Śuka’s Yoga-ascent, the Echo of ‘Bhoḥ’, and the Vaikuṇṭha Vision

Verse 1

सूत उवाच । एतच्छ्रृत्वा तु वचनं नारदो भगवानृषिः । पुनः पप्रच्छ तं विप्र शुकाभिपतनं मुनिम् ॥ १ ॥

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ພຣະລິສີນາຣະດະຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ໄດ້ຖາມຊ້ໍາອີກຕໍ່ມຸນີພຣາຫມັນນັ້ນ—ຜູ້ບັນລຸສະພາບແຫ່ງຊູກະ.

Verse 2

नारद उवाच । भगवन्सर्वमाख्यातं त्वयाऽतिकरुणात्मना । यच्छ्रृत्वा मानसं मेऽद्य शांतिमग्र्यामुपागतम् ॥ २ ॥

ນາຣະດະເວົ້າວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ທ່ານຜູ້ມີຈິດເມດຕາກະລຸນາຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ອະທິບາຍທຸກສິ່ງແລ້ວ; ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຟັງ ຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍວັນນີ້ໄດ້ຮອດສັນຕິອັນສູງສຸດ.”

Verse 3

पुनश्च मोक्षशास्त्रं मे त्वमादिश महामुने । नहि सम्पूर्णतामेति तृष्णा कृष्णगुणार्णवे ॥ ३ ॥

“ຂໍທ່ານຈົ່ງສອນຂ້ອຍອີກເທື່ອ ຄໍາສອນແຫ່ງໂມກະ ໂອ ມະຫາມຸນີ; ເພາະຄວາມປາຖະໜາຂອງຂ້ອຍ ຍັງບໍ່ເຕັມໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະສີກຣິດສະນະ.”

Verse 4

ये तु संसारनिर्मुक्ता मोक्ष शास्त्रपरायणाः । कुत्र ते निवसंतीह संशयो मे महानयम् ॥ ४ ॥

“ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ພົ້ນຈາກສັງສານ ແລະອຸທິດຕົນແກ່ຄໍາສອນແຫ່ງໂມກະຢ່າງໝົດໃຈ—ພວກເຂົາພັກອາໄສຢູ່ໃສໃນໂລກນີ້? ນີ້ແມ່ນຄວາມສົງໄສອັນໃຫຍ່ຂອງຂ້ອຍ.”

Verse 5

तं छिन्धि सुमहाभागत्वत्तो नान्यो विदांवरः । सनं. उ । धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं महामुनिः ॥ ५ ॥

“ຂໍທ່ານຈົ່ງຕັດຂາດຄວາມສົງໄສນີ້ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ; ເພາະນອກຈາກທ່ານ ບໍ່ມີຜູ້ຮູ້ອັນສູງສຸດໃນບັນດານັກປັນຍາ.” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ (ຕໍ່ສະນັດກຸມາຣະ) ມະຫາມຸນີກໍໄດ້ຮວບຮວມໃຈ ແລະທໍາໃຫ້ຕົນມັ່ນຄົງຕາມຄໍາສັ່ງແຫ່ງຄໍາພີ.

Verse 6

पादात्प्रभृति गात्रेषु क्रमेण क्रमयोगवित् । ततः स प्राङ्मुखो विद्वानादित्येन विरोचिते ॥ ६ ॥

ເລີ່ມຈາກຝ່າຕີນ ແລ້ວຄ່ອຍໆໄປຕາມອະວະຍະວະທັງຫມົດຕາມລໍາດັບ; ຜູ້ຮູ້ຢູໂກະແບບຂັ້ນຕອນ (krama) ຄວນຈັດວາງສະຕິໃນສະມາທິ. ແລ້ວນັກປັນຍານັ້ນ ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ປະຕິບັດໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງພຣະອາທິດ (Āditya).

Verse 7

पाणिपादं समाधाय विनीतवदुपाविशत् । न तत्र पक्षिसंघातो न शब्दो न च दर्शनम् ॥ ७ ॥

ລາວຫົວຫຍໍ້ມືແລະຕີນເຂົ້າ ແລ້ວນັ່ງຢ່າງສຸພາບອ່ອນນ້ອມມີວິໄນ. ທີ່ນັ້ນບໍ່ມີຝູງນົກມາຊຸມນຸມ, ບໍ່ມີສຽງໃດໆ, ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃຫ້ເຫັນ.

Verse 8

यत्र वैयासकिर्द्धाम्नि योक्तुं समुपचक्रमे । स ददर्श तदात्मानं सर्वसंगविनिःसृतः ॥ ८ ॥

ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອໄວຍາສະກິ (ຊຸກະ) ເລີ່ມເຂົ້າສູ່ຖິ່ນພັກພາຍໃນຂອງຕົນ—ສະພາວະສະມາທິ—ລາວໄດ້ເຫັນອາດຕະມັນຂອງຕົນແທ້ ໂດຍຖອນອອກຈາກຄວາມຍຶດຕິດທັງປວງຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 9

प्रजहास ततो हासं शुकः सम्प्रेक्ष्य भास्करम् । स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये ॥ ९ ॥

ແລ້ວຊຸກະຫົວເຮາະດັງ ເມື່ອເບິ່ງໄປຫາພຣະອາທິດ Bhāskara. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ລາວກໍກັບມາສູ່ຢູໂກະອີກຄັ້ງ ເພື່ອຮູ້ແຈ້ງເສັ້ນທາງແຫ່ງໂມກຊະ (ການຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 10

महायोगीश्वरो भूत्वा सोऽत्यक्रामद्विहायसम् । अंतरीक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः ॥ १० ॥

ເມື່ອກາຍເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງຢູໂກະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ລາວກໍຂ້າມຜ່ານຟ້າກວ້າງ. ເຄື່ອນໄຫວໃນອາກາດກາງ ບຸດຂອງພຣະວຽສະຜູ້ສົງ່າງາມ ດໍາເນີນໄປດ້ວຍຄວາມແນ່ນອນ.

