Shloka 2
अजुन उवाच अन्त:पुरेडहमुषित: सदा पश्यन् सुतां तव । रहस्यं च प्रकाशं च विश्वस्ता पितृवन््मयि,अर्जुनने कहा--राजन्! मैं बहुत समयतक आपके रनिवासमें रहा हूँ और आपकी कन्याको एकान्तमें तथा सबके सामने भी (पुत्रीभावसे ही) देखता आया हूँ। उसने भी मुझपर पिताकी भाँति ही विश्वास किया है। मैं नाचता तो था ही, गानविद्यामें भी कुशल हूँ, अतः उसका मेरे प्रति बहुत अधिक प्रेम रहा है, किंतु आपकी पुत्री मुझे सदा आचार्य (गुरु) की भाँति मानती आयी है
arjuna uvāca antaḥpure ’ham uṣitaḥ sadā paśyan sutāṃ tava | rahasyaṃ ca prakāśaṃ ca viśvastā pitṛvan mayi ||
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພັກອາໄສຢູ່ໃນພະຣາຊວັງຊັ້ນໃນຂອງພະອົງເປັນເວລາດົນ, ແລະໄດ້ເຫັນທິດາຂອງພະອົງຢູ່ເລື້ອຍໆ ທັງໃນທີ່ລັບ ແລະ ຕໍ່ໜ້າຜູ້ຄົນ. ນາງໄວ້ໃຈຂ້າພະເຈົ້າດັ່ງໄວ້ໃຈບິດາ. ແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຊຳນານໃນການຟ້ອນລຳ ແລະ ສິລະປະແຫ່ງການຂັບຮ້ອງ ເຮັດໃຫ້ນາງມີຄວາມຮັກໃຄ່ຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຫຼາຍ, ແຕ່ທິດາຂອງພະອົງໄດ້ນັບຖືຂ້າພະເຈົ້າເປັນອາຈານ (ຄູຣຸ) ມາໂດຍຕະຫຼອດ”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds ethical boundaries and trust: proximity to the royal women’s quarters is justified only through a relationship framed as paternal or pedagogical. Arjuna emphasizes restraint and propriety (dharma) to protect both the princess’s honor and his own integrity.
Arjuna, living incognito in Virāṭa’s palace, explains to the king that he has long been in the inner quarters and has interacted with the king’s daughter in both private and public settings. He clarifies that her trust in him is fatherly/teacherly, not romantic, despite his role as a performer and instructor in music and dance.