Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
नेयं मया जातु पुरेह दृष्टा राज्ञो विराटस्य निवेशने शुभा । रूपेण चोन्मादयतीव मां भृशं गन्धेन जाता मदिरेव भामिनी
naivaṁ mayā jātu pureha dṛṣṭā rājño virāṭasya niveśane śubhā | rūpeṇa conmādayatīva māṁ bhṛśaṁ gandhena jātā madireva bhāminī ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ສຸເທດສະນາເອີຍ! ໃນເມືອງນີ້ ໃນພຣະຣາຊວັງອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະຣາຊາວິຣາຕະ, ຂ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນນາງຜູ້ງາມເຊັ່ນນີ້ເລີຍ. ດ້ວຍຄວາມງາມຂອງນາງ ນາງຄ້າຍຈະເຮັດໃຫ້ຂ້າຫຼົງໄຫຼຢ່າງແຮງ; ແລະດ້ວຍກິ່ນຫອມຂອງນາງ ນາງເປັນດັ່ງເຫຼົ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າເມົາ—ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສນັ້ນ».
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how sensory allure—beauty and fragrance—can overwhelm the mind, implying the ethical need for vigilance and self-restraint (indriya-nigraha) even in refined, courtly settings.
In Virāṭa’s palace, the speaker (as narrated by Vaiśampāyana) describes encountering a strikingly beautiful woman never seen there before, emphasizing her captivating form and intoxicating fragrance.