Verse 11

तमुंद्यंतं द्विजश्रेष्टं वैनतेयसमद्युतिम् । ददृशुः सर्वभूतानि मनोमारुतरंहसम् ॥ ११ ॥

ສັດທັງປວງໄດ້ເຫັນພຣະລິສີຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາດວິຊະ ເມື່ອທ່ານລຸກຂຶ້ນ ສະຫວ່າງດັ່ງວາຍນະເຕຍ (ກະຣຸດ) ແລະໄວດັ່ງລົມກັບໃຈ.

Verse 12

यथाशक्ति यथान्यायं पूजयांचक्रिरे तथा । पुष्प वर्षैश्च दिव्यैस्तमवचक्रुर्दिवौकसः ॥ १२ ॥

ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ບູຊາຕາມກຳລັງ ແລະຕາມຄວາມສົມຄວນແຫ່ງທຳ; ບັນດາເທວະໃນສະຫວັນກໍໄດ້ໂປຍຝົນດອກໄມ້ທິບລົງໃສ່ທ່ານ.

Verse 13

तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे गंधर्वाप्सरसां गणाः । ऋषयश्चैव संसिद्धाः कोऽयं सिद्धिमुपागतः ॥ १३ ॥

ເມື່ອເຫັນທ່ານ ຝູງຄະນະຄັນທະວະ ແລະອັບສະຣາທັງປວງກໍພາກັນປະຫລາດໃຈ; ບັນດາລິສີຜູ້ສຳເລັດສິດທິກໍຄິດວ່າ “ຜູ້ໃດໜໍ ຜູ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດອັນນີ້?”

Verse 14

ततोऽसौ स्वाह्रयं तेभ्यः कथयामास नारद । उवाच च महातेजास्तानृषीन्संप्रहर्षितः ॥ १४ ॥

ແລ້ວນາຣະດະໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຂົາຟັງເຖິງປະສົບການ ແລະເລື່ອງລາວຂອງຕົນ; ລິສີຜູ້ມີເທຊະອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ໄດ້ກ່າວກັບບັນດາລິສີເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 15

पिता यद्यनुगच्छेन्मां क्रोशमानः शुकेति वै । तस्मै प्रतिवचोदेयं भवद्भिस्तु समाहितैः ॥ १५ ॥

ຖ້າບິດາຂອງຂ້ອຍວິ່ງຕາມຂ້ອຍ ຮ້ອງວ່າ “ໂອ ຊຸກະ!” ແລ້ວ ພວກທ່ານ—ດ້ວຍໃຈສະຫງົບ ແລະມີສະຕິ—ຈົ່ງຕອບກັບທ່ານໃຫ້ເໝາະສົມ.

Verse 16

बाढमुक्तस्ततस्तैस्तु लोकान्हित्वा चतुर्विधान् । तमो ह्यष्टविधं त्यक्त्वा जहौ पञ्चविधं रजः ॥ १६ ॥

ເມື່ອພົ້ນຈາກພັນທະເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ທ່ານໄດ້ລະທິ້ງໂລກສີ່ປະເພດ; ປະຖິ້ມຄວາມມືດ (ຕະມັສ) ແປດປະເພດ ແລ້ວຈຶ່ງລະລາຍຣະຈັສຫ້າປະເພດ—ຄວາມກະສັບກະສ່າຍແລະຄວາມກະວົນກະວາຍ।

Verse 17

ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् । ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिंगपूजिते ॥ १७ ॥

ແລ້ວຜູ້ມີປັນຍາກໍລະທິ້ງແມ່ນແຕ່ສັດຕະວະ (ຄຸນແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ) ດ້ວຍ; ມັນປານດັ່ງອັດສະຈັນ. ຕໍ່ມາທ່ານຕັ້ງຢູ່ໃນພະສະຖານະນິລັນດອນ ນິຣຄຸນ—ເຫນືອກວ່າຄຸນທັງສາມ—ອັນຖືກນະມັດສະການດ້ວຍການບູຊາລິງຄະ।

Verse 18

ततः स श्रृङ्गेऽप्रतिमे हिमवन्मेरुसन्निभे । संश्लिष्टे श्वेतपीते च रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १८ ॥

ແລ້ວທ່ານໄດ້ເຖິງຍອດພູອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ຄ້າຍຮິມະວັນແລະເມຣຸ—ເປັນມົງຄຸນ ແນ່ນຫນາປະສານກັນ ມີສີຂາວແລະເຫຼືອງ ປານດັ່ງທຳດ້ວຍຄຳແລະເງິນ।

Verse 19

शतयोजनविस्तारे तिर्यागूर्द्ध्च नारद । सोऽविशंकेन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १९ ॥

ໂອ ນາຣະດາ, ພື້ນທີ່ນັ້ນກວ້າງຮ້ອຍໂຢຊະນະ ທັງທາງຂ້າງແລະທາງເທິງ; ນົກແກ້ວດ້ວຍໃຈທີ່ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ກໍກະໂດດແລະບິນໄປດັ່ງເກົ່າ.

Verse 20

ते श्रृङ्गेऽत्यंतसंश्लिष्टे सहसैव द्विधाकृते । अदृश्येतां द्विजश्रेष्ट तदद्भुतमिवाभवत् ॥ २० ॥

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນດວິຊະ, ເມື່ອຂອງສອງຂອງປາຍຍອດ (ຂອງສອງຂອງຂອງຂອງ) ທີ່ກອດກັນແນ່ນຫນາ ຖືກແຍກອອກສອງສ່ວນຢ່າງກະທັນຫັນ, ມັນກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ; ຊ່າງເປັນອັດສະຈັນແທ້.

