Adhyāya 55: Pārtha–Rādheya Saṃvāda and Tactical Exchange
Chapter 55
तानि ग्रस्तान्यनीकानि रेजुरर्जुनमार्गणै: । शैलं प्रति बला भ्राणि व्याप्तानीवार्करश्मिभि:,अर्जुनके बाणोंसे आच्छादित हुई कौरवोंकी सेना इस प्रकार सुशोभित हुई, मानो पर्वतके निकट नवीन मेघोंकी घटा सूर्यकी किरणोंसे व्याप्त हो गयी हो
tāni grastāny anīkāni rejur arjuna-mārgaṇaiḥ | śailaṁ prati balā bhrāṇi vyāptānīva arka-raśmibhiḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ກອງທັບຈັດຮູບຂອງກົວຣະວະ ເມື່ອຖືກລູກສອນຂອງອາຣຈຸນຄອບຄຸມແລະກົດທັບ ກໍສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງປະຫລາດ—ດັ່ງກ້ອນເມກໃໝ່ທີ່ກຸ່ມຕົວໃກ້ພູ ແລະຖືກຮັດຊະມີຕາເວັນຊຶມແຊກທົ່ວທັງກ້ອນ. ພາບນີ້ຊີ້ວ່າ ຝີມືອັນມີວິໄນໃນສົງຄາມ ອາດປາກົດເປັນຄວາມຮຸ່ງໂຮງ ແມ່ນແຕ່ໃນຂະນະທີ່ມັນກຳລັງກົດທັບຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the Mahābhārata’s recurring idea that kṣatriya prowess, when exercised with mastery and purpose, carries a kind of ‘radiance’—yet that radiance is ethically ambivalent, because it is inseparable from the act of overwhelming and harming others in war.
In the Virāṭa episode’s battle context, Arjuna’s volleys of arrows cover and dominate the opposing Kaurava formations; the narrator describes the scene through a vivid simile: cloud-masses near a mountain lit through by sunlight.