Shloka 37
वैशग्पायन उवाच ततस्तामशिवां श्र॒ुत्वा वाचं स परुषाक्षराम्
vaiśaṃpāyana uvāca | tatastām aśivāṃ śrutvā vācaṃ sa paruṣākṣarām |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາອັນອັບມົງຄົນນັ້ນ—ຖ້ອຍຄໍາທີ່ແມ່ນແຕ່ພະຍັນຊະນະກໍຍັງກະດ້າງກະດ່າງ—ເຂົາຈຶ່ງຕອບກັບຕາມຫຼັງຄໍາອັນນ່າຫວາດຫວັ່ນນັ້ນ. ຕອນນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄໍາເວົ້າທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະອັບມົງຄົນ ອາດກາຍເປັນຈຸດຫັນຂອງຄຸນທໍາແລະເລື່ອງລາວ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານ, ຄວາມໂກດ, ຫຼືການປ່ຽນແປງເສັ້ນທາງຢ່າງຕັດສິນໃຈ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of speech: words that are harsh and inauspicious are not morally neutral—they can wound, inflame conflict, and set harmful consequences in motion. It implicitly commends restraint and auspicious, truthful, measured speech as aligned with dharma.
The narrator Vaiśaṃpāyana reports a turning point: someone (referred to as 'he') hears an ominous, harshly worded utterance. The line prepares the listener for the reaction and the ensuing development triggered by that speech.