Verse 21

ततः पर्वतश्रृंगाभ्यां सहसैव विनिःसृतः । न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ २१ ॥

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ພຸ່ງອອກຢ່າງກະທັນຫັນ ລະຫວ່າງຍອດພູສອງຍອດ; ແມ່ນແຕ່ພູອັນປະເສີດນັ້ນ ກໍບໍ່ອາດຂັດຂວາງ ຫຼືຕີຕອບການເຄື່ອນໄປຂ້າງໜ້າຂອງລາວໄດ້।

Verse 22

ततो मंदाकिनीं दिव्या मुपरिष्टादभिव्रजन् । शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननम् ॥ २२ ॥

ຕໍ່ມາ ເມື່ອລາວເຄື່ອນໄປຢູ່ເທິງໆ ເຫນືອແມ່ນ້ຳມັນດາກິນີອັນເທວະ, ຊຸກະຜູ້ມີຈິດທຳ ໄດ້ເຫັນປ່າສວນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ອອກດອກບານ।

Verse 23

तस्यां क्रीडासु निरताः स्नांति चैवाप्सरोगणाः । निराकारं तु साकाराददृशुस्तं विवाससः ॥ २३ ॥

ທີ່ນັ້ນ ຝູງອັບສະຣາຜູ້ໝົດໃຈໃນການຫຼິ້ນສະໜຸກ ກໍລົງອາບນ້ຳດ້ວຍ; ແລະແມ່ນແຕ່ພວກນາງມີຮູບກາຍ ແລະບໍ່ນຸ່ງຜ້າ ກໍຍັງໄດ້ເຫັນພຣະອົງຜູ້ອະຮູບ ເຫນືອຮູບທັງປວງ।

Verse 24

तं प्रक्रमंतमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः । उत्तमां गतिमास्थाय पृष्टतोऽनुससार ह ॥ २४ ॥

ເມື່ອຮູ້ວ່າລາວໄດ້ອອກເດີນທາງແລ້ວ, ພໍ່ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່ ໄດ້ຮັບເອົາເສັ້ນທາງອັນສູງສຸດ ແລະຕາມລາວໄປຈາກຂ້າງຫຼັງ।

Verse 25

शुकस्तु मारुतादूर्द्ध्वं गतिं कृत्वां तरिक्षगाम् । दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ २५ ॥

ແຕ່ຊຸກະ ຍົກຕົນຂຶ້ນສູງເຫນືອລົມ ແລະເຄື່ອນໄປຜ່ານອາກາດກາງ; ລາວໄດ້ສະແດງອຳນາດອັນພິເສດຂອງຕົນ, ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນ ລາວກໍປາກົດເປັນຢູ່ໃນສັດທັງປວງ।

Verse 26

अथ योगगतिं व्यासः समास्थाय महातपाः । निमेषांतरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ २६ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະມຸນີວະຍາສ ຜູ້ມີຕະປະອັນຍິ່ງ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຄະຕິໂຍຄະແຫ່ງການເຄື່ອນໄຫວ ແລະໃນເວລາພຽງກະພິບຕາດຽວ ກໍໄປຮອດບ່ອນທີ່ພຣະສຸກະໄດ້ລົງມາ।

Verse 27

स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं गतं शुकम् । शशंसुर्मुनयः सिद्धा गतिं तस्मै सुतस्य ताम् ॥ २७ ॥

ທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະສຸກະ ດຸດດັ່ງແບ່ງທາງເປັນສອງ ແລ້ວໄປຮອດຍອດພູ; ແລະບັນດາມຸນີຜູ້ສຳເລັດ (ສິດທະ) ໄດ້ປະກາດແກ່ທ່ານເຖິງຄະຕິນັ້ນ ທີ່ບຸດຂອງທ່ານໄດ້ບັນລຸ।

Verse 28

ततः शुकेतिशब्देन दीर्घेण क्रंदितं तदाः । स्वयं पित्रा स्वरेणोञ्चैस्त्रींल्लोकाननुनाद्य वै ॥ २८ ॥

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ມີສຽງຮ້ອງຍາວວ່າ “ສຸເກຕິ!”; ບິດາເອງໄດ້ເອີ້ນດ້ວຍສຽງດັງສູງ ໃຫ້ສະທ້ອນກັງວານໄປທົ່ວສາມໂລກ।

Verse 29

शुकः सर्वगतिर्भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः । प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोः शब्देनानुनादयन् ॥ २९ ॥

ພຣະສຸກະ ເປັນຜູ້ໄປໄດ້ທົ່ວທຸກທິດ ເປັນອາດຕະມະແຫ່ງສັບພະສັດ ແລະຫັນໜ້າໄປທຸກທາງ; ທ່ານຜູ້ມີຈິດທຳອັນບໍລິສຸດ ໄດ້ຕອບກັບ ພ້ອມໃຫ້ສຽງ “ໂພḥ!” ກັງວານໃນຄຳເວົ້າ।

Verse 30

तत एकाक्षरं नादं भोरित्येवमुदीरयन् । प्रत्याहरज्जगत्सर्वमुञ्चैः स्थावरजंगमम् ॥ ३० ॥

ແລ້ວທ່ານໄດ້ເອີ້ນສຽງອັກສອນດຽວ “ໂພ” ດັງກັງວານ ແລະໄດ້ດຶງເອົາໂລກທັງປວງກັບຄືນ—ທັງສິ່ງຢືນຢູ່ແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ—ໃຫ້ມາຮວມຕາມສຽງນັ້ນ।

Verse 31

ततः प्रभृति वाऽद्यापि शब्दानुञ्चारितान्पृथक् । गिरिगह्वरपृष्टेषु व्याजहार शुकं प्रति ॥ ३१ ॥

ນັບແຕ່ເວລານັ້ນມາ—ຈົນຮອດມື້ນີ້—ສຽງຖ້ອຍຄໍາທີ່ອອກສຽງຢ່າງຊັດເຈນ ຖືກກ້ອງກັບແຍກເປັນຕອນໆ ຕາມຜິວຫນ້າຖໍ້າແລະຫວ່າງເຂົາ ດັ່ງກຳລັງເວົ້າກັບພຣະສຸກະ.

Verse 32

अंतर्हितप्रभावं तं दर्शयित्वा शुकस्तदा । गुणान्संत्यज्य सत्त्वादीन्पदमध्यगमत्परम् ॥ ३२ ॥

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ພຣະສຸກະໄດ້ສະແດງອຳນາດທິບທີ່ເຊື່ອງຢູ່ນັ້ນໃຫ້ປາກົດ ແລະລະທິ້ງຄຸນະທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກສັດຕະວະ ຈົນໄດ້ບັນລຸສະຖານະສູງສຸດ.

