Shloka 41
ततः कुन्तीसुतो राजा प्रचिन्त्य पुरुषर्षभ: । समुत्थाय महाबाहुर्दहुमानेन चेतसा,तदनन्तर कुन्तीपुत्र पुरुषरत्न महाबाहु राजा युधिष्ठिर बहुत देरतक सोच-विचार करके उठे और जलते हुए हृदयसे उन्होंने उस विशाल वनमें प्रवेश किया, जहाँ मनुष्योंकी आवाजतक नहीं सुनायी देती थी। वहाँ रुरु मृग, वराह तथा पक्षियोंके समुदाय ही निवास करते थे
tataḥ kuntīsuto rājā pracintya puruṣarṣabhaḥ | samutthāya mahābāhur dahumānēna cetasā ||
ແລ້ວກະສັດ ບຸດຂອງກຸນຕີ—ຜູ້ເປັນຍອດບຸລຸດ—ໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງເລິກຊຶ້ງ. ຍຸທິສຖິຣະ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ ລຸກຂຶ້ນດ້ວຍໃຈທີ່ເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມກັງວົນ ແລະອອກເດີນເຂົ້າສູ່ປ່າໃຫຍ່ອັນກວ້າງໃຫຍ່—ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ສຽງຄົນ—ມີແຕ່ກວາງຣຸຣຸ, ໝູປ່າ, ແລະຝູງນົກເທົ່ານັ້ນອາໄສຢູ່.
यक्ष उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical leadership: a righteous person reflects carefully before acting, yet must still rise and proceed despite inner distress. The ‘burning mind’ suggests the moral and emotional burden of responsibility, especially in crisis.
After deliberating for a long time, King Yudhiṣṭhira stands up and enters a remote, silent forest—an ominous setting populated only by wild animals and birds—signaling his determined movement toward the unfolding Yakṣa episode.