Shloka 55
Sāvitrī’s Report and Nārada’s Prognosis (सावित्र्याख्यान—सत्यवान्-गुणवर्णनं तथा अल्पायुषः पूर्वसूचना)
तमतीत्याथ गोकर्णमभ्यगच्छद् दशानन: । दयितं स्थानमव्यग्रं शूलपाणेमहात्मन:,उसे ऊपर-ही-ऊपर लाँधकर दशमुख रावण गोकर्णतीर्थमें गया, जो परमात्मा शूलपाणि शिवका प्रिय एवं अविचल स्थान है
tam atītyātha gokarṇam abhyagacchad daśānanaḥ | dayitaṁ sthānam avyagraṁ śūlapāṇer mahātmanaḥ ||
ເມື່ອຂ້າມພົ້ນພື້ນທີ່ນັ້ນແລ້ວ ທະສານນະ (ຣາວະນະສິບຫົວ) ກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ກົກກະນະ (Gokarṇa)។ ທີ່ນັ້ນເປັນຖິ່ນສັກສິດທີ່ພຣະສູລະປານິ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ຮັກຖື ແລະສະງົບບໍ່ຖືກລົບກວນ। ການບັນຍາຍນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຕ່າງກັນລະຫວ່າງຄວາມມັ່ນຄົງອັນສັກສິດ ແລະຄວາມປັ່ນປ່ວນທີ່ອະທັມນຳມາ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີອຳນາດກໍຕ້ອງຜ່ານພູມທີ່ຖືກປົກປ້ອງໂດຍຄວາມສັກສິດນັ້ນ।
(श्रीरम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the sanctity and steadiness of a divine tīrtha—described as Śiva’s beloved, undisturbed abode—set against the movement of a disruptive figure like Rāvaṇa. Ethically, it suggests that sacred places embody stability and purity even when approached by those driven by adharma.
Rāvaṇa, identified as Daśānana, passes beyond the previous area and proceeds to Gokarṇa, which is characterized as a tranquil and cherished abode of Śiva (Śūlapāṇi).