Verse 33

महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः । सोऽनुनीतो भगवता व्यासो रुद्रेण नारद ॥ ३३ ॥

ແຕ່ເມື່ອເຫັນມະຫິມາຂອງບຸດຜູ້ມີລັດສະມີຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ວຽາສະ—ໂອ ນາຣະດະ—ກໍໄດ້ຮັບການປອບໃຈ ແລະປະສານໃຈ ໂດຍພຣະພະຄະວານ ຣຸດຣະ.

Verse 34

किमु त्वं ताम्यसि मुने पुत्रं प्रति समाकुलः । पश्यसि विप्र नायांतं ब्रह्यभूतं निजांतिरे ॥ ३४ ॥

ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເສົ້າໂສກ ໂອ ມຸນີ, ວຸ່ນວາຍເພາະບຸດ? ໂອ ພຣາຫມະນະ, ເຈົ້າບໍ່ເຫັນລາວຢູ່ນີ້ດອກບໍ—ຜູ້ກາຍເປັນໜຶ່ງກັບພຣະພຣະຫມັນ—ຢູ່ໃກ້ຂ້າງເຈົ້າເອງ?

Verse 35

इत्येवमनुनीतोऽसौ व्यासः पुनरुप्राव्रजत् । श्वाश्रमं स शुको ब्रह्मभूतो लोकांश्चचार ह ॥ ३५ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ວຽາສະໄດ້ຮັບການປອບໃຈ ແລະຖືກຊັກຊວນຢ່າງນີ້ ແລ້ວກໍອອກເດີນທາງກັບໄປອາສຣົມຂອງຕົນອີກຄັ້ງ. ແລະພຣະສຸກະ—ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະພຣະຫມັນ—ໄດ້ທ່ອງໄປຢ່າງເສຣີຕາມບັນດາໂລກ.

Verse 36

तत कालांतरे ब्रह्मन्व्यासः सत्यवतीसुतः । नरनारायणौ द्रष्टुं ययौ बदरिकाश्रमम् ॥ ३६ ॥

ຕໍ່ມາອີກໄລຍະໜຶ່ງ ໂອ ພຣາຫມັນ, ວຽາສະ ບຸດຂອງ ສັດຍະວະຕີ ໄດ້ໄປຍັງອາສຣົມບະດະຣີ ເພື່ອທັດສະນາ ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ।

Verse 37

तत्र दृष्ट्वा तु तौ देवौ तप्यमानो महत्तपः । स्वयं च तत्र तपसि स्थितः शुकमनुस्मरन् ॥ ३७ ॥

ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເຫັນເທວະທັງສອງແລ້ວ ນັກຕະປະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກໍສືບຕໍ່ບໍາເນັດຕະປະອັນແຮງກ້າ; ແລະທ່ານເອງກໍຕັ້ງຢູ່ໃນຕະປະນັ້ນ ໂດຍລະລຶກເຖິງ ຊຸກະ ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 38

यावत्तत्र स्थितो व्यासः शुकः परमयोगवित् । श्वेतद्वीपं गतस्तात यत्र त्वमगमः पुरा ॥ ३८ ॥

ໃນຂະນະທີ່ ວຽາສະ ຍັງພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຊຸກະ ຜູ້ຮູ້ໂຍຄະສູງສຸດ ໄດ້ໄປຍັງ ສະເວຕະດວີປະ, ໂອ ລູກເອີຍ, ບ່ອນທີ່ເຈົ້າເຄີຍໄປກ່ອນນັ້ນ।

Verse 39

तत्र दृष्टप्रभावस्तु श्रीमान्नारायणः प्रभुः । दृष्टः श्रुतिविमृग्यो हि देवदेवो जनार्दनः ॥ ३९ ॥

ທີ່ນັ້ນ ພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າອັນຮຸ່ງເຮືອງ ຜູ້ມີອານຸພາບໃຫ້ເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາ ໄດ້ຖືກທັດສະນາ; ເພາະ ຈະນາຣະດະນະ ເທວະເທວາ ແມ່ນອົງທີ່ພຣະເວດສະແຫວງຫາຮູ້ ແຕ່ກໍປາກົດໃຫ້ຜູ້ພັກຕິເຫັນໄດ້।

Verse 40

स्तुतश्च शुकदेवेन प्रसन्नः प्राह नारद । श्रीभगवानुवाच । त्वया दृष्टोऽस्मि योगीन्द्र सर्वदेवरहःस्थितः ॥ ४० ॥

ເມື່ອຊຸກະເທວະສັນລະເສີນແລ້ວ ພຣະອົງກໍພໍພຣະໄທ ແລະກ່າວກັບນາຣະດະ. ພຣະພະຄະວານຕັດວ່າ: «ໂອ ຈອມແຫ່ງໂຍຄີ, ເຈົ້າໄດ້ທັດສະນາເຮົາແທ້ແລ້ວ; ເຮົາສະຖິດຢູ່ໃນຄວາມລັບແຫ່ງການປະທັບຢູ່ຂອງເທວະທັງປວງ»។

Verse 41

सनत्कुमारादिष्टेन सिद्धो योगेन वाडव । त्वं सदागतिमार्गस्थो लोकान्पश्य यथेच्छया ॥ ४१ ॥

ໂອ ວາດະວະ, ໂຍຄະທີ່ສະນັດກຸມາຣະສອນໄວ້ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າສຳເລັດ; ເຈົ້າຕັ້ງຢູ່ໃນທາງອັນຖືກຕ້ອງຕະຫຼອດ ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເບິ່ງໂລກທັງຫຼາຍຕາມປາຖະໜາຂອງເຈົ້າເຖີດ.

Verse 42

इत्युक्तो वासुदेवेन तं नत्वारणिसंभवः । वैकुंठं प्रययौ विप्र सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ४२ ॥

ເມື່ອວາສຸເທວະກ່າວດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ເກີດຈາກອະຣະນິ (ໄມ້ກໍ່ໄຟ) ໄດ້ກົ້ມນົບພຣະອົງ; ໂອ ພຣາຫມະນະ, ແລ້ວເດີນທາງໄປສູ່ໄວກຸນຖະ ອັນທຸກໂລກນົບນອມສັກກາລະ.

