Vāmana’s Advent, Aditi’s Hymn, Bali’s Gift, and the Mahatmya of Bhū-dāna

Verse 1

नारद उवाच । अहो ह्यत्यद्भुतं प्रोक्तं त्वया भ्रातरिदं मम । स वह्निरदितिं मुक्त्वा कथं तानदहत्क्षणात् ॥ १ ॥

ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ້! ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ ໂອ້ພີ່ນ້ອງ ຊ່າງນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. ໄຟນັ້ນ ຫຼັງຈາກປ່ອຍອະດິຕິໃຫ້ພົ້ນ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເຜົາພວກເຂົາໃນພິບຕາ?»

Verse 2

वदादितेर्महासत्त्वं विशेषाश्चर्यकारणम् । परोपदेशनिरताः सज्जना हि मुनीश्वराः ॥ २ ॥

ຈົ່ງເວົ້າເຖິງຄຸນຄວາມດີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອະດິຕິ—ເຫດອັນພິເສດທີ່ນ່າອັດສະຈັນ. ເພາະວ່າຄົນດີ ແລະມຸນີຜູ້ປະເສີດ ຍ່ອມມຸ່ງໝັ້ນໃນການຊີ້ນໍາຜູ້ອື່ນເພື່ອປະໂຫຍດຂອງເຂົາເຈົ້າເສມອ້າຍ.

Verse 3

सनक उवाच । श्रृणु नारद माहात्म्यं हरिभक्तिरतात्मनाम् । हरिध्यानपरान्साधून्कः समर्थः प्रबाधितुम् ॥ ३ ॥

ສະນະກະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖິງມະຫາພະລັງຂອງຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຈົມຢູ່ໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ, ໂອ້ ນາຣະດາ. ຜູ້ໃດຈະສາມາດກໍ່ກວນຫຼືທໍາຮ້າຍບັນດາສາທຸ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການພິຈາລະນາພຣະຫຣິໄດ້?»

Verse 4

हरिभक्तिपरो यत्र तत्र ब्रह्मा हरिः शिवः । देवाः सिद्धा मुनीश्वाश्च नित्यं तिष्टंति सत्तमाः ॥ ४ ॥

ບ່ອນໃດທີ່ມີຜູ້ອຸທິດຕົນໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ ບ່ອນນັ້ນມີພຣະບຣະຫມາ, ພຣະຫຣິ, ແລະພຣະສິວະ. ທີ່ນັ້ນເທວະ, ສິດທະ, ແລະມຸນີຜູ້ປະເສີດ ຍ່ອມພັກອາໄສຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 5

हरिरास्ते महाभाग हृदये शान्तचेतसाम् । हरिनामपराणां च किमु ध्यानरतात्मनाम् ॥ ५ ॥

ໂອ້ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ, ພຣະຫຣິປະທັບຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງຜູ້ທີ່ຈິດໃຈສະຫງົບ. ແລະຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນກັບຜູ້ທີ່ຍຶດໝັ້ນໃນນາມຂອງພຣະຫຣິ, ຈະຍິ່ງແນ່ນອນປານໃດກັບຜູ້ທີ່ຕົນເອງຈົມຢູ່ໃນການພິຈາລະນາ.

Verse 6

शिवपूजारतो वाऽपि विष्णुपूजापरोऽपि वा । यत्र तिष्टति तत्रैव लक्ष्मीः सर्वाश्च देवताः ॥ ६ ॥

ບໍ່ວ່າຜູ້ໃດຈະເປັນຜູ້ອຸທິດໃນການບູຊາພຣະສິວະ ຫຼືອຸທິດໃນການບູຊາພຣະວິສນຸ—ບ່ອນໃດທີ່ຜູ້ບູຊານັ້ນພັກອາໄສ ທີ່ນັ້ນພຣະລັກສະມີ ແລະເທວະທັງປວງກໍສະຖິດຢູ່.

Verse 7

यत्र पूजापरो विष्णोर्वह्निस्तत्र न बाधते । राजा वा तस्करो वापि व्याधयश्च न सन्ति हि ॥ ७ ॥

ບ່ອນໃດທີ່ມີຜູ້ອຸທິດໃນການບູຊາພຣະວິສນຸ ໄຟບໍ່ອາດເຮັດອັນຕະລາຍໄດ້; ບໍ່ມີກະສັດມາກົດຂີ່ ຫຼືໂຈນມາລົບກວນ ແລະໂລກໄພກໍບໍ່ປາກົດ.

Verse 8

प्रेताः पिशाचाः कूष्माण्डग्रहा बालग्रहास्तथा । डाकिन्यो राक्षसाश्चैव न बाधन्तेऽच्युतार्चकम् ॥ ८ ॥

ພຣະເຕດ, ພິສາດ, ວິນຍານກູສະມານດະ, ກຣະຫາທີ່ກໍ່ທຸກໃຫ້ເດັກນ້ອຍ, ດາກິນີ ແລະຣາກຊະສະ—ລ້ວນບໍ່ອາດລົບກວນຜູ້ບູຊາອະຈຸຕະ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້.

Verse 9

परपीडारता ये तु भूतवेतालकादयः । नश्यन्ति यत्र सद्भक्तो हरिलक्ष्म्यर्चने रतः ॥ ९ ॥

ແຕ່ສັດຕະວະທີ່ມັກທໍາຮ້າຍຜູ້ອື່ນ ເຊັ່ນ ພູຕະ ແລະ ເວຕາລະ ເປັນຕົ້ນ—ຈະສູນສິ້ນໄປ ບ່ອນໃດທີ່ມີຜູ້ບັກຕະແທ້ ອຸທິດໃນການບູຊາພຣະຫຣິ ພ້ອມພຣະລັກສະມີ.

Verse 10

जितेन्द्रियः सर्वहितो धर्मकर्मपरायणः । यत्र तिष्टति तत्रैव सर्वतीर्थानि देवताः ॥ १० ॥

ຜູ້ທີ່ຊະນະອິນທຣີຍະ, ມຸ່ງປະໂຫຍດແກ່ທຸກຜູ້, ແລະມັ່ນຄົງໃນການກະທໍາທາງທຳມະ—ບ່ອນໃດທີ່ຜູ້ນັ້ນພັກອາໄສ ທີ່ນັ້ນເທົ່າກັບມີຕີຣຖະສັກສິດທັງປວງ ແລະເທວະທັງຫມົດ.

Verse 11

निमिषं निमिषार्द्धं वा यत्र तिष्टन्ति योगिनः । तत्रैव सर्वश्रेयांसि तत्तीर्थं तत्तपोवनम् ॥ ११ ॥

ບ່ອນໃດທີ່ໂຍຄີພັກອາໄສ—ແມ່ນແຕ່ພຽງຊົ່ວຂະນະ ຫຼື ຄື່ງຊົ່ວຂະນະ—ທີ່ນັ້ນເອງມີຄຸນຄ່າມົງຄຸນທັງປວງ; ບ່ອນນັ້ນກາຍເປັນຕີຣຖະ (tīrtha) ແລະ ປ່າຕະໂປວະນະ (tapovana)។

Verse 12

यन्नामोच्चारणादेव सर्वे नश्यन्त्युपद्रवाः । स्तोत्रैर्वाप्यर्हणाभिर्वा किमु ध्यानेन कथ्यते ॥ १२ ॥

ພຽງແຕ່ເອີ້ນອອກພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ອຸປະທຣະວະແລະໄພພິບັດທັງປວງກໍສູນຫາຍ. ຖ້າດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ ຫຼື ການບູຊາຍັງເປັນໄດ້ເຊັ່ນນີ້ ຈະຕ້ອງເວົ້າຫຍັງອີກເຖິງພະລັງຂອງສະມາທິ?

Verse 13

एवं तेनाग्निना विप्र दग्धं सासुरकाननम् । सादितिर्नैव दग्धाभूद्विष्णुचक्राभिरक्षिता ॥ १३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນະ, ໄຟນັ້ນໄດ້ເຜົາປ່າພ້ອມທັງອະສຸຣະທັງຫຼາຍ; ແຕ່ອະດິຕິບໍ່ໄດ້ຖືກເຜົາເລີຍ ເພາະຖືກປົກປ້ອງໂດຍຈັກຣະຂອງພຣະວິສນຸ।

Verse 14

ततः प्रसन्नवदनः पह्मपत्रायतेक्षणः । प्रादुरासीत्समीपेऽस्याः शङ्खचक्रगदाधरः ॥ १४ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງມີໃບໜ້າສະຫງົບ ແລະ ດວງຕາດັ່ງກີບດອກບົວ; ພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືສັງຂະ, ຈັກຣະ ແລະ ຄະດາ ໄດ້ປາກົດຢູ່ໃກ້ນາງ।

Verse 15

ईषद्वास्यस्फुरद्दन्तप्रभाभाषितदिङ्मुखः । स्पृशन्करेण पुण्येन प्राह कश्यपवल्लभाम् ॥ १५ ॥

ພຣະອົງເປີດພຣະໂອດເພີຍນ້ອຍ ແສງຟັນທີ່ສະຫວ່າງໄສເຮັດໃຫ້ທິດທັງປວງສົ່ງປະກາຍ; ພຣະອົງແຕະນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງກັດຍະປະ ດ້ວຍພຣະຫັດອັນບຸນສິດ ແລະ ກ່າວຖ້ອຍຄໍາ।

Verse 16

श्रीभगवाननवाच । देवमातः प्रसन्नोऽस्मि तपसाराधितस्त्वया । चिरं श्रान्तासि भद्रं ते भविष्यति न संशयः ॥ १६ ॥

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: «ໂອ ແມ່ແຫ່ງເທວະດາ, ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ ເພາະເຈົ້າບູຊາເຮົາດ້ວຍຕະປະສະຍາ. ເຈົ້າອົດທົນເມື່ອຍລ້າມາດົນ; ຄວາມມົງຄຸນຈະມາເຖິງເຈົ້າແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»។

Verse 17

वरं वरय दास्यामि यत्ते मनसि रोचते । मा भैर्भद्रे महाभागे ध्रुवं श्रेयो भविष्यति ॥ १७ ॥

«ຈົ່ງເລືອກພອນທີ່ໃຈເຈົ້າປາຖະໜາ; ເຮົາຈະປະທານໃຫ້. ຢ່າຢ້ານເລີຍ ໂອ ນາງຜູ້ມີມົງຄຸນ ແລະມີວາສະນາຍິ່ງ—ຄວາມດີສູງສຸດຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ»។

Verse 18

इत्युक्तादेवमाता सा देवदेवेन चक्रिणा । तुष्टाव प्रणिपत्यैनं सर्वलोकसुखावहम् ॥ १८ ॥

ເມື່ອຖືກພຣະເທວະເທວະ—ຜູ້ຖືຈັກຣາ—ຕັດດັ່ງນັ້ນ, ແມ່ເທວີໄດ້ກົ່ມກາບນົບນ້ອມ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງ, ຜູ້ນຳຄວາມສຸກແກ່ທຸກໂລກ.

Verse 19

अदितिरुवाच । नमस्ते देवदेवेश सर्वव्यापिञ्जनार्दना । सत्त्वादिगुणभेदेन लोकव्यापारकारण ॥ १९ ॥

ອະດິຕິກ່າວວ່າ: «ນະມະສະການແດ່ພຣະອົງ ໂອ ຈອມເທວະເທວະ, ໂອ ຈະນາຣະດະນະ ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ; ດ້ວຍຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງຄຸນະ ເລີ່ມຈາກສັດຕະວະ, ພຣະອົງເປັນເຫດແຫ່ງກິດການຫຼາກຫຼາຍຂອງໂລກ»។

Verse 20

नमस्ते बहुपरुपायारुपाय च महात्मने । सर्वैकरुपरुपाय निर्गुणाय गुणात्मने ॥ २० ॥

«ນະມະສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່—ຜູ້ມີຮູບອັນສູງສົ່ງຫຼາຍປະການ ແລະກໍເກີນພົ້ນຈາກຮູບທັງປວງ; ຜູ້ເປັນຮູບດຽວທີ່ກາຍເປັນຮູບທັງຫມົດ; ຜູ້ປາສະຈາກຄຸນະ ແຕ່ເປັນແກ່ນແທ້ແຫ່ງຄຸນະທັງປວງ»។

Verse 21

नमस्ते लोकनाथाय परमज्ञानरुपिणे । सद्भक्तजनवात्सल्यशालिने मङ्गलात्मने ॥ २१ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ ຜູ້ມີສະພາບເປັນປັນຍາສູງສຸດ; ຜູ້ເມດຕາອ່ອນໂຍນຕໍ່ຜູ້ມີພັກຕິແທ້ ແລະເປັນມົງຄຸນໂດຍສະພາບເອງ।

Verse 22

यस्यावताररुपाणि ह्यर्चयन्ति मुनीश्वराः । तमादिपुरुषं देवं नमामि ह्यर्थसिद्धये ॥ २२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະເທວະອາດິປຸຣຸສະ—ພຣະອົງຜູ້ທີ່ຮູບອະວະຕານຂອງພຣະອົງ ຖືກບູຊາໂດຍມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ເພື່ອໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າສຳເລັດ।

Verse 23

श्रुतयो यं न जानन्ति न जानन्ति च सूरयः । तं नमामि जगद्धेतुं समायं चाप्यमायिनम् ॥ २३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ພຣະເວດາກໍບໍ່ຮູ້ໄດ້ຄົບຖ້ວນ ແລະແມ່ນແຕ່ນັກປັນຍາກໍບໍ່ຮູ້ໄດ້ຄົບຖ້ວນ; ຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງຈັກກະວານ ຜູ້ເທົ່າທຽມຕໍ່ທຸກຜູ້ ແລະພົ້ນຈາກມາຍາອັນຫລອກລວງ।

Verse 24

यस्यावलोकनं चित्रं मायोपद्रवकारणम् । जगद्रूपं जगद्धेतुं तं वन्दें सर्ववन्दितम् ॥ २४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະອົງຜູ້ທີ່ທຸກຄົນບູຊາ; ຜູ້ທີ່ສາຍພຣະເນດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ເປັນເຫດໃຫ້ມາຍາເຄື່ອນໄຫວ; ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງຈັກກະວານ ແລະເປັນເຫດແຫ່ງຈັກກະວານດ້ວຍ।

