दिष्ट्या भवन्त: सम्प्राप्ता: सर्वे कुशलिनो वनात् । दिष्ट्या सम्पालितं कृच्छूमज्ञातं वै दुरात्मभि:,“बड़े सौभाग्यकी बात है, जो आप सब लोग वनसे कुशलपूर्वक लौट आये। दुरात्मा कौरवोंसे अज्ञात रहकर आपने यह कष्टसाध्य अज्ञातवासका नियम पूरा कर लिया, यह भी बड़े आनन्दकी बात है
Vaiśampāyana uvāca:
Diṣṭyā bhavantaḥ samprāptāḥ sarve kuśalino vanāt | diṣṭyā sampālitaṃ kṛcchram ajñātaṃ vai durātmabhiḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: “ເປັນພອນຢ່າງຍິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າທຸກອົງກັບມາຈາກປ່າຢ່າງປອດໄພ. ແລະກໍເປັນພອນອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ ແມ່ນແມ່ນວ່າຄວາມທົນທຸກນັ້ນຫນັກ ພວກເຈົ້າກໍສຳເລັດຄຳປະຕິຍານໃນການຢູ່ຢ່າງປິດບັງ—ບໍ່ໃຫ້ຄົນຊົ່ວ (ພວກເກາຣະວະ) ຮູ້ເຫັນ.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic steadfastness: enduring hardship while faithfully completing a vow, and valuing safety and moral success as blessings—especially when facing hostile, unethical opponents.
The narrator Vaiśampāyana expresses relief and congratulation that the Pāṇḍavas have returned safely after their forest exile and have successfully completed the difficult period of living incognito without being detected by their enemies (the Kauravas).