Verse 43

वैमानिकैः सुरैर्जुष्टं विरजापरिचेष्टितम् । यं भांतमनुभांत्येते लोकाः सर्वेऽपि नारद ॥ ४३ ॥

ໂອ ນາຣະດະ, ພຣະສະພາວະສູງສຸດນັ້ນ ມີເທວະດາຜູ້ເດີນທາງໃນວິມານອາກາດມາປະຄອງຮັບໃຊ້, ແລະບໍ່ຖືກແຕະຕ້ອງໂດຍການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງຣາຊະສ (ຄວາມກະຕືລືລົ້ນ). ເມື່ອພຣະອົງສ່ອງແສງ ໂລກທັງປວງກໍສ່ອງຕາມພຣະອົງ.

Verse 44

यत्र विदुमसोपानाः स्वर्णरत्नविचित्रिताः । वाप्य उत्पलंसंछन्नाः सुरस्त्रीक्रीडनाकुलाः ॥ ४४ ॥

ທີ່ນັ້ນ ຂັ້ນບັນໄດເຮັດດ້ວຍປະກາລັງ ແລະປະດັບດ້ວຍຄຳກັບແກ້ວມະນີຫຼາກສີ; ສະນ້ຳຖືກປົກຄຸມດ້ວຍດອກບົວ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍນາງເທວະດາທີ່ຫຼິ້ນຢ່າງຮ່າເຮີງ.

Verse 45

दिव्यैर्हंसकुलैर्घुष्टाः स्वच्छांबुनिभृताः सदा । तत्र द्वाःस्थैश्चतुर्हस्तेनार्नाभरणभूषितैः ॥ ४५ ॥

ມັນກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງຝູງຫົງສາສະຫວັນ ແລະມີນ້ຳໃສສະອາດເຕັມຢູ່ເສມອ. ທີ່ປະຕູນັ້ນ ມີຜູ້ພິທັກປະຕູມືສີ່ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບອັນເປັນແກ້ວມະນີ.

Verse 46

विष्वक्सेनानुगैः सिद्धैः कुमुदाद्यैरवा रितः । प्रविश्याभ्यांतरं तत्र देवदेवं चतुर्भुजम् ॥ ४६ ॥

ໂດຍບໍ່ຖືກຂັດຂວາງໂດຍບັນດາສິດທະຜູ້ຕາມວິສະວັກເສນະ ເຊັ່ນ ກຸມຸດາ ແລະອື່ນໆ ທ່ານໄດ້ເຂົ້າໄປພາຍໃນ ແລະໄດ້ເຫັນ ພຣະເທວະເທວະ ຜູ້ມີສີ່ພຣະຫັດ.

Verse 47

शांतं प्रसन्नवदनं पीतकौशेयवाससम् । शंखचक्रगदापद्मैर्मूर्तिमद्भिरुपासितम् ॥ ४७ ॥

ພຣະອົງສະງົບ ແລະເປັນມິດ ໃບໜ້າສະຫງ່າງາມສົດໃສ ນຸ່ງຜ້າໄໝສີເຫຼືອງ; ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ຄະດາ ແລະດອກບົວ ເປັນຮູບພຣະອົງໃຫ້ບູຊາ.

Verse 48

वक्षस्थलस्थया लक्ष्म्या कौस्तुभेन विराजितम् । कटीसूत्रब्रह्मसूत्रकटकांगदभूषितम् ॥ ४८ ॥

ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງ ດ້ວຍພຣະລັກສະມີປະທັບຢູ່ເທິງອົງອົບ ແລະດ້ວຍເພັດກໍສະຕຸບະ; ຍັງປະດັບດ້ວຍສາຍຄາດແອວ ສາຍສັກສິດ (ພຣະສູດ) ກຳໄລ ແລະກຳໄລແຂນ.

Verse 49

भ्राजत्किरीटवलयं मणिनूपुरशोभितम् । ददर्श सिद्धनि करैः सेव्यमानमहर्निशम् ॥ ४९ ॥

ທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະອົງຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງ ປະດັບດ້ວຍມົກກຸດອັນສະຫງ່າງາມ ແລະເຄື່ອງປະດັບແຂນ ງາມດ້ວຍກຳໄລຂໍ້ຕີນຝັງເພັດ; ແລະຖືກບັນດາສິດທະຮັບໃຊ້ບໍ່ຂາດ ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ.

Verse 50

तं दृष्ट्वा भक्तिभावेन तुष्टाव मधुसूदनम् । शुक उवाच । नमस्ते वासुदेवाय सर्वलोकैकसाक्षिणे ॥ ५० ॥

ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ທ່ານໄດ້ສັນລະເສີນ ມະທຸສູດະນະ ດ້ວຍໃຈເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິ. ຊຸກະກ່າວວ່າ: “ນະມັດສະການແດ່ ວາສຸເທວະ ຜູ້ເປັນພະຍານອົງດຽວແຫ່ງທຸກໂລກ.”

Verse 51

जगद्बीजस्वरूपाय पूर्णाय निभृतात्मने । हरये वासुकिस्थाय श्वेतद्वीपनिवासिने ॥ ५१ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະຫຣິ—ຜູ້ເປັນເມັດພັນແຫ່ງຈັກກະວານ, ສົມບູນພ້ອມ, ມີຈິດໃນອັນສະງົບ; ຜູ້ສະຖິດເທິງວາສຸກິ ແລະປະທັບຢູ່ສະເວຕະດວີປາ।

Verse 52

हंसाय मत्स्यरूपाय वाराहतनुधारिणे । नृसिंहाय ध्रुवेज्याय सांख्ययोगेश्वराय च ॥ ५२ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງໃນພຣະນາມ “ຫັງສະ”; ນະໂມຕໍ່ຜູ້ຮັບຮູບ “ມັດສະ” ເປັນປາ; ນະໂມຕໍ່ຜູ້ຊົງຮ່າງ “ວາຣາຫະ” ເປັນໝູປ່າ; ນະໂມຕໍ່ນຣະສິງຫະ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງທີ່ທຣຸວະນັບຖືບູຊາ; ແລະນະໂມຕໍ່ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາງຂະຍະ ແລະໂຍຄະດ້ວຍ।