Verse 25

यत्पादाम्बुजकिञ्जल्कसेवारक्षितमस्तकाः । अवापुः परमां सिद्धिं तं वन्दे कमलाधवम् ॥ २५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ກະມະລາທະວະ (ພຣະວິສະນຸ) ຜູ້ທີ່ຜູ້ມີພັກຕິຂອງພຣະອົງ—ໂດຍການຮັບໃຊ້ຝຸ່ນເກສອນແຫ່ງດອກບົວທີ່ພຣະບາດ ຈົນເຫມືອນມີການປົກປ້ອງສີສະ—ໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດສູງສຸດ।

Verse 26

यस्य ब्रह्मादयो देवा महिमानं न वै विदुः । अत्यासन्नं च भक्तानां तं वन्दे भक्तसंगिनम् ॥ २६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມກົດກະບົບບູຊາພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆກໍບໍ່ຮູ້ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງແທ້ ແຕ່ພຣະອົງກັບຢູ່ໃກ້ຊິດຢ່າງຍິ່ງກັບຜູ້ມີພັກຕິ ແລະຢູ່ໃນສັງຄົມຂອງຜູ້ມີພັກຕິເສມອ້ອມ।

Verse 27

यो देवस्त्यक्तसङ्गानां शान्तानं करुणार्णवः । करोति ह्यात्मनः सङ्गं तं देवं सङ्गवर्जितम् ॥ २७ ॥

ພຣະເທວະອົງນັ້ນ ເປັນມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ຕໍ່ຜູ້ສະຫງົບຜູ້ລະທິ້ງຄວາມຍຶດຕິດ; ພຣະອົງຮັບເຂົ້າໃຫ້ເປັນສະຫາຍໃກ້ຊິດຂອງພຣະອົງແທ້ໆ; ແຕ່ພຣະອົງເອງກໍປາສະຈາກຄວາມຍຶດຕິດທັງປວງ।

Verse 28

यज्ञेश्वरं यज्ञकर्म यज्ञकर्मसु निष्टितम् । नमामि यज्ञफलदं यज्ञकर्मप्रबोधकम् ॥ २८ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມນະມັດສະການພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງຍັດຍະ; ພຣະອົງແມ່ນການບູຊາຍັດຍະເອງ ແລະສະຖິດໝັ້ນໃນພິທີຍັດຍະທັງປວງ; ຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງຍັດຍະ ແລະຜູ້ປຸກໃຫ້ການກະທຳຍັດຍະເກີດປັນຍາແຈ້ງສະຫວ່າງ।

Verse 29

अजामिलोऽपि पापात्मा यन्नामोच्चारणादनु । प्राप्तवान्परमं धाम तं वन्दे लोकसाक्षिणम् ॥ २९ ॥

ແມ່ນແຕ່ອະຈາມິລະ ຜູ້ມີບາບໃນໃຈ ກໍຍັງໄດ້ບັນລຸພຣະທີ່ຢູ່ສູງສຸດ ໂດຍພຽງແຕ່ເອີ້ນອອກນາມອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງ. ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມກົດກະບົບບູຊາພຣະອົງ ຜູ້ເປັນພະຍານແຫ່ງໂລກທັງປວງ।

Verse 30

हरिरुपी महादेवः शिवरुपी जनार्दनः । इति लोकस्य नेता यस्तं नमामि जगद्गुरुम् ॥ ३० ॥

ມະຫາເທວະແມ່ນຮູບແຫ່ງຮະຣິ ແລະ ຈະນາຣະດະນະແມ່ນຮູບແຫ່ງຊິວະ. ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ນຳພາໂລກ ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມນະມັດສະການພຣະຈັກກະດຄຸຣຸ ຄູອາຈານແຫ່ງສາກົນ।

Verse 31

ब्रह्माद्या अपि देवेशा यन्मायापाशयन्त्रिताः । न जानन्ति परं भावं तं वन्दे सर्वनायकम् ॥ ३१ ॥

ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ຈອມເທວະອື່ນໆ ຜູ້ຖືກຜູກມັດດ້ວຍບ່ວງມາຍາຂອງພຣະອົງ ກໍບໍ່ຮູ້ຄວາມເປັນຈິງສູງສຸດນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະນາຍົກແຫ່ງສັບພະສິ່ງທັງປວງ।

Verse 32

ह्यत्पह्मस्थोऽपिञ्योग्यानां दूरस्थ इव भासते । प्रमाणातीतसद्भावस्तं वन्दे ज्ञानसाक्षिणम् ॥ ३२ ॥

ແມ່ນວ່າພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນດອກບົວແຫ່ງຫົວໃຈ ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ບໍ່ຄວນ ພຣະອົງກໍປານດັ່ງຢູ່ໄກ. ພຣະອົງເກີນກວ່າຫຼັກຖານທັງປວງ ເປັນສັດຈະບໍລິສຸດ; ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນພະຍານແຫ່ງຈິດຮູ້।

Verse 33

यन्मु खाद्ब्राह्यणो जातो बाहुभ्यां क्षत्रियोऽजनि । ऊर्वोर्वैश्यः समुत्पन्नः पद्यां शूद्रोऽभ्यजायत ॥ ३३ ॥

ຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ພຣາຫມະນະເກີດຂຶ້ນ; ຈາກແຂນທັງສອງ ກະສັດຕຣິຍະເກີດມາ. ຈາກຂາອ່ອນ ໄວສະຍະເກີດ; ແລະຈາກພຣະບາດ ຊູດຣະເກີດຂຶ້ນ।

Verse 34

मनसश्चन्द्रमा जातो जातः सूर्यश्च चक्षुषः । मुखादग्निस्तर्थेन्द्रश्च प्राणाद्वायुरजायत ॥ ३४ ॥

ຈາກຈິດ ດວງຈັນເກີດ; ຈາກດວງຕາ ດວງອາທິດປາກົດ. ຈາກປາກ ໄຟ ແລະ ພຣະອິນທຣະເກີດ; ແລະຈາກລົມຫາຍໃຈຊີວິດ (ປຣານະ) ວາຍຸເກີດຂຶ້ນ।

Verse 35

ऋग्यजुःसामरुपाय सत्यस्वरगतात्मने । षडङ्गरुपिणे तुभ्यं भूयोभूयो नमो नमः ॥ ३५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຊໍ້າໆ ອີກແລ້ວອີກ—ຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງຣິກ ຢະຊຸຣ ແລະ ສາມະເວດ; ຜູ້ມີສານະສໍາຄັນຢູ່ໃນສຽງແລະສະວະທີ່ຖືກຕ້ອງແຫ່ງເວດ; ແລະຜູ້ປາກົດເປັນເວດາງຄະທັງຫົກ—ນະໂມ ນະໂມ।

Verse 36

त्वमिन्द्रः पवनः सोमस्त्वमीशानस्त्वमन्तकः । त्वमग्निर्निर्ऋतिश्चैव वरुणस्त्वं दिवाकरः ॥ ३६ ॥

ພຣະອົງແມ່ນອິນທຣະ, ແມ່ນລົມ, ແມ່ນໂສມະ. ພຣະອົງແມ່ນອີສານະ ແລະແມ່ນອັນຕະກະ (ຄວາມຕາຍ). ພຣະອົງແມ່ນອັກນິ ແລະນິຣຣະຕິ; ພຣະອົງແມ່ນວະຣຸນະ ແລະດິວາກະຣະ (ພຣະອາທິດ).

Verse 37

देवाश्च स्थावराश्चैव पिशाचाश्चैव राक्षसाः । गिरयः सिद्धगंधर्वानद्यो भूमिश्च सागराः ॥ ३७ ॥

ເທວະທັງຫຼາຍ ແລະສັດຢູ່ນິ່ງ; ປິສາຈະ ແລະຣາກສະສະ; ພູເຂົາ, ສິດທະ ແລະກັນທັຣວະ; ແມ່ນ້ຳ, ແຜ່ນດິນ ແລະມະຫາສະມຸດ—ທັງໝົດຖືກຮວມໄວ້.

Verse 38

त्वमेव जगतामीशो यत्रासि त्वं परात्परः । त्वद्रूपमखिलं देव तस्मान्नित्यं नमोऽस्तु ते ॥ ३८ ॥

ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ; ບ່ອນໃດທີ່ພຣະອົງສະຖິດ ພຣະອົງແມ່ນສູງສຸດເຫນືອສູງສຸດ. ໂອ ເທວະ, ສາກົນທັງໝົດແມ່ນຮູບຂອງພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍນະມະການອັນນິດຕະແດ່ພຣະອົງ.

Verse 39

अनाथानाथ सर्वज्ञ भूतदेवेन्द्रविग्रह । दैतेयैर्बाधितान्पुत्रान्मम पाहि जनार्दन ॥ ३९ ॥

ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ, ໂອ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ; ຜູ້ມີຮູບພຣະອົງທີ່ສັດທັງປວງ, ເທວະ ແລະອິນທຣະ ນົບນ້ອມ. ໂອ ຈະນາຣະດະນະ, ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຖືກໄດຕະຍະກົດຂີ່.

Verse 40

इति स्तुत्वा देवमाता देवं नत्वा पुनः पुनः । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा हर्षाश्रुक्षालितस्तनी ॥ ४० ॥

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ແຫ່ງເທວະທັງປວງໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ ແລະນົບນ້ອມກົ້ມກາບຊ້ຳໆ. ແລ້ວນາງຢືນດ້ວຍຝາມືປະນົມ, ນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມປິຕິຊຳລະອົງອົບຂອງນາງ, ແລະນາງໄດ້ກ່າວວ່າ.

Verse 41

अनुग्राह्यास्मि देवेंश त्वया सर्वादिकारण । अकण्टकां श्रियां देहि मत्सुतानां दिवौकसाम् ॥ ४१ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ໂອ ເຫດປັດໃຈດັ້ງເດີມຂອງສັບພະສິ່ງ, ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບພຣະອະນຸກຣະຫາ. ຂໍປະທານສິຣີສົມບັດແກ່ລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຢູ່ສະຫວັນ ໃຫ້ຮຸ່ງເຮືອງໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ.

Verse 42

अन्तर्य्यामिञ्जगद्रूप सर्वज्ञा परमेश्वर । अज्ञातं किं तव श्रीश किं मामीहयसि प्रभो ॥ ४२ ॥

ໂອ ອັນຕະຣະຍາມີ ຜູ້ຄວບຄຸມຢູ່ພາຍໃນ, ຜູ້ມີຮູບເປັນຈັກກະວານ, ໂອ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ! ໂອ ສຣີຊະ ພຣະອົງແຫ່ງພຣະລັກສະມີ, ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະລັບຈາກພຣະອົງໄດ້? ໂອ ພຣະອົງ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງທົດລອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ນີ້?

Verse 43

तथापि तव वक्ष्यामि यन्मे मनसि रोचते । वृथापुत्रास्मि देवेश दैतेयैः परिपीडिता ॥ ४३ ॥

ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຕາມທີ່ໃຈຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນແມ່ຍິງຜູ້ທີ່ຄວາມເປັນແມ່ດູເໝືອນສູນເປົ່າ ແລະຖືກພວກໄດຕະຍະບີບຄັ້ນທຸກທໍລະມານ.

Verse 44

तान्न हिंसितुमिच्छामि यतस्तेऽपि सुता मम । तानहत्वा श्रियं देहि मत्सुतेभ्यः सुरेश्वर ॥ ४४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປາຖະນາຈະເຮັດຮ້າຍພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາກໍເປັນລູກຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຊັ່ນກັນ. ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຂ້າພວກເຂົາ, ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຂໍປະທານສິຣີແລະໂຊກດີແກ່ລູກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 45

इत्युक्तो देवेदेवेशः पुनः प्रीतिमुपागतः । उवाच हर्षयन्विप्र देवमातरमादरात् ॥ ४५ ॥

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງກໍກັບມາປິຕິຍິນດີອີກຄັ້ງ. ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ລະດັບພຣະລິສີມີຄວາມຊື່ນບານ ແລະກ່າວກັບແມ່ແຫ່ງເທວະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 46

श्रीभगवानुवाच । प्रीतोऽस्मि देवि भद्रं ते भविष्यामि सुतो ह्यहम् । यतः सपत्निपुत्रेषु वात्सल्यं देवि दुर्लभम् ॥ ४६ ॥

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: «ໂອ ເທວີ, ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ; ຂໍໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ. ແທ້ຈິງ ເຮົາຈະເປັນລູກຂອງເຈົ້າ, ເພາະຄວາມຮັກຕໍ່ລູກຂອງເມຍຮ່ວມນັ້ນຫາຍາກ»។

Verse 47

त्वया तु यत्कृतं स्तोत्रं तत्पठान्ति नरास्तु ये । तेषां संपद्वरा पुत्रा न हीयन्ते कदाचन ॥ ४७ ॥

«ບົດສັນລະເສີນທີ່ເຈົ້າໄດ້ປະພັນ ຜູ້ໃດອ່ານສວດມັນ ຄວາມຮັ່ງມີແລະລູກຫຼານອັນດີຈະບໍ່ຫຼຸດຫາຍເລີຍ»។

Verse 48

त्वात्मजे वान्यपुत्रे वा यः समत्वेन वर्तते । न तस्य पुत्रशोकः स्यादेष धर्मः सनातनः ॥ ४८ ॥

ຜູ້ໃດປະພຶດດ້ວຍໃຈເທົ່າທຽມ ຕໍ່ລູກຂອງຕົນ ຫຼືລູກຂອງຜູ້ອື່ນ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຖືກທຸກໂສກເພາະລູກ; ນີ້ແມ່ນທຳອັນນິລັນດອນ।

Verse 49

अदितिरुवाच । ताह वोढुं क्षमा देव त्वामाद्यपुरुषं परम् । असंख्याताण्डरोमाणं सर्वेशं सर्वकारणम् ॥ ४९ ॥

ອະດິຕິກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍພຣະອົງໂປຣດອຸ້ມຊູ້ພວກເຂົາໃນການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງແມ່ນບຸລຸດດັ້ງເດີມອັນສູງສຸດ; ຮູຂຸມຂົນຂອງພຣະອົງມີໄຂ່ຈັກກະວານນັບບໍ່ຖ້ວນ; ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ແລະເປັນເຫດແຫ່ງເຫດທັງປວງ»។

Verse 50

यत्प्रभावं न जानन्ति श्रुतयः सर्वदेवताः । तमहं देवदेवेशं धारयामि कथं प्रभो ॥ ५० ॥

«ໂອ ພຣະອົງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະອຸ້ມຊູ້ໄວ້ໃນຕົນເອງໄດ້ແນວໃດ ພຣະເທວະເທວະເອສະ—ຈອມເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ຜູ້ມີພຣະລັດສະຫມີທີ່ແມ່ນແຕ່ເວດາ ແລະເທວະທັງຫມົດກໍບໍ່ຮູ້ໄດ້ຄົບຖ້ວນ?»

