Shloka 3
प्रियो बहुतमश्चासं नर्तको गीतकोविद: । आचार्यवच्च मां नित्यं मन्यते दुहिता तव,अर्जुनने कहा--राजन्! मैं बहुत समयतक आपके रनिवासमें रहा हूँ और आपकी कन्याको एकान्तमें तथा सबके सामने भी (पुत्रीभावसे ही) देखता आया हूँ। उसने भी मुझपर पिताकी भाँति ही विश्वास किया है। मैं नाचता तो था ही, गानविद्यामें भी कुशल हूँ, अतः उसका मेरे प्रति बहुत अधिक प्रेम रहा है, किंतु आपकी पुत्री मुझे सदा आचार्य (गुरु) की भाँति मानती आयी है
arjuna uvāca | priyo bahutamaścāsaṃ nartako gītakovidaḥ | ācāryavac ca māṃ nityaṃ manyate duhitā tava |
ອາຈຸນໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ຂ້າພະອົງໄດ້ຢູ່ໃນພະລາຊວັງຂອງພະອົງເປັນເວລາດົນ, ແລະໄດ້ເຫັນພະທິດາຂອງພະອົງທັງໃນທີ່ລັບ ແລະຕໍ່ໜ້າຜູ້ຄົນ ດ້ວຍໃຈດັ່ງລູກສາວ. ນາງກໍໄດ້ໄວ້ວາງໃຈຂ້າພະອົງດັ່ງບິດາ. ຂ້າພະອົງເປັນນັກຟ້ອນ ແລະຊໍານານໃນວິຊາຮ້ອງເພງ; ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຮັກແພງຂ້າພະອົງຫຼາຍ, ແຕ່ພະທິດາຂອງພະອົງກໍຖືຂ້າພະອົງເປັນອາຈານ (ຄູ) ຢູ່ເສມອ».
अजुन उवाच
Educational Q&A
Arjuna emphasizes ethical boundaries and propriety: even when affection and closeness exist, the relationship must be framed correctly—here as that of teacher and student—so that conduct remains dharmic and beyond suspicion.
In the Virāṭa court context, Arjuna explains his position and relationship with the king’s daughter: he is known as a dancer and musician, was dear in the household, but the princess consistently regards him as an ācārya, underscoring a respectful, non-romantic bond.