ສັດ-ຈິດ-ອານັນທ; ເກີນກວ່າກຸນະ ແຕ່ເປັນຖານຮອງຮັບກຸນະທັງປວງ।

Verse 39

इति स्तुत्वा नमेद्विष्णुं ब्राह्मणांश्च प्रपूजयेत् । आचार्यं पूजयेत्पश्चाद्दक्षिणाच्छादनादिभिः ॥ ३९ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອສັນລະເສີນແລ້ວ ພຶງກົ້ມນົບພຣະວິດສະນຸ ແລະບູຊາພຣາຫມັນທັງຫຼາຍໃຫ້ຄວນຄ່າ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຶງບູຊາອາຈານຂອງຕົນດ້ວຍດັກຊິນາ, ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະຂອງຖວາຍອື່ນໆ।

Verse 40

ब्राह्मणान्भोजयेच्छक्त्या भक्ति भावसमन्वितः । पुत्रमित्रकलत्राद्यैः स्वयं च सह बन्धुभिः ॥ ४० ॥

ດ້ວຍພັກຕິ ແລະຈິດໃຈຄາລະວະ ພຶງເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມັນຕາມກຳລັງ. ຈາກນັ້ນ ຕົນເອງພຶງຮັບປະທານຮ່ວມກັບລູກ, ມິດສະຫາຍ, ພັນລະຍາ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ।

Verse 41

कुर्वीत पारणं विप्र नारायणपरायणः । यस्त्वेतत्कर्म कुर्वीत ध्वजारोपणमुत्तमम् । तस्य पुण्यफलं वक्ष्ये श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ ४१ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນ ຜູ້ອຸທິດໃຈແດ່ນາຣາຍະນະ ພຶງເຮັດພາຣະນະ ຄືພິທີແກ້ອົດອາຫານ. ແລະຜູ້ໃດເຮັດກຳມະອັນຍອດຢ່າງນີ້ ຄືພິທີຊູທົງທຸງສັກສິດ (dhvajāropaṇa) — ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈຈົດຈໍ່ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງຜົນບຸນຂອງມັນ।

Verse 42

पटो ध्वजस्य विप्रेन्द्र यावच्चलति वायुना । तावन्ति पापजालानि नश्यन्त्येव न संशयः ॥ ४२ ॥

ໂອ ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາພຣາຫມັນ, ຕາບໃດທີ່ຜ້າຂອງທຸງສັກສິດຍັງພັດໄຫວຕາມລົມ, ຕາບນັ້ນກອງບາບທັງຫຼາຍຈະສູນສິ້ນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 43

महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः । ध्वजं विष्णुगृहे कृत्वा मुच्यते सर्वपातकैः ॥ ४३ ॥

ບໍ່ວ່າຜູ້ໃດຈະປົ່ນເປື້ອນດ້ວຍບາບໃຫຍ່ ຫຼືຖືກຫຸ້ມຫໍ້ດ້ວຍບາບທຸກປະເພດ ກໍຕາມ ເມື່ອຕັ້ງທຸງໃນເຮືອນ-ວິຫານຂອງພຣະວິສນຸ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ।

Verse 44

यावद्दिनानि तिष्टेत ध्वजो विष्णुगृहे द्विज । तावद्युगसहस्त्राणि हरिसारुप्यमश्नुते ॥ ४४ ॥

ໂອ ທ່ານດວິຈະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຈຳນວນມື້ໃດທີ່ທຸງຢືນຢູ່ໃນເຮືອນ-ວິຫານຂອງພຣະວິສນຸ ຈຳນວນນັ້ນເທົ່າກັນເປັນພັນໆຍຸກ ຜູ້ພັກຕະຈະໄດ້ຮັບສາຣູປະຍະ ຄືຄວາມຄ້າຍຮູບພຣະຫຣິ।

Verse 45

आरोपितं ध्वजं दृष्ट्वा येऽभिनन्दन्ति धार्मिकाः । तेऽपि सर्वे प्रमुच्यन्ते महापातककोटिभिः ॥ ४५ ॥

ຜູ້ທຳມະທັງຫຼາຍ ຜູ້ເຫັນທຸງທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລ້ວຍິນດີສັນລະເສີນ ເຂົາເຈົ້າທັງໝົດນັ້ນກໍພົ້ນຈາກບາບໃຫຍ່ນັບໂກດິໆ ເຊັ່ນກັນ।

Verse 46

आरोपितो ध्वजो विष्णुगृहे धुन्वन्पटं स्वकम् । कर्तुः सर्वाणि पापानि धुनोति निमिषार्द्धतः ॥ ४६ ॥

ທຸງທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນເຮືອນ-ວິຫານຂອງພຣະວິສນຸ ເມື່ອມັນພັດຜ້າຂອງຕົນໃຫ້ພິ້ວໄຫວ ກໍສັ່ນສະເທືອນປັດປ່ອຍບາບທັງປວງຂອງຜູ້ຕັ້ງມັນ ໃນພຽງຄື່ງນິມິດເທົ່ານັ້ນ।

Verse 47

यस्त्वारोप्य गृहे विष्णोर्ध्वजं नित्यमुपाचरेत् । स देवयानेन दिवं यातीव सुमतिर्नृपः ॥ ४७ ॥

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຍົກທຸງໃນເຮືອນຂອງພຣະວິສນຸ ແລ້ວບູຊາມັນທຸກມື້ ໂອ ພຣະຣາຊາ ຜູ້ມີປັນຍານັ້ນຈະໄປສູ່ສະຫວັນດ້ວຍເສັ້ນທາງເທວະຍານ (devayāna)។