Verse 51

अणोरणीयांसमजं परात्परतरं प्रभुम् । धारयामि कथं देव त्वामहं पुरुषोत्तमम् ॥ ५१ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າ—ປຸຣຸໂສຕຕະມະ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັກສາພຣະອົງໃນໃຈໄດ້ແນວໃດ? ພຣະອົງບໍ່ເກີດ ລະອຽດກວ່າລະອຽດ ແລະສູງກວ່າສູງສຸດ.

Verse 52

महापातकयुक्तोऽपि यन्नामस्मृतिमात्रतः । मुच्यते स कथं देवोग्राम्येषु जनिमर्हति ॥ ५२ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຖືກພາລະບາບໃຫຍ່ ກໍພົ້ນໄດ້ດ້ວຍການລະນຶກເຖິງພຣະນາມຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ. ແລ້ວພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນຈະເໝາະສົມຢ່າງໃດທີ່ຈະເກີດໃນຫມູ່ຊົນທຳມະດາ?

Verse 53

यथा शूकरमत्स्याद्या अवतारास्तव प्रभो । तथायमपि को वेद तव विश्वेश चेष्टितम् ॥ ५३ ॥

ໂອ ພຣະອົງ, ເຊັ່ນດຽວກັບອະວະຕານຂອງພຣະອົງເຊັ່ນ ວາຣາຫະ (ໝູປ່າ) ແລະ ມັດສະຍະ (ປາ) ທີ່ຖືກຮູ້ຈັກ, ອະວະຕານນີ້ກໍເຊັ່ນກັນ—ໃຜຈະຮູ້ໄດ້ແທ້ຈິງ ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ, ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງພຣະລີລາຂອງພຣະອົງ?

Verse 54

त्वत्पादपह्मप्रणतात्वन्नामस्मृतितत्परा । त्वामेव चिंतये देव यथेच्छासि तथा कुरु ॥ ५४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າກົດກົ້ມກາບລົງທີ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນການລະນຶກພຣະນາມ. ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ, ໂອ ພຣະເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ພຣະອົງກະທຳຕາມພຣະປະສົງ.

Verse 55

सनक उवाच । तयोक्तं वचनं श्रुत्वा देवदेवो जनार्दनः । दत्त्वाभयं देवमातुरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५५ ॥

ສະນະກະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຈະນາຣະດະນະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເທວະທັງປວງ—ໄດ້ຍິນຄຳທີ່ພວກເຂົາກ່າວແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານຄວາມບໍ່ຢ້ານໃຫ້ແກ່ແມ່ແຫ່ງເທວະ ແລະກ່າວຄຳນີ້ວ່າ.

Verse 56

श्रीभगवानुवाच । सत्यमुक्तं महाभागे त्वया नास्त्यत्र संशयः । तथापि श्रृणु वक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतरं शुभे ॥ ५६ ॥

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ຄໍາທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃນນີ້. ແຕ່ກໍຕາມ, ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຈົ່ງຟັງ; ຂ້າຈະກ່າວທຳອັນລຶກລັບຍິ່ງກວ່າຄວາມລຶກລັບ»។

Verse 57

रागद्वेषविहीना ये मद्भक्ता मत्परायणाः । वंहति सततं तें मां गतासूया अदाम्भिकाः ॥ ५७ ॥

ຜູ້ເປັນພະສາວົກຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ຂ້າ ຜູ້ປາດຈາກຄວາມຕິດຕັນແລະຄວາມຊັງ ຜູ້ພຶ່ງພາຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ—ຖ່ອມຕົນ ບໍ່ອິດສາ ບໍ່ເສແສ້ງ—ຍ່ອມອຸ້ມຊູຂ້າໄວ້ໃນໃຈຢູ່ເທື່ອງໆ।

Verse 58

परोपतापविमुखाः शिवभक्तिपरायणः । मत्कथाश्रवणासक्ता वहन्ति सततं हि माम् ॥ ५८ ॥

ຜູ້ຫັນໜີຈາກການເຮັດໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຈັບປວດ, ຜູ້ອຸທິດຕົນທັງໝົດໃນສິວະພັກຕິ, ແລະຜູ້ຫຼົງໃນການຟັງເລື່ອງລາວຂອງຂ້າ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນແທ້ໆ ຍ່ອມອຸ້ມຊູຂ້າໄວ້ພາຍໃນຕະຫຼອດເວລາ।

Verse 59

पतिव्रताः परिप्राणाः पतिभक्तिपरायणाः । वहन्ति सततं देवि स्त्रियोऽपि त्यक्तप्रत्सराः ॥ ५९ ॥

ໂອ ເທວີ, ແມ່ຍິງທັງຫຼາຍກໍດ້ວຍ—ຜູ້ມັ່ນຄົງໃນພັນທະສັດຊື່ຕໍ່ສາມີ, ຖືສາມີເປັນດັ່ງລົມຫາຍໃຈ, ອຸທິດຕົນໃນການຮັກແລະຮັບໃຊ້ສາມີ, ແລະລະທິ້ງການຈັບຜິດກັບການໂຕ້ຖຽງ—ຍ່ອມຄ້ຳຈຸນທຳມະໄວ້ຢູ່ເທື່ອງໆ।

Verse 60

मातापित्रोश्च शुश्रूषुर्गुरुभक्तोऽतिथिप्रियः । हितकृद्बाह्यणानां यः स मां वहति सर्वदा ॥ ६० ॥

ຜູ້ໃດຮັບໃຊ້ແມ່ພໍ່, ມີພັກຕິຕໍ່ຄູອາຈານ, ຍິນດີໃນການຕ້ອນຮັບແຂກ, ແລະເຮັດປະໂຫຍດແກ່ພຣາຫມັນ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມອຸ້ມຊູຂ້າຢູ່ທຸກເວລາ।

Verse 61

पुण्यतीर्थरता नित्यं सत्सङ्गनिरतास्तथा । लोकानुग्रहशीलाश्च सततं ते वहन्ति माम् ॥ ६१ ॥

ຜູ້ທີ່ເຄົາລົບຮັກສາສະຖານທີ່ຈາລິກບຸນອັນສັກສິດເປັນນິດ, ຢູ່ໃນສັດສັງຄົມກັບຜູ້ດີ, ແລະມີໃຈເພື່ອອະນຸເຄາະໂລກເສມອ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມອຸ້ມພຣະອົງໄວ້ໃນຕົນຕະຫຼອດໄປ.

Verse 62

परोपकारविरताः परद्रव्यपराङ्मुखाः । नषुंसकाः परस्त्रीषु ते वहन्ति च मां सदा ॥ ६२ ॥

ຜູ້ທີ່ຫຼີກຫນີການເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນ, ຫັນຫນ້າອອກຈາກຊັບສິນຂອງຄົນອື່ນ, ແລະບໍ່ມີຕັນຫາຕໍ່ພັນລະຍາຂອງຜູ້ອື່ນ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຖືພຣະອົງໄວ້ເສມອ.

Verse 63

तुलस्युपासनरताः सदा नामपरायणाः । गोरक्षणपरा ये च सततं मां वहन्ति ते ॥ ६३ ॥

ຜູ້ທີ່ຊື່ນຊົມໃນການບູຊາຕຸລະສີ, ຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນໃຫ້ການສະດຸດຊື່ພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າເສມອ, ແລະຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນປົກປ້ອງງົວ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມອຸ້ມພຣະອົງໄວ້ຕະຫຼອດໄປ.

Verse 64

प्रतिग्रहनिवृत्ता ये परान्नविमुखास्तथा । अन्नोदकप्रदातारो वहंति सततं हि माम् ॥ ६४ ॥

ຜູ້ທີ່ຫຼີກຫນີການຮັບຂອງຂວັນ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ຫັນຫນ້າຈາກອາຫານຂອງຜູ້ອື່ນ (ບໍ່ປະຕິເສດການຕ້ອນຮັບ), ແລະຜູ້ທີ່ໃຫ້ອາຫານກັບນ້ຳ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆຍ່ອມອຸ້ມພຣະອົງໄວ້ເສມອ.

Verse 65

त्वं तु देवि पतिप्राणा साध्वी भूतहिते रता । संप्राप्य पुत्रभावं ते साधयिष्ये मनोरथम् ॥ ६५ ॥

ແຕ່ເຈົ້າໂອ ເທວີ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ຖືຜົວເປັນຊີວິດ, ເປັນສາວດີຜູ້ບໍລິສຸດ, ແລະຊື່ນຊົມໃນການເຮັດປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ບັນລຸສະພາບແມ່, ຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາຂອງເຈົ້າ.

Verse 66

इत्युक्त्वा देवेदेवशो ह्यदितिं देवमातरम् । दत्त्वा कण्ठगतां मालामभयं च तिरोदधे ॥ ६६ ॥

ເມື່ອຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ໄດ້ຕັດກັບ ອະດິຕິ ມານດາແຫ່ງເທວະ; ແລ້ວວາງພວງມາລາຈາກພຣະສຸກຂອງພຣະອົງໃຫ້ນາງ ປະທານອະພັຍ ແລະຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ।

Verse 67

सा तु संहृष्टमनसा देवसूर्दक्षनन्दिनी । प्रणम्य कमलाकान्तं पुनः स्वस्थानमाव्रजत् ॥ ६७ ॥

ແລ້ວນາງ—ມີໃຈຊື່ນບານ ເປັນທິດາຂອງທັກສະ ແລະເປັນມານດາແຫ່ງເທວະ—ໄດ້ກໍ່ນົບຕໍ່ ກະມະລາການຕະ (ພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະລັກສະມີ) ແລ້ວກັບໄປສູ່ຖິ່ນພັກຂອງນາງອີກຄັ້ງ।

Verse 68

ततोऽदितिर्महाभागा सुप्रीता लोकवन्दिता । असूत समये पुत्रं सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ६८ ॥

ຕໍ່ມາ ອະດິຕິ—ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ຊື່ນບານໃນໃຈ ແລະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກທົ່ວໂລກ—ໄດ້ປະສູດບຸດໃນເວລາອັນຄວນ ຜູ້ທີ່ທົ່ວໂລກນົບນ້ອມສັກກາລະ।

Verse 69

शङ्गचक्रधरं शान्तं चन्द्रमण्डलमध्यगम् । सुधाकलशदध्यन्नकरं वामनसंज्ञितम् ॥ ६९ ॥

ພຣະອົງສົງົບ ຊົງຖືສັງຂ໌ແລະຈັກຣະ ປະທັບຢູ່ກາງວົງພຣະຈັນ; ໃນພຣະຫັດຊົງຖືຄະລະສະນ້ຳອະມຣິຕະ ແລະຖ້ວຍເຂົ້າກັບນົມສົ້ມ—ພຣະຮູບນີ້ເອີ້ນວ່າ ວາມະນະ।

Verse 70

सहस्त्रादित्यसंकाशं व्याकोशकमलेक्षणम् । सर्वाभरणंसंयुक्तं पीताम्बरधरं हरिम् ॥ ७० ॥

ຄວນພິຈາລະນາພຣະຫຣິ (ຮາຣິ) ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງພຣະອາທິດນັບພັນ ມີພຣະເນດດັ່ງດອກບົວບານເຕັມ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນທຸກປະການ ແລະຊົງນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ।

Verse 71

स्तुत्यं मुनिगणैर्युक्तं सर्वलोकैकनायकम् । आविर्भूतं हरिं ज्ञात्वा कश्यपो हर्षविह्वलः । प्रणम्य प्रञ्जलिर्भूत्वा स्तोतुं समुपचक्रमे ॥ ७१ ॥

ເມື່ອກັດຊະປະຮູ້ວ່າ ພຣະຫຣິ—ຜູ້ຄວນແກ່ການສັນລະເສີນ ມີຫມູ່ມຸນີຫຼາຍລ້ອມຮອບ ແລະເປັນອົງຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກໂລກ—ໄດ້ປາກົດອະວະຕານ ກໍປິຕິລົ້ນໃຈ ກົ່ມກາບ ແລະປະນົມມື ເລີ່ມສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕຸຕິ।

Verse 72

कश्यप उवाच । नमोनमस्तेऽखिलकारणाय नमोनमस्तेऽखइलपालकाय । नमोनमस्तेऽमरनायकाय नमोनमो दैतेयविनाशनाय ॥ ७२ ॥

ກັດຊະປະກ່າວວ່າ: ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງທຸກສິ່ງ. ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ອຸປະຖຳຮັກສາທຸກພົບ. ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງ—ຈອມນາຍແຫ່ງເທວະອະມະຣະ. ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ທຳລາຍພວກໄດຕະຍະ.

Verse 73

नमोनमो भक्तजनप्रियाय नमोनमः सज्जनरंजिताय । नमोनमो दुर्जननाशनाय नमोऽस्तु तस्मै जगदीश्वराय ॥ ७३ ॥

ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຫມູ່ພັກຕະ. ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ໃຫ້ຄວາມຊື່ນບານແກ່ຄົນດີ. ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ທຳລາຍຄົນຊົ່ວ. ຂໍນະໂມແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານນັ້ນ.