Verse 53

चतुःसनाय कूर्माय पृथवे स्वसुरवात्मने । नाभेयाय जगद्धात्रे विधात्रेंऽतकारय च ॥ ५३ ॥

ນະໂມຕໍ່ຈະຕຸສະນະ—ກຸມານສີ່ອົງ; ນະໂມຕໍ່ກູຣະມະ (ອະວະຕານເຕົ່າ); ນະໂມຕໍ່ພຣຶຖຸ; ນະໂມຕໍ່ອາຕະມັນຜູ້ເປັນແກ່ນສານຂອງເທວະທັງຫຼາຍ; ນະໂມຕໍ່ນາເພຍ; ນະໂມຕໍ່ຜູ້ອຸ້ມຊູໂລກ; ນະໂມຕໍ່ວິທາຕຣິ (ຜູ້ຈັດວາງ); ແລະນະໂມຕໍ່ອັນຕະກາຣະ (ຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຈຸດຈົບ) ດ້ວຍ।

Verse 54

भार्गवेंद्राय रामाय राघवाय पराय च । कृष्णाय वेदकर्त्रे च बुद्धकल्किस्वरूपिणे ॥ ५४ ॥

ນະໂມຕໍ່ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພາຣຄະວະ—ຣາມະ (ປະຣະສຸຣາມະ); ນະໂມຕໍ່ຣາມະ; ນະໂມຕໍ່ຣາຄະວະ; ແລະນະໂມຕໍ່ພຣະອົງສູງສຸດ. ນະໂມຕໍ່ກຣິສນະດ້ວຍ—ຜູ້ຮຽບຮຽງເວທະ—ແລະຜູ້ມີຮູບເປັນພຸດທະ ແລະກັລກິ।

Verse 55

चतुर्व्युहाय वेद्याय ध्येयाय परमात्मने । नरनारायणाख्याय शिषिविष्टाय विष्णवे ॥ ५५ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍຄຳສອນເລື່ອງຈະຕຸຣະວິວຫະ, ຜູ້ຄວນຮູ້ແທ້ ແລະຄວນພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິ, ພຣະອາຕະມັນສູງສຸດ; ຜູ້ມີນາມວ່າ ນະຣະ-ນາຣາຍະນະ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນສາວົກເປັນຄູພາຍໃນ।

Verse 56

ऋतधाम्ने विधाम्ने च सुपर्णाय स्वरोचिषे । ऋभवे सुव्रताख्याय सुधाम्ने चाजिताय च ॥ ५६ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ມີຖິ່ນພຳນັກເປັນຄວາມຈິງ ແລະຜູ້ຈັດວາງລະບຽບ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ມີປີກອັນສູງສົ່ງ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຮັດສະມີຂອງພຣະອົງ; ນະໂມຕໍ່ຜູ້ສູງສົ່ງຜູ້ມີວຣະຕະອັນບໍລິສຸດ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ມີຖິ່ນພຳນັກເປັນສຸກດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕ; ແລະຕໍ່ອະຊິຕ—ຜູ້ບໍ່ອາດຖືກພິຊິດໄດ້।

Verse 57

विश्वरूपाय विश्वाय सृष्टिस्थित्यंतकारिणे । यज्ञाय यज्ञभोक्ते च स्थविष्ठायाणवेऽर्थिने ॥ ५७ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບເປັນຈັກກະວານ ແລະເປັນຈັກກະວານເອງ, ຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການສ້າງ ການຄຸ້ມຄອງ ແລະການລະລາຍ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ) ແລະເປັນຜູ້ເສວຍຜົນແຫ່ງຍັດຍະ; ນະໂມຕໍ່ຜູ້ກວ້າງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ແຕ່ລະອຽດລຶກທີ່ສຸດ—ເປັນພື້ນຖານ ແລະຄວາມໝາຍຂອງສິ່ງທັງປວງ।

Verse 58

आदित्यसोमनेत्राय सहओजोबलाय च । ईज्याय साक्षिणेऽजायबहुशीर्षांघ्रिबाहवे ॥ ५८ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ມີດວງຕາເປັນພຣະອາທິດ ແລະພຣະຈັນ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ພ້ອມດ້ວຍລິດ ພະລັງ ແລະກຳລັງ; ນະໂມຕໍ່ຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາ ແລະຜູ້ເປັນພະຍານ; ນະໂມຕໍ່ອະຊາ—ຜູ້ບໍ່ເກີດ—ຜູ້ມີຫົວ ຕີນ ແລະແຂນຫຼາຍປະການ।

Verse 59

श्रीशाय श्रीनिवासाय भक्तवश्याय शार्ङ्गिणे । अष्टप्रकृत्यधीशाय ब्रह्मणेऽनंतसक्तये ॥ ५९ ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສຣີ (Śrī) ແລະເປັນຖິ່ນພຳນັກຂອງສຣີ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ຖືກຊະນະໄດ້ໂດຍຄວາມພັກຕິຂອງຜູ້ບູຊາ; ນະໂມຕໍ່ຜູ້ຖືຄັນທະນູສາຣັງກະ (Śārṅga); ນະໂມຕໍ່ຜູ້ເປັນອະທິປະໄຕເໜືອປຣະກຣິຕິແປດປະການ; ແລະນະໂມຕໍ່ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ຜູ້ມີພະລັງອັນອະນັນຕະ ບໍ່ມີຂອບເຂດ।

Verse 60

बृहदारण्यवेद्याय हृषीकेशाय वेधसे । पुंडरीकनिभाक्षाय क्षेत्रज्ञाय विभासिने ॥ ६० ॥

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ຮູ້ໄດ້ຜ່ານອຸປະນິສັດ ບຣິຫັດອາຣັນຍະກະ (Bṛhadāraṇyaka); ນະໂມຕໍ່ຮຣິສີເກຊະ (Hṛṣīkeśa) ຈອມເຈົ້າແຫ່ງອິນທຣີຍະ; ນະໂມຕໍ່ເວທະສະ (Vedhas) ຜູ້ສ້າງ; ນະໂມຕໍ່ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ; ນະໂມຕໍ່ເກສຕຣະຍະ (Kṣetrajña) ຜູ້ຮູ້ແຫ່ງສະໜາມ—ອາດຕະມາພາຍໃນ; ແລະນະໂມຕໍ່ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງ ຜູ້ສ່ອງໃຫ້ທຸກສິ່ງປະກາຍແຈ້ງ।