Verse 74

नमोनमः कारणवामनाय नारायणायामितविक्रमाय । सशार्ङ्गचक्रासिगदाधाराय नमोऽस्तु तस्मै पुरुषोत्तमाय ॥ ७४ ॥

ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ນາຣາຍະນະ—ວາມະນະຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງຈັກກະວານ ຜູ້ມີກ້າວຍ່າງອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ຖືຄັນທະນູສາຣັງກະ, ຈັກກະ, ດາບ ແລະຄະທາ. ນະໂມແດ່ພຣະປຸຣຸໂສຕະມະ—ບຸລຸດສູງສຸດ.

Verse 75

नमः पयोराशिनिवासनाय नमोऽस्तु सद्धृत्कमलस्थिताय । नमोऽस्तु सूर्याद्यमितप्रभाय नमोनमः पुण्यकथागताय ॥ ७५ ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ພຳນັກໃນທະເລນ້ຳນົມ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ປະທັບໃນດອກບົວແຫ່ງໃຈອັນບໍລິສຸດ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີລັດສະໝີອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ເຫນືອກວ່າດວງອາທິດແລະທຸກສິ່ງ. ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍກະຖາອັນເປັນບຸນແຫ່ງພຣະລີລາຂອງພຣະອົງ.

Verse 76

नमोनमोऽर्केन्दुविलोचनाय नमोऽस्तु ते यज्ञफलप्रदाय । नमोऽस्तु यज्ञाङ्गविराजिताय नमोऽस्तु ते सज्जनवल्लभाय ॥ ७६ ॥

ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີພຣະເນດດັ່ງຕາເວັນແລະຈັນ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງຍັດຍະ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍອົງປະກອບຂອງຍັດຍະ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ດີງາມ.

Verse 77

नमो जगत्कारणकारणाय नमोऽस्तु शब्दादिविवर्जिताय । नमोऽस्तु ते दिव्यसुखप्रदाय नमो नमो भक्तमनोगताय ॥ ७७ ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນເຫດເຫນືອເຫດ ແຫ່ງຈັກກະວານ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ພົ້ນຈາກສຽງແລະອື່ນໆ (ໝວດອາລົມ). ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປະທານສຸກອັນທິບ. ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ສະຖິດໃນໃຈຂອງຜູ້ພັກຕິ.

Verse 78

नमोऽस्तु ते ध्वान्तविनाशकाय नमोऽस्तु शब्दादिविवर्जिताय । नमोऽस्तु ते ध्वान्तविनाशकाय मन्दरधारकाय । नमोऽस्तु ते यज्ञवराहनाम्ने नमो हिरण्याक्षविदारकाय ॥ ७८ ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມມືດ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ພົ້ນຈາກສຽງແລະອື່ນໆ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມມືດ ແລະຜູ້ຊູມັນດາຣາ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີນາມວ່າ ຍັດຍະ-ວະຣາຫາ (ໝູປ່າແຫ່ງຍັດຍະ). ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຜ່າຮິຣັນຍາກຊາ.

Verse 79

नमोऽस्तु ते वामनरुपभाजे नमोऽस्तु ते क्षत्र्रकुलान्तकाय । नमोऽस्तु ते रावणमर्दनाय नमोऽस्तु ते नन्दसुताग्रजाय ॥ ७९ ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຮັບຮູບວາມະນະ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍຕະກູນກະສັດກະສັດຕຣິຍະ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປາບຣາວະນະ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນອ້າຍໃຫຍ່ຂອງບຸດນັນດາ (ກຣິດສະນະ).

Verse 80

नमस्ते कमलाकान्त नमस्ते सुखदायिने । स्मृतार्तिनाशिने तुभ्यं भूयो भूयो नमोनमः ॥ ८० ॥

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງກະມະລາ (ລັກສະມີ). ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກ. ແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມທຸກຂອງຜູ້ລະລຶກເຖິງພຣະອົງ—ນະໂມ ນະໂມ ອີກເທື່ອແລ້ວອີກເທື່ອ.

Verse 81

यज्ञेश यज्ञविन्यास यज्ञविन्घविनाशन । यज्ञरुप यजद्रूप यज्ञाङ्गं त्वां यजाम्यहम् ॥ ८१ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຍັດຍະ, ຜູ້ຈັດວາງລະບຽບພິທີ, ຜູ້ທຳລາຍອຸປະສັກແຫ່ງຍັດຍະ—ພຣະອົງເປັນຮູບແຫ່ງຍັດຍະ, ເປັນຮູບແຫ່ງຜູ້ບູຊາ, ແລະເປັນອະໄວຍະວະຂອງພິທີ—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນະມັດສະການບູຊາພຣະອົງ.

Verse 82

इति स्तुतः स देवेशो वामनो लोकपावनः । उवाच प्रहसन्हर्षं वर्ध्दयन्कश्यपस्य सः ॥ ८२ ॥

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ—ວາມະນະ ຜູ້ຊຳລະໂລກ—ໄດ້ກ່າວດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ແລະເພີ່ມພູນຄວາມປິຕິໃຫ້ແກ່ກັດຊະປະ.

Verse 83

श्रीभगवानुवाच । तात तुष्टोऽस्मि भद्रं ते भविष्यति सुरार्चिता । अचिरात्साधयिष्यामि निखिलं त्वन्मनोरथम् ॥ ८३ ॥

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: “ລູກເອີຍ ພໍໃຈແລ້ວ. ຂໍໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນເປັນຂອງເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ທີ່ເທວະຍັງບູຊາ. ບໍ່ຊ້ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳເລັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນທຸກຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈເຈົ້າ.”

Verse 84

अहं जन्मद्वये त्वेवं युवयोः पुत्रतां गतः । अस्मिञ्जन्मन्यपि तथा सादयाम्युत्तमं सुखम् ॥ ८४ ॥

ໃນສອງຊາດ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເກີດເປັນບຸດຂອງທ່ານທັງສອງດັ່ງນີ້; ແລະໃນຊາດນີ້ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ຂ້າພະເຈົ້າບັນລຸຄວາມສຸກອັນສູງສຸດ.

Verse 85

अत्रान्तरे बलिर्दैत्यो दीर्घसत्रं महामखम् । आरेभे गुरुणा युक्तः काव्येन च मुनीश्वरैः ॥ ८५ ॥

ໃນຂະນະນັ້ນ ບາລິ ດາຍຕະ ໄດ້ເລີ່ມພິທີໂສມະຍັດຍະອັນຍາວນານ ເປັນມະຫາມະຂະອັນໃຫຍ່, ໂດຍມີຄູອາຈານຂອງລາວ ຄາວຍະ (ສຸກຣາຈາຣຍະ) ໜຸນຊ່ວຍ ແລະມີມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຮ່ວມພິທີ.

Verse 86

तस्मिन्मखे समाहूतो विष्णुर्लक्ष्मीसमन्वितः । हविः स्वीकरणार्थाय ऋषिभिर्ब्रह्यवादिभिः ॥ ८६ ॥

ໃນພິທີບູຊານັ້ນ ພຣະວິສນຸ ພ້ອມດ້ວຍນາງລັກສະມີ ຖືກເຊີນໂດຍພຣະລິສີ ຜູ້ປະກາດພຣະພຣະຫມັນ ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງຮັບເອົາຮະວິ (ເຄື່ອງບູຊາ)។

Verse 87

प्रवृद्धैश्वर्यर्दैत्यस्य वर्त्तमाने महाक्रतौ । आमंत्र्य मातापितरौ स बटुर्वामनो ययौ ॥ ८७ ॥

ເມື່ອມະຫາຍະຊະນະຂອງດາຍຕະຍະ ຜູ້ມີອຳນາດພອງໂຕຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ກຳລັງດຳເນີນຢູ່, ວາມະນະ ບັດຕຸນ້ອຍຜູ້ຖືພຣະວິນັຍ ໄດ້ລາມານດາບິດາ ແລ້ວອອກເດີນທາງ।

Verse 88

स्मितेन मोहयँल्लोकं वामनो भक्तवत्सलः । हविर्भोक्तुमिवायातो बलेः प्रत्यक्षतो हरिः ॥ ८८ ॥

ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນ ວາມະນະ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມີພັກຕິ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂລກຫຼົງໄຫຼ; ພຣະຫະຣິ ປາກົດຕໍ່ໜ້າບາລິ ດັ່ງກັບມາເພື່ອຮັບປະທານຮະວິ (ເຄື່ອງບູຊາ)।

Verse 89

दुर्वृत्तो वा सुवृत्तो वा जडो वायं हितोऽपि वा । यो भक्तियुक्तस्तस्यान्तः सदा संनिहितो हरिः ॥ ८९ ॥

ຈະເປັນຄົນປະພຶດຊົ່ວ ຫຼືປະພຶດດີ, ຈະໂງ່ທຶບ ຫຼືມີໃຈດີກໍຕາມ—ຜູ້ໃດມີພັກຕິ ໃນຜູ້ນັ້ນ ພຣະຫະຣິສະຖິດຢູ່ພາຍໃນເສມອ້າຍ.

Verse 90

आयान्तं वामनं दृष्ट्वा ऋषयो ज्ञानचक्षुषः । ज्ञात्वा नारायणं देवमुद्ययुः सभ्यसंयुताः ॥ ९० ॥

ເມື່ອເຫັນວາມະນະກຳລັງເຂົ້າມາ ພຣະລິສີຜູ້ມີດວງຕາແຫ່ງປັນຍາທາງວິນຍານ ກໍຮູ້ວ່າເປັນພຣະນາຣາຍະນະ; ແລະພ້ອມກັບຜູ້ເຖົ້າໃນສະພາ ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນຕ້ອນຮັບດ້ວຍກຽດຕິ.

Verse 91

एतज्ज्ञात्वा दैत्यगुरुरेकांते बलिमब्रवीत् । स्वसारमविचार्यैव खलाः कार्याणि कुर्वते ॥ ९१ ॥

ເມື່ອຮູ້ເລື່ອງນີ້ ອາຈານຂອງພວກໄດຕະ ໄດ້ເວົ້າກັບພຣະບາລີໃນທີ່ລັບວ່າ: «ຄົນຊົ່ວບໍ່ພິຈາລະນາປະໂຫຍດແທ້ ແລ້ວເຮັດຕາມໃຈຕົນ»។

Verse 92

शुक्र उवाच । भो भो दैत्यपते सौम्य ह्यपहर्ता तव श्रियम् । विष्णुर्वामनरुपेण ह्यदितेः पुत्रातां गतः ॥ ९२ ॥

ສຸກຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ! ຜູ້ຈະຊິງເອົາສິຣີຂອງເຈົ້າໄດ້ມາແລ້ວ—ພຣະວິສນຸ ໃນຮູບວາມະນະ ເກີດເປັນບຸດຂອງອະດິຕິ»។

Verse 93

तवाध्वरं स आयाति त्वया तस्यासुरेश्वर । न किंचिदपि दातव्यं मन्मतं श्रृणु पण्डित ॥ ९३ ॥

ພຣະອົງນັ້ນກຳລັງມາຫາພິທີບູຊາຍັດຂອງເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງອະສຸຣະ ຢ່າໃຫ້ສິ່ງໃດແກ່ພຣະອົງເລີຍ. ຂໍໃຫ້ຟັງ ໂອ ຜູ້ຮູ້ ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າດີທີ່ສຸດ.

Verse 94

आत्मबुद्धिः सुखकरी गुरुबुद्धिर्विशेषतः । परबुद्धिर्विनाशाय स्त्रीबुध्दिः प्रलयंकरी ॥ ९४ ॥

ການຕັດສິນໃຈດ້ວຍປັນຍາຂອງຕົນ ນຳຄວາມສຸກມາ; ການມີປັນຍາເຄົາລົບຕໍ່ຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ຍິ່ງນຳຄວາມສຸກມາຫຼາຍ. ແຕ່ການດຳເນີນຕາມໃຈຄົນອື່ນ ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດ; ແລະການຖືກຄວາມຫຼົງໃນຍິງຄອບງຳ ກ່າວວ່າເປັນຫາຍນະແຫ່ງຊີວິດ.

Verse 95

शत्रूणां हितकृतद्यस्तु स हन्तव्यो विशेषतः ॥ ९५ ॥

ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດປະໂຫຍດໃຫ້ແກ່ສັດຕູຂອງຕົນ—ຜູ້ນັ້ນຄວນຖືກຫ້າມປາມ ຫຼືລົງໂທດໂດຍພິເສດ.

Verse 96

बलिरुवाच । एवं गुरो न वक्तव्यं धर्ममार्गविरोधतः । यदादत्ते स्वयं विष्णुः किमस्मादधिकं वरम् ॥ ९६ ॥

ບາລີກ່າວວ່າ: «ໂອ ຄູບາອາຈານ, ບໍ່ຄວນເວົ້າແບບນັ້ນ ເພາະຂັດກັບເສັ້ນທາງແຫ່ງທຳ. ເມື່ອພຣະວິສນຸເອງຮັບທານ ພອນໃດຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານີ້?»

Verse 97

कुर्वन्ति विदुषो यज्ञान्विष्णुप्रीणनकारणात् । स चेत्साक्षाद्धविर्भोगी मत्तः कोऽभ्यधिको भुवी ॥ ९७ ॥

ຜູ້ຮູ້ທັນທຳກະທຳຍັດຍາ ເພື່ອໃຫ້ພຣະວິສນຸພໍໃຈ. ຖ້າພຣະອົງເປັນຜູ້ເສບສວນຮະວິ (ເຄື່ອງບູຊາ) ໂດຍກົງ ແລ້ວໃນໂລກນີ້ ຜູ້ໃດຈະສູງກວ່າພຣະອົງໄດ້?

Verse 98

दरिद्रेणापि यत्किंचिद्दीयते विष्णवे गुरो । तदेव परमं दानं दत्तं भवति चाक्षयम् ॥ ९८ ॥

ໂອ ຄູບາອາຈານ, ແມ່ນແຕ່ຄົນທຸກຍາກກໍຕາມ ຖ້າໃຫ້ສິ່ງໃດນ້ອຍໆແກ່ພຣະວິສນຸ ຫຼືແກ່ຄູຂອງຕົນ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນທານອັນສູງສຸດ; ເມື່ອໃຫ້ແລ້ວ ຜົນບຸນກາຍເປັນອັກຊະຍະ ບໍ່ຮ່ອຍຫມົດ.

Verse 99

स्मृतोऽपि परया भक्त्या पुनाति पुरुषोत्तमः । येन केनाप्यर्चितश्वेद्ददाति परमां गतिम् ॥ ९९ ॥

ແມ່ນແຕ່ພຽງລະນຶກເຖິງພຣະປຸຣຸໂສຕຕະມະ ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ ກໍຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ແລະຖ້າບູຊາພຣະອົງດ້ວຍວິທີໃດກໍຕາມ ພຣະອົງຍ່ອມປະທານຄະຕິອັນສູງສຸດ (ຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 100

हरिर्हरति पापानिदुष्टचित्तैरपि स्मृतः । अनिच्छयापि संस्पृष्टो दहत्येव हि पावकः ॥ १०० ॥

ພຣະຫຣິຍ໌ຊົງກຳຈັດບາບທັງຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ຖືກລະນຶກໂດຍຜູ້ມີໃຈຊົ່ວກໍຕາມ. ເຫມືອນໄຟທີ່ຍ່ອມເຜົາແນ່ນອນ ເມື່ອຖືກແຕະ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈກໍຕາມ.

Verse 101

जिह्वाग्रे वसते यस्य हरिरित्यक्षरद्वयम् । स विष्णुलोकमाप्नोति पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ १ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ທີ່ປາຍລີ້ນມີນາມສອງພະຍາງ «ຮະຣິ» ສະຖິດຢູ່ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງໂລກຂອງພຣະວິດສະນຸ ທີ່ຫາຍາກຈະກັບມາເກີດອີກ।

Verse 102

गोविंदेति सदा ध्यायेद्यस्तु रागादिवर्जितः । स याति विष्णुभवनमिति प्राहुर्मनीषिणः ॥ २ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ພິຈາລະນາພຣະນາມ «ໂກວິນດະ» ຢ່າງສະເໝີ ໂດຍປາສຈາກຄວາມຕິດພັນແລະອື່ນໆ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ພຣະວິຫານຂອງວິດສະນຸ; ນັກປັນຍາກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້।

Verse 103

अग्नौ वा ब्राह्मणे वापिहूयते यद्वविर्गुरो । हरिभक्त्या महाभाग तेन विष्णुः प्रसीदति ॥ ३ ॥

ໂອ ທ່ານຜູ້ຄວນເຄົາລົບ, ບໍ່ວ່າຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລົງໃນໄຟ ຫຼືມອບໃຫ້ພຣາຫມັນກໍຕາມ, ຖ້າຖວາຍດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະຮະຣິ ໂດຍນັ້ນພຣະວິດສະນຸຈະພໍພຣະໄທ।

Verse 104

अहं तु हरितुष्यद्यर्थं करोम्यध्वरमुत्तमम् । स्वयमायाति चेद्विष्णुः कृतार्थोऽस्मि न संशयः ॥ ४ ॥

ແຕ່ຂ້ອຍກຳລັງກະທຳພິທີບູຊາອັນສູງສຸດນີ້ ເພື່ອໃຫ້ພຣະຮະຣິພໍພຣະໄທເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າພຣະວິດສະນຸເສດັດມາໂດຍພຣະອົງເອງ ຂ້ອຍຈະເປັນຜູ້ສຳເລັດປະໂຫຍດ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 105

एवं वदति दैत्यन्द्रे विष्णुर्वामनरुपधृक् । प्रविवेशाध्वरस्थानं हुतवह्निमनोरमम् ॥ ५ ॥

ເມື່ອຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະກ່າວດັ່ງນັ້ນ, ພຣະວິດສະນຸຜູ້ຊົງຮູບວາມະນະ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະຖານທີ່ປະກອບຍັດຍາ ອັນງາມດ້ວຍໄຟບູຊາອັນສັກສິດ।

Verse 106

तं दृष्ट्वा कोटिसूर्याभं योग्यावयवसुन्दरम् । वामनं सहसोत्थाय प्रत्यगृह्णात्कृताञ्जलिः ॥ ६ ॥

ເມື່ອເຫັນພຣະວາມະນະ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດນັບໂກຕິ ແລະງາມດ້ວຍອະວະຍະວະທຸກສ່ວນອັນສົມສ່ວນ ລາວກໍລຸກຂຶ້ນທັນທີ ແລະຮັບພຣະອົງດ້ວຍມືປະນົມອັນເຄົາລົບ।

Verse 107

दत्त्वासनं च प्रक्षाल्य पादौ वामनरुपिणम् । सकुटुंबो वहन्मूर्ध्ना परमां मुदमाप्तवान् ॥ ७ ॥

ເມື່ອຖວາຍອາສນະ ແລະຊຳລະລ້າງພຣະບາດຂອງພຣະອົງຜູ້ສະແດງຮູບເປັນວາມະນະແລ້ວ ລາວພ້ອມຄອບຄົວກໍອຸ້ມຊູພຣະອົງໄວ້ເທິງສີສະ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມປິຕິຍິນດີສູງສຸດ।

Verse 108

विष्णवेऽस्मै जगद्धान्मे दत्त्वार्घ्यं विधिवद्कलिः । रोमाञ्चिततनुर्भूत्वा हर्षाश्रुनयनोऽब्रवीत् । बलिरुवाच ॥ ८ ॥

ເມື່ອຄາລີຖວາຍອາຣະຄະ (arghya) ຕາມພິທີແກ່ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ເປັນທີ່ພັກພິງຂອງຈັກກະວານ—ແລ້ວ ກາຍຂອງລາວກໍຂົນລຸກ ແລະນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມປິຕິເຕັມດວງຕາ ຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ। ແລ້ວບາລີກ່າວວ່າ:

Verse 109

अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलो मरवः । जीवितं सफलं मेऽद्य कृतार्थोऽस्मि न संशयः ॥ ९ ॥

ມື້ນີ້ ການເກີດຂອງຂ້ອຍໄດ້ມີຜົນ; ມື້ນີ້ ຊີວິດຂອງຂ້ອຍກໍມີຜົນ. ມື້ນີ້ ການດຳລົງຊີວິດຂອງຂ້ອຍໄດ້ສຳເລັດ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສວ່າຂ້ອຍໄດ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍແລ້ວ।

Verse 110

अमोघामृतवृष्टिर्मे समायातातिदुर्लभा । त्वदागमनमात्रेण ह्यनायासो महोत्सवः ॥ ११० ॥

ສຳລັບຂ້ອຍ ຝົນອະມຣິຕະອັນບໍ່ເຄີຍສູນ—ຊຶ່ງຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ—ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ. ເພີຍແຕ່ພຣະອົງເສດັດມາ ມະໂຫສົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກໍເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ຕ້ອງພະຍາຍາມ।

Verse 111

एते च ऋषयः सर्वे कृतार्थां नात्र संशयः । यैः पूर्वं हि तपस्तप्तं तदद्य सफलं प्रभो ॥ ११ ॥

ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ ຣິສີທັງຫມົດນີ້ລ້ວນສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ເພາະຕະປະທີ່ເຄີຍບຳເນີນມາ ມື້ນີ້ໄດ້ອອກຜົນແລ້ວ។

Verse 112

कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि न संशयः । तस्मात्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमोनमः ॥ १२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າສຳເລັດແລ້ວ—ສຳເລັດແລ້ວ—ສຳເລັດແລ້ວ, ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ; ນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ; ນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ; ນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ—ນະໂມນະມະ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 113

त्वदाज्ञया त्वन्नियोगं साधयामीति मन्मनः । अत्युत्साहसमायुक्तं समाज्ञापय मां प्रभो ॥ १३ ॥

“ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳເລັດພາລະກິດທີ່ພຣະອົງມອບໝາຍ” ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈນີ້ ແລະຄວາມຮືບຮົນຢ່າງຍິ່ງ, ຂໍພຣະເຈົ້າໂປດຊີ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຄົບຖ້ວນ.

Verse 114

एवमुर्को दीक्षितेन प्रहसन्वामनोऽब्रवीत् । देहि मे तपसि स्थातुं भूमिं त्रिपदसंमिताम् ॥ १४ ॥

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນໂດຍຜູ້ຮັບພິທີດິກສາ, ພຣະວາມະນະ (ພຣາຫມັນຮ່າງນ້ອຍ) ຍິ້ມແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຂໍພື້ນດິນເທົ່າກັບສາມກ້າວ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢືນບຳເນີນຕະປະໄດ້.”

Verse 115

एतच्छॄत्वा बलिः प्राह राज्यं याचितवान्नहि । ग्रामं वा नगरं चापि धनं वा किं कृतं त्वया ॥ १५ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ບາລີກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂໍອານາຈັກ, ບໍ່ໄດ້ຂໍບ້ານ ຫຼືເມືອງ, ແມ່ນແຕ່ຊັບສິນກໍບໍ່ຂໍ. ແລ້ວເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງ (ມີໃຈປາດຖະໜາຫຍັງ)?”

Verse 116

तन्निशम्य बलिं प्राह विष्णुः सर्वशरीरभृत् । आसन्नभ्रष्टराज्यस्य वैराग्यं जनयन्निवा ॥ १६ ॥

ເມື່ອຊົງຟັງແລ້ວ ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັດມີກາຍທັງປວງ—ຈຶ່ງຕັດກັບພຣະບາລີ ດຸດດັ່ງຊົງປຸກໃຫ້ເກີດວິໄຣຍາກະ (ຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດ) ໃນໃຈຜູ້ທີ່ອານາຈັກກຳລັງຈະສູນໄປ।

Verse 117

श्रीभगवानुवाचा । श्रृणु दैत्यन्द्र वक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतमं परम् । सर्वसंगविहीनानां किमर्थैः साध्यतेवद ॥ १७ ॥

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ; ເຮົາຈະກ່າວແກ່ເຈົ້າ ຄຳສອນສູງສຸດ ທີ່ລຶກລັບຍິ່ງກວ່າຄວາມລຶກລັບ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາດຈາກການຍຶດຕິດທັງປວງ ຈະສຳເລັດຫຍັງໄດ້ດ້ວຍເປົ້າໝາຍແລະຊັບສິນໂລກີ?”

Verse 118

अहं तु सर्वभूतानामन्तर्यामीति भावय । मयि सर्वमिदं दैत्य किमन्यैः साध्यते वद ॥ १८ ॥

ຈົ່ງພິຈາລະນາດັ່ງນີ້: “ເຮົາແມ່ນອັນຕະຣະຍາມິນ—ຜູ້ຄວບຄຸມພາຍໃນ—ຢູ່ໃນສັດທັງປວງ.” ໂອ ໄດຕະຍະ, ເມື່ອທຸກສິ່ງພັກພິງຢູ່ໃນເຮົາ ຈະສຳເລັດຫຍັງໄດ້ດ້ວຍສິ່ງອື່ນ—ຈົ່ງບອກມາ।

Verse 119

रागद्वेषविहीनानां शान्तानां त्यक्तमायिनाम् । नित्यानंदस्वरुपाणां किमन्यैः साध्यते धनैः ॥ १९ ॥

ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາດຈາກຄວາມຮັກແລະຄວາມຊັງ, ຜູ້ສະງົບ, ຜູ້ລະທິ້ງການລວງລອກແຫ່ງມາຍາ, ແລະຜູ້ມີສະພາບເປັນອານັນດະນິດຕະ—ຊັບສິນອື່ນໆຈະສຳເລັດປະໂຫຍດຫຍັງໄດ້?

Verse 120

आत्मवत्सर्वभूतानि पश्यतां शान्तचेतसाम् । अभिन्नमात्मनः सर्वं को दाता दीयते च किम् ॥ १२० ॥

ສຳລັບຜູ້ມີໃຈສະງົບ ຜູ້ເຫັນສັດທັງປວງເປັນດັ່ງອາດຕະຂອງຕົນ, ທຸກສິ່ງບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກອາດຕະ. ແລ້ວໃຜແມ່ນຜູ້ໃຫ້, ແລະຈະໃຫ້ຫຍັງໄດ້ແທ້?

Verse 121

पृथ्वीयं क्षत्रियवशा इति शास्त्रेषु निश्चितम् । तदाज्ञायां स्थिताः सर्वे लभन्ते परमं सुखम् ॥ २१ ॥

ໃນຄຳພີສາດສະຕຣາ ໄດ້ກຳນົດແນ່ນອນວ່າ ແຜ່ນດິນນີ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງກະສັດຊັ້ນກະສັດຮົບ (ກະສັດຕຣິຍະ). ຜູ້ໃດຢູ່ໃນພຣະບັນຊາອັນຊອບທຳ ຍ່ອມໄດ້ຮັບສຸກອັນສູງສຸດ.

Verse 122

दातव्यो मुनिभिश्चापि षष्टांशो भूभुजे बले । महीयं ब्राह्मणानां तु दातव्या सर्व यत्नतः ॥ २२ ॥

ແມ່ນແຕ່ພຣະມຸນີທັງຫຼາຍກໍຄວນມອບສ່ວນໜຶ່ງໃນຫົກໃຫ້ແກ່ພຣະຣາຊາ ເມື່ອພຣະອົງແຂງແຮງສາມາດປົກປ້ອງແລະປົກຄອງໄດ້. ແຕ່ດິນແດນຄວນຖວາຍເປັນທານແກ່ພຣະພຣາຫມັນ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງສຸດກຳລັງ.

Verse 123

भूमिदानस्य माहात्म्यं न भूतं न भविष्यति । परं निर्वाणमाप्नोति भूमिदो नात्र संशयः ॥ २३ ॥

ຄຸນມະຫາອານຸພາບຂອງການຖວາຍດິນແດນ ບໍ່ເຄີຍມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມໃນອະດີດ ແລະກໍຈະບໍ່ມີໃນອະນາຄົດ. ຜູ້ຖວາຍດິນ ຍ່ອມບັນລຸນິຣວານອັນສູງສຸດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 124

स्वल्पामपि महीं दत्त्वा श्रोत्रियायाहिताग्नये । ब्रह्मलोकमवाप्नोति पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ २४ ॥

ແມ່ນແຕ່ຖວາຍດິນເພີຍນ້ອຍໜຶ່ງແກ່ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ຮຽນຮູ້ເວດາ (śrotriya) ແລະຜູ້ຮັກສາໄຟບູຊາ ກໍຍ່ອມໄດ້ບັນລຸພຣະພຣະຫມະໂລກ ທີ່ການກັບຄືນມາເກີດໃໝ່ເປັນສິ່ງຍາກຍິ່ງ.