Verse 61

गोविंदाय जगत्कर्त्रे जगन्नाथाय योगिने । सत्याय सत्यसंधाय वैकुंठायाच्युताय च ॥ ६१ ॥

ນະໂມແດ່ ໂກວິນດາ ຜູ້ສ້າງຈັກກະວານ; ແດ່ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ໂຍຄີສູງສຸດ; ແດ່ ຄວາມຈິງ ແລະຜູ້ມີປະຕິຍານຈິງຕະຫຼອດ; ແດ່ ໄວກຸນຖະ ແລະ ອັຈຍຸຕະ ຜູ້ບໍ່ຄືນຄາຍ।

Verse 62

अधोक्षजाय धर्माय वामनाय त्रिधातवे । घृतार्चिषे विष्णवे तेऽनंताय कपिलायय च ॥ ६२ ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ—ອະໂທກຊະຈະ (ຜູ້ເກີນອາລົມ), ທຳມະເປັນຕົວພຣະອົງ; ແດ່ ວາມະນະ ແລະພຣະເຈົ້າແຫ່ງທາດສາມ; ແດ່ຜູ້ມີປະກາຍດັ່ງຂີ້ເນີຍບໍລິສຸດ; ແດ່ ວິດສະນຸ; ແດ່ ອະນັນຕະ ຜູ້ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນ; ແລະ ກະປິລະ ດ້ວຍ।

Verse 63

विरिंचये त्रिककुदे ऋग्यजुःसामरूपिणे । एकश्रृंगाय च शुचिश्रवसे शास्त्रयोनये ॥ ६३ ॥

ນະໂມແດ່ ວິຣິນຈະ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ມີຍອດສາມ; ແດ່ຜູ້ມີຮູບເປັນ ຣຶກ-ຢະຈຸ-ສາມ; ແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີເຂົາດຽວ ຜູ້ມີກຽດຊື່ບໍລິສຸດ; ແດ່ຜູ້ເປັນຄັນທະກຳເນີດແຫ່ງຄຳພີທັງປວງ।

Verse 64

वृषाकपय ऋद्धाय प्रभवे विश्वकर्मणे । भूर्भुवुःस्वःस्वरूपाय दैत्यघ्ने निर्गुणाय च ॥ ६४ ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ—ວຣຶສາກະປິ—ຜູ້ເປັນຄວາມເຕັມພ້ອມແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ; ແດ່ພຣະຜູ້ເປັນຈອມອຳນາດ ຊ່າງຜູ້ສ້າງສາກົນ; ແດ່ຜູ້ມີຮູບເປັນສາມໂລກ (ພູຣ, ພູວະ, ສະວະ); ແດ່ຜູ້ປະຫານໄດຕະຍະ; ແດ່ຜູ້ເກີນຄຸນທັງປວງ (ນິຣຄຸນະ)।

Verse 65

निरंजनाय नित्याय ह्यव्ययायाक्षराय च । नमस्ते पाहि मामीश शरणागतवत्सल ॥ ६५ ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ນິລັນດອນ, ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ, ແລະບໍ່ອາດຖືກທຳລາຍ. ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ; ໂອ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຂໍພຶ່ງພາ, ຂ້າພະເຈົ້າມາຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງແລ້ວ।

Verse 66

इति स्तुतः स भगवाञ्च्छंखचक्रगदाधरः । आरणेयमुवाचेदं भृशं प्रणतवत्सलः ॥ ६६ ॥

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ ພຣະພະຄະວານ—ຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະ ຄະດາ—ຜູ້ເມດຕາຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຜູ້ກ້ອມກາຍຍອມຈໍານົນ ໄດ້ກ່າວຄໍານີ້ແກ່ ອາຣາເນຍະ।

Verse 67

श्रीभगवानुवाच । व्यासपुत्र महाभाग प्रीतोऽस्मि तव सुव्रत । विद्यामाप्नुहि भक्तिं च ज्ञानी त्वं मम रूपधृक् ॥ ६७ ॥

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ໂອ ບຸດແຫ່ງ ວຽາສະ ຜູ້ມີບຸນຫຼາຍ, ຜູ້ຖືວັດດີ, ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ. ຈົ່ງບັນລຸວິທະຍາແທ້ ແລະ ພັກຕິ; ເຈົ້າເປັນຜູ້ຮູ້ ແລະ ຖືຮູບຂອງເຮົາເອງ.”

Verse 68

यद्रूपं मम दृष्टं प्राक् श्वेतद्वीपे त्वया द्विज । सोऽहमेवावतारार्थं स्थितो विश्वंभरात्मकः ॥ ६८ ॥

ໂອ ທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ), ຮູບທີ່ເຈົ້າເຄີຍເຫັນກ່ອນໃນ ສະເວຕະດວີປະ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນເຮົາເອງ; ບັດນີ້ເຮົາສະຖິດຢູ່ນີ້ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງອະວະຕາຣ, ໃນພະສະພາບເປັນຜູ້ອຸ້ມຊູໂລກທັງປວງ।

Verse 69

सिद्धोऽसि त्वं महाभाग मोक्षधर्मानुनुचिंतया । वरलोकान्यथा वायुर्यथा रवं सविता तथा ॥ ६९ ॥

ໂອ ຜູ້ມີບຸນຫຼາຍ, ເຈົ້າໄດ້ບັນລຸຄວາມສໍາເລັດ (ສິດທິ) ໂດຍການຄິດຄໍານຶງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເຖິງທຳແຫ່ງມົກສະ. ດັ່ງລົມທີ່ໄປຮອດໂລກສູງ ແລະ ດັ່ງຕາເວັນທີ່ແຜ່ລັດສະໝີ, ເຈົ້າກໍຈະໄປຮອດໂລກອັນປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນເຊັ່ນກັນ।

Verse 70

नित्यमुक्तस्वरूपस्त्वं पूज्यमानः सुरैर्नरैः । भक्तिर्हि दुर्लभा लोके मयि सर्वपरायणे ॥ ७० ॥