Verse 125

भूमिदः सर्वदः प्रोक्तो भूमिदो मोक्षभाग्भवेत् । अतिदानं तु तज्ज्ञेयं सर्वपापप्राणाशनम् ॥ २५ ॥

ຜູ້ຖວາຍດິນ ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ໃຫ້ທຸກສິ່ງ; ຜູ້ຖວາຍດິນຍ່ອມເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນໂມກສະ. ຈົ່ງຮູ້ວ່ານີ້ແມ່ນທານອັນສູງສຸດ—ມັນທຳລາຍລົມຫາຍໃຈແຫ່ງບາບທັງປວງ.

Verse 126

महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः । दशहस्तां महीं दत्त्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ २६ ॥

ບໍ່ວ່າຜູ້ໃດຈະຖືກມົນທິນດ້ວຍບາບໃຫຍ່ ຫຼືຖືກພັນທະດ້ວຍການລ່ວງເກີນທຸກຢ່າງ ຖ້າມອບດິນຂະໜາດສິບຮັດຖາ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ।

Verse 127

सत्पात्रे भूमिदाता यः सर्वदानफलं लभेत् । भूमिदानसमं नान्यत्त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ २७ ॥

ຜູ້ໃດມອບດິນແດ່ຜູ້ຮັບທີ່ຄວນຄ່າ ຍ່ອມໄດ້ຜົນບຸນແຫ່ງທານທຸກປະເພດ; ໃນສາມໂລກ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມກັບທານດິນ।

Verse 128

द्विजाय वृत्तिहीनाय यः प्रदद्यान्महीं बले । तस्य पुण्यफलं वक्तुं न क्षमोऽब्दशतैरहम् ॥ २८ ॥

ຜູ້ໃດມີກຳລັງແລະສະພາບພ້ອມ ແລ້ວມອບດິນໃຫ້ແກ່ດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ຜູ້ຂາດຊີວິດທາງຫາກິນ—ຜົນບຸນຈາກທານນັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດກ່າວໃຫ້ຄົບ ແມ່ນແຕ່ໃນຮ້ອຍປີກໍຕາມ।

Verse 129

सक्ताय देवपूजासु वृत्तिहीनाय दैत्यप । स्वल्पामपि महीं दद्याद्यः स विष्णुर्न संशयः ॥ २९ ॥

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະ! ຜູ້ໃດມອບດິນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຫມັ້ນໃນການບູຊາເທວະ ແຕ່ຂາດຊີວິດທາງຫາກິນ—ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພຣະວິສນຸເອງ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 130

इक्षुगोधूम तुवरीपूगवृक्षादिसंयुता । पृथ्वी प्रदीयते येन स विष्णुर्नात्र संशयः ॥ १३० ॥

ຜູ້ໃດມອບຜືນດິນທີ່ອຸດົມດ້ວຍອ້ອຍ, ເຂົ້າສາລີ, ຖົ່ວພືດ, ຕົ້ນໝາກພູກ ແລະຕົ້ນໄມ້ອື່ນໆ—ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພຣະວິສນຸແທ້ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 131

वृत्तिहीनाय विप्राय दरिद्राय कुटुम्बिने । स्वल्पामपि महींदत्त्वा विष्णुसायुज्यमान्पुयात् ॥ ३१ ॥

ຜູ້ໃດໃຫ້ດິນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງ ແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຂາດອາຊີບ ທຸກຍາກ ແລະອຸ້ມຊູຄອບຄົວ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບສາຍຸຊະ ຄືການຮ່ວມພຣະວິດສະນຸ।

Verse 132

सक्ताय देवपूजासु विप्रायाढकिकां महीम् । दत्त्वा लभेत गङ्गायां त्रिरात्रस्नानजं फलम् ॥ ३२ ॥

ການຖວາຍດິນຂະໜາດ 1 ອາດະກະ (āḍhaka) ໃຫ້ພຣາຫມັນຜູ້ໝັ້ນໃນການບູຊາເທວະ ຍ່ອມໄດ້ບຸນເທົ່າກັບການອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ 3 ຄືນ।

Verse 133

विप्राय वृत्तिहीनाय सदाचाररताय च । द्रोणिकां पृथिवीं दत्त्वा यत्फलं लभते श्रृणु ॥ ३३ ॥

ຈົ່ງຟັງເຖີດ: ຜູ້ໃດຖວາຍດິນຂະໜາດ ໂດຣນິກາ (droṇikā) ໃຫ້ພຣາຫມັນຜູ້ຂາດອາຊີບ ແລະຍຶດມັ່ນໃນຈັນຍາດີ ຈະໄດ້ບຸນຜົນແນວໃດ।

Verse 134

गङ्गातीर्थाश्वमेधानां शतानि विधिवन्नरः । कृत्वा यत्फलमाप्वोति तदाप्नोति स पुष्कलम् ॥ ३४ ॥

ຜົນບຸນໃດທີ່ຄົນໜຶ່ງໄດ້ຈາກການໄປຈາລິກທີ່ທິດສະຖານກົງຄາ ແລະປະກອບພິທີອັດສະວະເມດະ (Aśvamedha) ນັບຮ້ອຍຢ່າງຖືກພິທີ ຜົນບຸນອັນອຸດົມນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ຮັບເຊັ່ນກັນ।

Verse 135

ददाति खारिकां भूमिं दरिद्राय द्विजाय यः । तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि वदतो मे निशामय ॥ ३५ ॥

ຜູ້ໃດຖວາຍດິນຂະໜາດ ຄາຣິກາ (khārikā) ໃຫ້ພຣາຫມັນຜູ້ທຸກຍາກ ຂ້ອຍຈະກ່າວບຸນຜົນຂອງເຂົາ; ຈົ່ງຟັງຄຳຂ້ອຍເຖີດ।

Verse 136

अश्वमेधसहस्त्राणि वाजपेयशतानि च । विधाय जाह्नवीतीरे यत्फलं तल्लभेद्धुवम् ॥ ३६ ॥

ຜູ້ໃດປະກອບການບູຊາ ແລະ ວັດຕະປະຕິບັດ ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຈາຫນະວີ (ຄັງຄາ) ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບຸນຜົນແນ່ນອນ ເທົ່າກັບການທຳອັສວະເມທະ 1,000 ຄັ້ງ ແລະ ວາຊະເປຍ 100 ພິທີ.

Verse 137

भूमिदानं महादानमतिदानं प्रकीर्त्तितम् । सर्वपापप्रशमनमपवर्गफलप्रदम् ॥ ३७ ॥

ການຖວາຍທານດິນ ຖືກປະກາດວ່າເປັນທານອັນຍິ່ງໃຫຍ່—ແມ່ນທານອັນພິເສດຢ່າງຍິ່ງ. ມັນລະງັບບາບທັງປວງ ແລະ ປະທານຜົນແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ.

Verse 138

अत्रोतिहासं वक्ष्यामि श्रृणु दैत्यकुलेश्वर । यच्छुत्वा श्रद्धया युक्तो भूमिदानफलं लभेत् ॥ ३८ ॥

ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະເລົ່າເລື່ອງເກົ່າແກ່—ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາຍພັນໄດຕະຍະ. ຜູ້ໃດຟັງດ້ວຍສັດທາ ຈະໄດ້ບຸນຜົນແຫ່ງການຖວາຍທານດິນ.

Verse 139

आसीत्पुरा द्विजवरो ब्राह्मकल्पे महामतिः । दरिद्रो वृत्तिहीनश्च नाम्ना भद्रमतिर्बले ॥ ३९ ॥

ໃນການກ່ອນ ໃນສະໄໝບຣະຫມາ-ກັລປະ ມີພຣາຫມັນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ ມີປັນຍາສູງ. ແຕ່ທ່ານຍາກຈົນ ແລະ ບໍ່ມີອາຊີບ, ຊື່ ພັດຣະມະຕິ, ຢູ່ແດນບະລະ.

Verse 140

श्रुतानि सर्वशास्त्राणि तेन वेददिवानिशम् । श्रुतानि च पुराणानि धर्मशास्त्राणि सर्वशः ॥ १४० ॥

ທ່ານໄດ້ຟັງ ແລະ ຮຽນຮູ້ສາດສະຕຣາທັງປວງ; ທ່ານສຶກສາເວທະທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ. ທ່ານຍັງໄດ້ຟັງປຸຣານະ ແລະ ທັມມະສາດສະຕຣາ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 141

अभवंस्तस्य षट्पत्न्यः श्रुतिः सिन्धुर्यशोवती । कामिनी मालिनी चैव शोभा चेति प्रकीर्तिताः ॥ ४१ ॥

ພຣະອົງມີພັນລະຍາ 6 ນາງ—Śruti, Sindhu, Yaśovatī, Kāminī, Mālinī ແລະ Śobhā—ດັ່ງທີ່ປະເພນີໄດ້ຈາລຶກໄວ້ໃຫ້ນັບລຽງກັນ។

Verse 142

आसु पत्नीषु तस्यासञ्चत्वरिंशच्छतद्वयम् । पुत्राणामसुरश्रेष्ट सर्वे नित्यं बुभुक्षिताः ॥ ४२ ॥

ຈາກພັນລະຍາເຫຼົ່ານັ້ນ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນອະສຸຣະ, ລາວມີລູກຊາຍ 242 ຄົນ ແລະທຸກຄົນຫິວໂຫຍຢູ່ເປັນນິດ।

Verse 143

अकिञ्चनो भद्रमतिः क्षुधार्त्तानात्मजान्प्रियाः । पश्यन्स्वयं क्षुधार्त्तश्च विललापाकुलेन्द्रियः ॥ ४३ ॥

ພັດຣະມະຕິ ຜູ້ຂັດສົນ ເຫັນລູກທີ່ຮັກຖືກທຸກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມຫິວ; ແລະຕົນເອງກໍຖືກຄວາມຫິວບີບຄັ້ນ ຈຶ່ງຄໍາຄວນຄວາມໂສກ ດ້ວຍອິນຊີວະວຸ້ນວາຍ।

Verse 144

धिग्जन्म भाग्यरहितं धिग्जन्म धनवर्जितम् । धिग्जन्म धर्मरहितं धिग्जन्म ख्यातिवर्जितम् ॥ ४४ ॥

ຈົ່ງຕໍານິເຖີດ ການເກີດທີ່ຂາດໂຊກດີ; ຈົ່ງຕໍານິເຖີດ ການເກີດທີ່ຂາດຊັບສິນ. ຈົ່ງຕໍານິເຖີດ ການເກີດທີ່ຂາດທັມມະ; ຈົ່ງຕໍານິເຖີດ ການເກີດທີ່ຂາດກຽດຊື່ດີ.

Verse 145

नरस्य बह्वपत्यस्य धिग्जन्मैश्वर्यवार्जितम् । अहो गुणाः सौम्यता च विद्वत्ता जन्म सत्कुले ॥ ४५ ॥

ການເກີດຂອງຊາຍຜູ້ມີລູກຫຼາຍ ແຕ່ຂາດຊາດຕະກູນສູງ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ນັ້ນນ່າຕໍານິ. ໂອ້—ຄຸນຄ່າຊ່າງນ່າສັນລະເສີນ: ຄວາມອ່ອນໂຍນ, ຄວາມຮູ້, ແລະການເກີດໃນຕະກູນດີ.

Verse 146

दारिद्याम्बुधिमग्नस्य सर्वमेतन्न शोभते । प्रियाः पुत्राश्चपौत्राश्च बान्धवा भ्रातरस्तथा ॥ ४६ ॥

ຜູ້ທີ່ຈົມຢູ່ໃນມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດບໍ່ຄວນເລີຍ—ທັງຄົນຮັກ, ລູກ, ຫຼານ, ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະພີ່ນ້ອງກໍດີ।

Verse 147

शिष्याश्च सर्वमनुजास्त्यजन्त्यैश्वर्यवार्जितम् । चाण्डालो वा द्विजो वापि भाग्यवानेव पूज्यते ॥ ४७ ॥

ສິດທິສາວົກ ແລະຄົນທັງປວງ ລະທິ້ງຜູ້ທີ່ຂາດຄວາມຮັ່ງມີ. ຈະເປັນຈັນດາລາ ຫຼື ທະວິຊະ ກໍມີແຕ່ຜູ້ມີວາສະນາເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບການນະມັດສະການ।

Verse 148

दरिद्रः पुरुषो लोके शववल्लोकनिन्दितः । अहो संपत्संमायुक्तो निष्टुरो वाप्यनिष्ठुरः ॥ ४८ ॥

ໃນໂລກນີ້ ຄົນທຸກຍາກຖືກຜູ້ຄົນດູໝິ່ນ ດັ່ງຊາກສົບ. ໂອ້! ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຮັບຊັບສົມບັດ ກໍຖືກເບິ່ງວ່າ ຈະແຂງກະດ້າງກໍຄືບໍ່ແຂງ—ຄວາມຜິດຖືກອະໄພ।

Verse 149

गुणहीनोऽपि गुणवान्मूर्खो वाप्यथ पण्डितः । ऐश्वर्यगुणयुक्तश्चेत्पूज्य एव न संशयः ॥ ४९ ॥

ຈະເປັນຄົນຂາດຄຸນຄ່າ ຫຼື ມີຄຸນຄ່າ, ໂງ່ ຫຼື ຮູ້ທັນ—ຖ້າມີຄວາມຮັ່ງມີ ແລະຄຸນລັກສະນະທີ່ຖືກຍອມຮັບ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບການນະມັດສະການ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 150

अहो दरिद्रता दुःखं तत्राप्याशातिदुःखदा । आशाभिभूताः पुरुषा दुःखमश्नुवतेऽक्षयम् ॥ १५० ॥

ໂອ້—ຄວາມທຸກຍາກແມ່ນຄວາມທຸກ; ແລະໃນນັ້ນເອງ ຄວາມຫວັງກໍກາຍເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມເຈັບປວດຍິ່ງກວ່າ. ຜູ້ຄົນທີ່ຖືກຄວາມຫວັງຄອບງຳ ຍ່ອມປະສົບຄວາມໂສກທີ່ບໍ່ສິ້ນສຸດ।

Verse 151

आशयादासा ये दासास्ते सर्वलोकस्य । आशा दासी येषां तेषां दासायते लोकः ॥ ५१ ॥

ຜູ້ທີ່ຖືກ «ຄວາມຫວັງ» ຜູກມັດ ຍ່ອມເປັນດັ່ງທາດຂອງໂລກທັງປວງ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ໃຫ້ຄວາມຫວັງເປັນທາດ ໂລກກໍເປັນທາດຂອງເຂົາ.

Verse 152

मानो हि महतां लोके धनमक्षयमुच्यते । तस्मिन्नाशाख्यरिपुणा माने नष्टे दरिद्रता ॥ ५२ ॥

ໃນໂລກນີ້ ກຽດສັກສີ (ຊື່ສຽງດີ) ຖືກກ່າວວ່າເປັນຊັບສິນອັນບໍ່ໝົດສິ້ນຂອງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ແຕ່ມັນມີສັດຕູຊື່ «ຄວາມຫວັງ/ການຄາດຫວັງ»; ເມື່ອກຽດສັກສີພັງ ຄວາມທຸກຍາກກໍຕາມມາ.

Verse 153

सर्वशास्त्रार्थवेत्तापि दरिद्रो भाति मूर्खवत् । नैष्किञ्चन्यमहाग्राहग्रस्तानां को विमोचकः ॥ ५३ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຮູ້ຄວາມໝາຍຂອງຄຳສອນທັງປວງ ກໍຍັງປາກົດຄືຄົນໂງ່ ຫາກເປັນຄົນທຸກຍາກ. ຜູ້ໃດຈະປົດປ່ອຍຜູ້ທີ່ຖືກຈະເຂ້ໃຫຍ່ຊື່ «ຄວາມບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ» ກັດກຸມ?

Verse 154

अहो दुःखमहो दुःखमहो दुःखं दरिद्रता । तत्रापि पुत्रभार्याणां बाहुल्यमतिदुःखदम् ॥ ५४ ॥

ໂອ້ ທຸກເຫຼືອເກີນ, ທຸກເຫຼືອເກີນ, ທຸກເຫຼືອເກີນ—ຄວາມທຸກຍາກ! ແລະໃນນັ້ນອີກ ການມີລູກຊາຍຫຼາຍ ແລະພັນລະຍາ ເປັນພາລະທີ່ເພີ່ມທຸກຢ່າງຫນັກ.

Verse 155

एवमुक्त्वा भद्रमतिः सर्वशास्त्रार्थपारगः । अन्यमैश्वर्यदं धर्मं मनसाऽचिन्तयत्तदा ॥ ५५ ॥

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພັດຣະມະຕິ—ຜູ້ຂ້າມຝັ່ງໄກແຫ່ງຄວາມໝາຍຂອງຄຳສອນທັງປວງ—ຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາໃນໃຈເຖິງທຳອື່ນທີ່ປະທານ aiśvarya (ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງອຳນາດ).

Verse 156

भूमिदानं विनिश्चित्य सर्वदानोत्तमोत्तमम् । दानेन योऽनुमंताति स एव कृतवान्पुरा ॥ ५६ ॥

ເມື່ອໄດ້ກຳນົດແນ່ນອນວ່າ “ການຖວາຍດິນ” ແມ່ນທານອັນສູງສຸດໃນທານທັງປວງ ຜູ້ໃດອະນຸໂມທະນາ ແລະໃຫ້ຄຳຍິນຍອມຕໍ່ທານນັ້ນ ກໍຖືກນັບວ່າເຄີຍໄດ້ກະທຳທານນັ້ນແຕ່ກ່ອນແລ້ວ।

Verse 157

प्रापकं परमं धर्मं सर्वकामफलप्रदम् । दानानामुत्तमं दानं भूदानं परिकीर्तितम् ॥ ५७ ॥

ທານນັ້ນທີ່ນຳໄປສູ່ທຳອັນສູງສຸດ ແລະໃຫ້ຜົນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາອັນດີທັງປວງ—ໃນບັນດາທານທັງຫມົດ ທານອັນສູງສຸດຖືກສັນລະເສີນວ່າແມ່ນ “ຖວາຍດິນ” (ພູ-ດານ)។

Verse 158

यद्दत्त्वा समवान्पोति यद्यदिष्टतमं नरः । इति निश्चत्य मतिमान्धीरो भद्रमतिर्बले ॥ ५८ ॥

ເມື່ອຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ຕັດສິນແນ່ນອນວ່າ “ໃຫ້ທານນີ້ແລ້ວ ຄົນຈະຮຸ່ງເຮືອງ ແລະໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ປາຖະໜາທີ່ສຸດ” ຄົນສະຫງົບໝັ້ນ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນມງຄຸນ ກໍປະພຶດຕາມນັ້ນ ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຄວາມຕັ້ງໃຈ।

Verse 159

कौशाम्बींनाम नगरीं कलत्रापत्ययुग्ययौ । सुघोषनामविप्रेन्द्रं सर्वैश्वर्यसमन्एविलितम् ॥ ५९ ॥

ໃນນະຄອນນາມວ່າ ກໍຊາມບີ ມີພຣາຫມັນຜູ້ເປັນເລີດນາມວ່າ ສຸໂຆສະ ອາໄສຢູ່ພ້ອມພັນລະຍາ ແລະລູກຫຼານ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທຸກປະການ।

Verse 160

गत्वा याचितवान्भूमिं पञ्चहस्तायतां बले । सुघोषो धर्मनिरतस्तं निरीक्ष्य कुटुम्बिक्रम् ॥ १६० ॥

ເຂົາໄດ້ໄປຂໍດິນແປງໜຶ່ງ ກວ້າງຍາວປະມານຫ້າສອກ. ສຸໂຆສະ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນທຳ ໄດ້ພິຈາລະນາເບິ່ງເຈົ້າເຮືອນນັ້ນ ແລະສະພາບຄອບຄົວຂອງເຂົາ।

Verse 161

मनसा प्रीयमाणेन समभ्यर्च्येदमब्रवीत् । कृतार्थोऽहं भद्रमते सफलं मम जन्म च ॥ ६१ ॥

ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ລາວໄດ້ບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີໃຈດີງາມ, ຂ້ອຍສຳເລັດແລ້ວ; ການເກີດຂອງຂ້ອຍກໍໄດ້ຜົນສົມບູນ»។

Verse 162

मत्कुल पावनं जातं त्वदनुग्रहतो द्विज । इत्युक्त्वा तं समभ्यर्च्य सुघोषो धर्मतत्परः ॥ ६२ ॥

«ໂອ ທ່ານດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ), ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ສາຍຕະກູນຂອງຂ້ອຍໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ» ແລ້ວສຸໂຆສະ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນທຳ ກໍບູຊາທ່ານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 163

पञ्चहस्तमितां भूमिं ददौ तस्मै महामतिः । पृथिवी वैष्णवी पुण्या पृथिवीं विष्णुपालिता ॥ ६३ ॥

ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່ໄດ້ມອບດິນຂະໜາດຫ້າຮັດ (ຫ້າມື) ໃຫ້ແກ່ລາວ. ເພາະແຜ່ນດິນນີ້ບໍລິສຸດ ແລະເປັນໄວສະນະວະ; ແຜ່ນດິນຖືກພຣະວິດສະນຸປົກປ້ອງແລະຫຼ້ຽງດູ।

Verse 164

पृथिव्यास्तु प्रदानेन प्रीयतां मे जनार्दनः । मन्त्रेणानेन दैत्येन्द्र सुघोषस्तं द्विजोत्तमम् ॥ ६४ ॥

«ດ້ວຍການຖວາຍທານແຜ່ນດິນນີ້ ຂໍໃຫ້ຈະນາຣດະນະ (Janārdana) ພໍໃຈໃນຂ້ອຍ»। ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ, ດ້ວຍມັນຕຣານີ້ ສຸໂຆສະໄດ້ກ່າວຕໍ່ດວິຊະອຸດຕະມະ (ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ) ນັ້ນ।

Verse 165

विष्णुबुद्ध्या समभ्यर्च्य तावतीं पृथिवीं ददौ । सोऽपि भद्रमतिर्विप्रो धीमता याचितां भुवम् ॥ ६५ ॥

ເຂົາໄດ້ບູຊາດ້ວຍຄວາມເຊື່ອວ່າຜູ້ຮັບນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນພຣະວິດສະນຸ ແລ້ວມອບດິນເທົ່ານັ້ນ. ແລະພຣາຫມັນພັດຣະມະຕິ ກໍໄດ້ອະນຸຍາດມອບດິນທີ່ຜູ້ມີປັນຍາຂໍໄວ້ນັ້ນເຊັ່ນກັນ।

Verse 166

दत्तवान्हरिभक्ताय श्रोत्रियाय कुटुम्बिने । सुघोषो भूमिदानेन कोटिवंशसमन्वितः ॥ ६६ ॥

ສຸໂຄສະ ໄດ້ຖວາຍທານດິນແດ່ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ—ເປັນຄົນຮຽນຮູ້ພຣະເວດ ແລະເປັນຄົນຄອບຄົວ—ດ້ວຍທານດິນນັ້ນ ຈຶ່ງມີວົງສາສືບຕໍ່ໄປຈົນຄົບສິບລ້ານຊົນລຸ້ນ।

Verse 167

प्रपेदे विष्णुभवनं यत्र गत्वा न शोचति । बले भद्रमतिश्चापि यतः प्रार्थितवाञ्छ्रियम् ॥ ६७ ॥

ລາວໄດ້ບັນລຸເຖິງພຣະວິຫານຂອງພຣະວິສນຸ; ໄປຮອດແລ້ວບໍ່ມີຄວາມໂສກເສົ້າ. ແລະ ພັດຣະມະຕິ ແມ່ນແຕ່ຍັງເປັນເດັກ ກໍໄດ້ຮັບຄວາມຮັ່ງມີ (ສຣີ) ເນື່ອງຈາກນາງໄດ້ອະທິຖານຂໍໄວ້.

Verse 168

स्थितवान्विष्णुभवने सकुटुम्बो युगायुतम् । तथैव ब्रह्मसदने स्थित्वा कोटियुगायुतम् ॥ ६८ ॥

ລາວພ້ອມຄອບຄົວ ພັກອາໄສໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະວິສນຸ ເປັນເວລາສິບພັນຍຸກ; ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ເມື່ອຢູ່ໃນສະພາຂອງພຣະພຣະຫມາ ກໍຢູ່ຕໍ່ໄປອີກສິບລ້ານຍຸກ.

Verse 169

ऐन्द्रं पदं समासाद्य स्थितवान्कल्पपञ्चकम् । ततो भुवं समासाद्य सर्वैश्वर्यसमन्वितः ॥ ६९ ॥

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸຕຳແໜ່ງພຣະອິນທຣາ ລາວຢູ່ທີ່ນັ້ນຫ້າກັລປະ. ຈາກນັ້ນກໍກັບມາສູ່ໂລກມະນຸດ ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດແລະຄວາມຮັ່ງມີທຸກປະການ.

Verse 170

जातिस्मरो महाभागो बुभुजे भोगमुत्तमम् । ततो भद्रमतिर्दैत्य निष्कामो विष्णुतत्परः ॥ १७० ॥

ຜູ້ມີບຸນຫຼາຍນັ້ນ ເປັນຜູ້ຈື່ຈຳຊາດກ່ອນໄດ້ ແລະໄດ້ເສບສຸກບົກບືນອັນປະເສີດ. ຕໍ່ມາ ໄດຕະຍະ ພັດຣະມະຕິ ກໍກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຢາກ ແລະອຸທິດໃຈທັງໝົດແດ່ພຣະວິສນຸ.

Verse 171

पृथिवीं वृत्तिहीनेभ्यो ब्राह्मणेभ्यः प्रदत्तवान् । तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा तत्त्वैश्वर्यमनुत्तमम् ॥ ७१ ॥

ພຣະອົງໄດ້ມອບແຜ່ນດິນ ແລະ ຊີວິດປະທານ ໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຂາດອາຊີບ. ພຣະວິສນຸຊົມຊື່ນໃນພຣະຫົວໃຈ ແລະ ປະທານອຳນາດອັນສູງສຸດ ອີງໃນຕັດຕະວະ (tattva) ອັນແທ້.

Verse 172

कोटिवंशसमेतस्य ददौ मोक्षमनुत्तमम् । तस्माद्दैत्यपते मह्यं सर्वधर्मपरायण ॥ ७२ ॥

ພຣະອົງໄດ້ປະທານໂມກສະ (mokṣa) ອັນສູງສຸດ ແມ່ນແຕ່ແກ່ຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ມີວົງສານັບໂກຕິຮ່ວມດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ, ຜູ້ພຶ່ງພາທຸກທຳ—ຂໍຈົ່ງປະທານພຣະກະລຸນານັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 173

तपश्चरिष्येमोक्षाय देहि मे त्रिपदां महीम् । वैरोचनिस्ततो दृष्टः कलशं जलपूरितम् ॥ ७३ ॥

“ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະພຶດຕະປະສະຍາເພື່ອໂມກສະ; ຂໍຈົ່ງໃຫ້ແຜ່ນດິນສາມກ້າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລ້ວຈຶ່ງເຫັນບາລີ ບຸດແຫ່ງວິໂຣຈະນະ ຖືກະລັດ (ຄະລະຊະ) ທີ່ເຕັມນ້ຳ ພ້ອມສຳລັບພິທີຖວາຍທານ.