ເຈົ້າມີສະພາບເປັນຜູ້ພົ້ນທຸກຂ໌ຕະຫຼອດການ, ໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເທວະດາ ແລະ ມະນຸດ. ເພາະພັກຕິໃນໂລກນີ້ຫາຍາກແທ້—ພັກຕິຕໍ່ເຮົາ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດຂອງສັບພະສັດທັງປວງ।

Verse 71

तां लब्ध्वा नापरं किंचिल्लब्धव्यमवशिष्यते । आकल्पांतः तपः संस्थौ नरनारायणावृषी ॥ ७१ ॥

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸພຣະຕັດຕະນັ້ນແລ້ວ ບໍ່ມີສິ່ງໃດອື່ນທີ່ຕ້ອງໄດ້ອີກ. ນັກ຤ິສີ ນະຣະ ແລະ ນາຣາຍະນະ ຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນຕະປະ ດໍາລົງຢູ່ຈົນສິ້ນກະລະປະ.

Verse 72

तयोर्निदेशतो व्यासो जनक स्तव सुव्रतः । कर्ता भागवतं शास्त्रं तदधीष्व भुवं व्रज ॥ ७२ ॥

ຕາມຄໍາຊີ້ນໍາຂອງທ່ານທັງສອງ ວະຍາສະ—ໂອ ຊະນະກະ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີ ແລະເປັນຜູ້ແຕ່ງສະຕະວະສັນລະເສີນເຈົ້າ—ໄດ້ເປັນຜູ້ຮຽບຮຽງຄໍາພີ ພາຄະວະຕະ. ຈົ່ງສຶກສາຄໍາພີນັ້ນ ແລ້ວຈຶ່ງອອກໄປຍັງໂລກ.

Verse 73

स तप्यति तपस्त्वद्य पर्वते गंधमादने । त्वद्वियोगेन खिन्नात्मा तं प्रसादय मत्प्रियम् ॥ ७३ ॥

ບັດນີ້ເຂົາຍັງກໍາລັງບໍາເນັດຕະປະຢູ່ເທິງພູ ຄັນທະມາດະນະ. ໃຈເຂົາເຈັບຊໍ້າເນື່ອງຈາກພັດພາກຈາກເຈົ້າ—ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໂປດເມດຕາຕໍ່ເຂົາ ເພາະເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ຂ້ອຍຮັກ.

Verse 74

एवमुक्तः शुको विप्र नमस्कृत्य चतुर्भुजम् । यथागतं निवृत्तोऽसौ पितुरंतिकमागमत् ॥ ७४ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນະ, ຊຸກະໄດ້ນ້ອມກາຍນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສີ່ພຣະຫັດ. ແລ້ວເຂົາກໍກັບຄືນຕາມທາງເກົ່າ ໄປຫາພໍ່ຂອງຕົນ.

Verse 75

अथ तं स्वंतिके दृष्ट्वा पाराशर्य्यः प्रतापवान् । पुत्रं प्राप्य प्रहृष्टात्मा तपसो निववर्त ह ॥ ७५ ॥

ຕໍ່ມາ ພາຣາຊະຣະຍະ ຜູ້ມີລິດເດດ ເມື່ອເຫັນເຂົາຢູ່ໃກ້ຕົນ ແລະໄດ້ລູກຊາຍຄືນມາ ກໍມີໃຈຍິນດີ ແລະຢຸດຈາກຕະປະຂອງຕົນ.

Verse 76

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । आरणेयसमायुक्तः स्वाश्रमं समुपागमत् ॥ ७६ ॥

ເມື່ອໄດ້ນົບນ້ອມບູຊານາຣາຍະນະ ແລະ ນະຣະ—ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ—ແລ້ວ ທ່ານກໍກັບໄປຍັງອາສຣົມຂອງຕົນ ໂດຍມີອາຣາເນຍະຕິດຕາມຮ່ວມທາງ।

Verse 77

नारायणनियोगात्तु त्वन्मुखेन मुनीश्वर । चकार संहितां दिव्यां नानाख्यानसमन्विताम् ॥ ७७ ॥

ແຕ່ໂດຍພຣະບັນຊາຂອງນາຣາຍະນະ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ຜ່ານປາກຂອງທ່ານ ທ່ານນັ້ນໄດ້ຮຽບຮຽງສັງຫິຕາອັນທິບພະ ອຸດົມດ້ວຍນິທານຫຼາກຫຼາຍ।

Verse 78

वेदतुल्यां भागवतीं हरिभक्तिविवर्द्धिनीम् । निवृत्तिनिरतं पुत्रं शुकमध्यापयञ्च ताम् ॥ ७८ ॥

ທ່ານຍັງໄດ້ສອນຄຳພີພາກະວະຕີ—ທີ່ເທົ່າທຽມວິເທດ ແລະ ເພີ່ມພູນພັກຕິຕໍ່ຮະຣິ—ໃຫ້ແກ່ບຸດຊື່ ຊຸກະ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການສະຫຼະແລະການວາງລະ।

Verse 79

आत्मारामोऽपि भगवान्पाराशर्यात्मजः शुकः । अधीतवान्संहितां वै नित्यं विष्णुजनप्रियाम् ॥ ७९ ॥

ແມ່ນແຕ່ພຣະຊຸກະ—ບຸດຂອງວະຍາສະ (ຫຼານຂອງປາຣາຊະຣະ)—ຜູ້ເປັນອາດມະຣາມະ ອິ່ມໃນອາດມະ ກໍຍັງສຶກສາສັງຫິຕານີ້ເປັນນິດ ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ພຣະວິດສະນຸ।

Verse 80

एवमेते समाख्याता मोक्षधर्मास्तवानध । पठतां श्रृण्वतां चापि हरिभक्तिविवर्द्धनाः ॥ ८० ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ທຳມະແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໃຫ້ທ່ານແລ້ວ; ຜູ້ທີ່ສວດອ່ານ ແລະ ຜູ້ທີ່ຟັງກໍຈະເພີ່ມພູນພັກຕິຕໍ່ຮະຣິ (ວິດສະນຸ) ເຊັ່ນກັນ।