Verse 174

आददे पृथिवीं दातुं वर्णिने वामनाय । विष्णुः सर्वगतोज्ञात्वा जलधारावरोधिनम् ॥ ७४ ॥

ບາລີປາດຖະນາຈະຖວາຍແຜ່ນດິນໃຫ້ແກ່ວາມະນະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ແລະໄດ້ເລີ່ມການບໍລິຈາກ. ແຕ່ພຣະວິສນຸ ຜູ້ສະຖິດທົ່ວທຸກແຫ່ງ ໄດ້ຮູ້ທັນຜູ້ທີ່ຂັດຂວາງການໄຫຼຂອງນ້ຳຖວາຍ (ທາຣາ).

Verse 175

काव्यं हस्तस्थदर्भाग्रं तच्छरे संन्यवेशयत् । दर्भाग्रेऽभून्महाशस्त्रं कोटिसूर्यसमप्रभम् ॥ ७५ ॥

ກາວຍະ (Kāvya) ໄດ້ນຳປາຍຫຍ້າດັບພະ (darbha) ທີ່ຖືຢູ່ໃນມື ໄປວາງໄວ້ເທິງລູກສອນນັ້ນ. ທີ່ປາຍດັບພະນັ້ນ ບັງເກີດອາວຸດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງດວງອາທິດນັບໂກຕິ.

Verse 176

अमोघं ब्राह्ममत्युग्रं काव्याक्षिग्रासलोलुपम् । आयाय भार्गवसुरानसुरानेकचक्षुषा ॥ ७६ ॥

ອາວຸດພຣະພຣະຫມາອັນບໍ່ຜິດພາດ ດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ຢາກກືນຕາຂອງກາວຍາ(ຊຸກຣະ) ໄດ້ພຸ່ງອອກໄປ ດ້ວຍຕາດຽວ ເຂົ້າຫາພາຣຄະວະ, ເທວະ ແລະ ອະສຸຣະ.

Verse 177

पश्येति वांदिदेशे च दर्भाग्रं शस्त्रसन्निभम् । बलिर्ददौ महाविष्णोर्महीं त्रिपदसंमिताम् ॥ ७७ ॥

ເວົ້າວ່າ “ເບິ່ງເດີ!” ເຂົາຊີ້ໃຫ້ເຫັນປາຍຫຍ້າດັຣພະ ຄົມຄາຍດັ່ງອາວຸດ. ແລ້ວບາລີໄດ້ຖວາຍແຜ່ນດິນແດ່ມະຫາວິສນຸ ອັນຖືກວັດດ້ວຍສາມກ້າວ.

Verse 178

ववृधे सोऽपि विश्वात्मा आब्रह्यभुवनं तदा । अमिमीत महीं द्वाभ्यां पद्भ्यां विश्वतनुर्हरिः ॥ ७८ ॥

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອາດຕະມະສາກົນໄດ້ຂະຫຍາຍອອກ ປົກຄຸມທຸກໂລກຈົນເຖິງພຣະພຣະຫມາ. ແລະຮະຣິ ຜູ້ມີກາຍເປັນຈັກກະວານ ໄດ້ວັດແຜ່ນດິນດ້ວຍສອງກ້າວເທົ່ານັ້ນ.

Verse 179

स आब्रह्मकटाहांतपदान्येतानि सप्रभः । पादाङ्गुष्ठाग्रनिर्भिन्नं ब्रह्माण्डं विभिदे द्विधा ॥ ७९ ॥

ຮອຍກ້າວອັນສະຫວ່າງໄສຂອງພຣະອົງ ຍາວໄປຮອດຂອບເຂດສຸດທ້າຍແຫ່ງ “ຫມໍ້ຈັກກະວານ” ຂອງພຣະພຣະຫມາ. ດ້ວຍປາຍນິ້ວໂປ້ຕີນ ພຣະອົງໄດ້ຈິ້ມທະລຸບຣະຫມານະດະ (ໄຂ່ຈັກກະວານ) ແລະແຍກອອກເປັນສອງ.

Verse 180

तद्दारा बाह्यसलिलं बहुधारं समागतम् । धौतविष्णुपदं तोयं निर्मलं लोकपावनम् ॥ १८० ॥

ຈາກຮອຍແຕກນັ້ນ ນ້ຳພາຍນອກໄດ້ໄຫຼມາເປັນຫຼາຍສາຍ ມາຊຸມຮວມກັນ—ເປັນນ້ຳທີ່ໄດ້ຊຳລະພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ ບໍລິສຸດ ແລະຊຳລະໂລກໃຫ້ຜ່ອງໃສ.

Verse 181

अजाण्डबाह्यनिलयं धारारुपमवर्त्तत । तज्जलं पावनं श्रेष्टं ब्रह्मादीन्पावयत्सुरान् ॥ ८१ ॥

ຢູ່ນອກ “ໄຂ່ພຣະພຣະຫມາ” (ວົງຈັກກະວານ) ມັນໄຫຼອອກມາເປັນສາຍນ້ຳຕໍ່ເນື່ອງ. ນ້ຳນັ້ນ—ບໍລິສຸດສູງສຸດ—ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະອື່ນໆ.

Verse 182

सत्पर्षिसेवितं चैव न्यपतन्मेरुमूर्द्धनि ॥ ८२ ॥

ແລະມັນຕົກລົງເທິງຍອດພູເມຣຸ ອັນເປັນສະຖານທີ່ທີ່ບັນດາລິສີຜູ້ດີງາມໄປມາ ແລະ ນັບຖືບູຊາ.

Verse 183

एतद्दष्ट्वाद्भुतं कर्म ब्रह्माद्या देवतागणाः । ऋषयो मनवश्चैव ह्यस्तुवन्हर्षविह्वलाः ॥ ८३ ॥

ເມື່ອເຫັນກິດການອັນນ່າອັດສະຈັນນີ້ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ຝູງເທວະທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍລິສີ ແລະ ມະນຸທັງຫຼາຍ ກໍສັນລະເສີນດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຈົນຫວັ່ນໄຫວ.

Verse 184

देव ऊचुः । नमः परेशाय परात्मरुपिणे परात्परायापररुपधारिणे । ब्रह्मात्मने ब्रह्मरतात्मबुद्धये नमोऽस्तु तेऽव्याहतकर्मशीलिने ॥ ८४ ॥

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: ຂໍນະມະການແດ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ມີສະພາບເປັນພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ; ແດ່ຜູ້ຢູ່ເຫນືອກວ່າທຸກສິ່ງ ແລະຍັງຮັບຮູບອັນປາກົດໄດ້. ຂໍນະມະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນສານະແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ແລະຜູ້ມີປັນຍາພາຍໃນຈົມຢູ່ໃນພຣະພຣະຫມັນ; ຂໍນະມະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີກິດຈະກຳແລະຈັນຍາບັນບໍ່ເຄີຍຖືກຂັດຂວາງ.

Verse 185

परेश परमानन्द परमात्मन्परात्पर । सर्वात्मने जगन्मूर्त्ते प्रमाणातीत ते नमः ॥ ८५ ॥

ຂໍນະມະການແດ່ພຣະອົງ—ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ, ຄວາມປິຕິອັນສູງສຸດ, ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ ຜູ້ຢູ່ເຫນືອກວ່າທຸກສິ່ງ. ຂໍນະມະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນອາດຕະມາຂອງທຸກສັບພະສິ່ງ, ຜູ້ມີຮູບເປັນຈັກກະວານ, ແລະຜູ້ເກີນກວ່າຫຼັກຖານພິສູດທັງປວງ.

Verse 186

विश्वतश्चक्षुषे तुभ्यं विश्वतो बाहवे नमः । विश्वतः शिरसे चैव विश्वतो गतये नमः ॥ ८६ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີພຣະເນດຢູ່ທົ່ວທິດ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີພຣະພາຫຸແຜ່ໄປທົ່ວທິດ. ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີພຣະສິຣະຢູ່ທົ່ວທິດ; ແລະນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ພຣະຄະຕິແລະການເຄື່ອນໄຫວຊຶມຊາບທົ່ວທິດ.

Verse 187

एवं स्तुतो महाविष्णुर्ब्रह्याद्यैः स्वर्द्दवौकसाम् । दत्त्वाभयं च मुमुदे देवदेवः सनातनः ॥ ८७ ॥

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ໂດຍພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະຜູ້ຢູ່ສະຫວັນທັງຫຼາຍ, ພຣະມະຫາວິສນຸ—ເທວະເທວະຜູ້ນິລັນດອນ—ໄດ້ປະທານຄວາມບໍ່ຢ້ານກົວ ແລະຊົມຊື່ນພຣະທັຍ.

Verse 188

विरोचनात्मजं दैत्यं पदैकार्थं बबन्ध ह । ततः प्रपन्नं तु बलिं ज्ञात्वा चास्मै रसातलम् । ददौ तद्वारपालश्च भक्तवश्यो बभूव ह ॥ ८८ ॥

ພຣະອົງໄດ້ຜູກມັດບາລິ ດາຍຕະ ບຸດຂອງວິໂຣຈະນະ ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງກ້າວດຽວ. ຕໍ່ມາ ເມື່ອຊາບວ່າບາລິເປັນຜູ້ຍອມຈໍານົນ (ປຣະປັນນະ), ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານຣະສາຕະລະໃຫ້ເຂົາ; ແລະພຣະອົງຜູ້ຢູ່ໃຕ້ອໍານາດແຫ່ງພັກຕິ ໄດ້ຢືນເປັນຜູ້ພິທັກປະຕູຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ.

Verse 189

नारद उवाच । रसातले महाविष्णुर्विरोचनसुतस्य वै । किं भोज्यं कल्पयामास घोरे सर्पभयाकुले ॥ ८९ ॥

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໃນຣະສາຕະລະ ສະຖານທີ່ນ່າຢ້ານ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານງູ, ພຣະມະຫາວິສນຸໄດ້ຈັດອາຫານອັນໃດໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງວິໂຣຈະນະ?

Verse 190

सनक उवाच । अमन्त्रितं हविर्यत्तु हूयते जातवेदसि । अपात्रे दीयते यच्च तद्धोरं भोगसाधनम् ॥ १९० ॥

ສະນະກະກ່າວວ່າ: ຮະວິຣ (ເຄື່ອງບູຊາ) ທີ່ຖວາຍໃສ່ຊາຕະເວດະສິ (ອັກນິ) ໂດຍບໍ່ມີມັນຕຣາອັນຖືກຕ້ອງ, ແລະທານທີ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ສົມຄວນ—ທັງສອງນີ້ກາຍເປັນສິ່ງນ່າຢ້ານ, ເປັນເພີຍເຄື່ອງມືແຫ່ງການເສບສຸກໂລກີຍ ແລະພັນທະ, ບໍ່ແມ່ນບຸນແທ້.

Verse 191

हुतं हविरशुचिना दृत्तं सत्कर्म यत्कृतम् । तत्सर्वं तत्र भोगार्हमधः पातफलप्रदम् ॥ ९१ ॥

ການບູຊາດ້ວຍຂອງບູຊາທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະ ກຳດີທີ່ເຮັດຢ່າງບໍ່ບໍລິສຸດ—ທັງໝົດນັ້ນເໝາະແຕ່ໃຫ້ “ເສວຍ” ໃນໂລກຕ່ຳ ແລະ ໃຫ້ຜົນແຫ່ງການຕົກຕ່ຳລົງ.

Verse 192

एवं रसातलं विष्णुर्बलये सासुराय तु । दत्त्वाभयं च सर्वेषां सुराणां त्रिदिवं ददौ ॥ ९२ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສນຸ ໄດ້ສົ່ງ ບາລິ ພ້ອມກອງອະສຸຣຂອງລາວ ໄປສູ່ ຣະສາຕະລະ; ແລະ ເມື່ອປະທານອະໄພພະຍັນຕະລາຍແກ່ເທວະທັງປວງ ກໍໄດ້ຄືນ ຕຣິດິວະ (ສະຫວັນ) ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

Verse 193

पूज्यमानोऽमरगणैः स्तूयमानो महर्षिभिः । गंधर्वैर्गीयमानश्च पुनर्वामनतां गतः ॥ ९३ ॥

ໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກຝູງເທວະ, ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກມະຫາຣິສີ, ແລະ ໄດ້ຮັບການຂັບຮ້ອງຈາກຄັນທະວະ—ພຣະອົງກໍກັບໄປສູ່ຮູບວາມະນະອີກຄັ້ງ.

Verse 194

एतद्दृष्ट्वा महत्कर्ममुनयो ब्रह्मवादिनः । परस्परं स्मितमुखाः प्रणेभुः पुरुषोत्तमम् ॥ ९४ ॥

ເມື່ອເຫັນກຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ ບັນດາມຸນີ—ຜູ້ປະກາດພຣະພຣະຫມັນ—ກໍຍິ້ມໃຫ້ກັນ ແລະ ກ້ມກາບນົບນ້ອມຕໍ່ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ, ພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ.

Verse 195

सर्वभूतात्मको विष्णुर्वामनत्वमुपागतः । मोहयन्निखिलं लोकं प्रपेदे तपसे वनम् ॥ ९५ ॥

ພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນອາດຕະມະແຫ່ງສັດທັງປວງ ໄດ້ຮັບຮູບວາມະນະ; ແລະ ໂດຍເຮັດໃຫ້ໂລກທັງມວນຫຼົງໄຫຼ ພຣະອົງໄດ້ໄປສູ່ປ່າເພື່ອປະຕິບັດຕະປະ (ຕະປັດ).

Verse 196

एवं प्रभावा सा देवी गङ्गा विष्णुपदोद्भवा । यस्याः स्मरणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः ॥ ९६ ॥

ດັ່ງນີ້ແມ່ນພຣະອານຸພາບຂອງເທວີ ຄົງຄາ ຜູ້ເກີດຈາກພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ; ແຕ່ພຽງລະນຶກເຖິງນາງ ກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ।

Verse 197

इदं तु गङ्गामाहात्म्यं यः पठेच्छृणुयादपि । देवालये नदीतीरे सोऽश्वमेधफलं लभेत् ॥ ९७ ॥

ຜູ້ໃດອ່ານ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຟັງ ຄຳສັນລະເສີນມະຫາອານຸພາບຂອງຄົງຄານີ້ ໃນວັດ ຫຼືທີ່ຝັ່ງນ້ຳ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບພິທີອັດສະວະເມດະ।