Bhīṣma’s Admonition; Duryodhana’s Rājasūya Aspiration and the Proposal of a Vaiṣṇava-satra
स स्त्रीगणावृतो राजा प्रदह्ृष्ट: प्रददौ वसु । तेभ्यो यथाहमन्नानि पानानि विविधानि च
sa strīgaṇāvṛto rājā prahṛṣṭaḥ pradadau vasu | tebhyo yathārham annāni pānāni vividhāni ca ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພຣະຣາຊາ ທຸຣະໂຢທະນະ ຜູ້ມີນາງໃນວັງຫ້ອມລ້ອມ ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາແລ້ວກໍຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ. ພຣະອົງໄດ້ປະທານຊັບສົມບັດໃຫ້ ແລະຕາມຄວາມເໝາະສົມ ໄດ້ຈັດອາຫານແລະເຄື່ອງດື່ມຫຼາຍຊະນິດຖວາຍ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ອໍານາດກະສັດຖືກສະແດງຜ່ານການຕ້ອນຮັບແລະການໃຫ້ຂອງຂວັນ—ທີ່ພາຍນອກເບິ່ງເຫມືອນໃຈດີ ແຕ່ອາດຮັບໃຊ້ຄວາມທະນົງ, ອິດທິພົນ ແລະການເມືອງແຫ່ງຊື່ສຽງໄດ້.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ambiguity of royal generosity: giving and hospitality are dharmic when rooted in respect and right intention, yet the same acts can become instruments of vanity, social control, or political self-display.
Duryodhana, accompanied by his womenfolk, is pleased upon seeing certain visitors and responds by distributing wealth and offering them assorted foods and drinks in a manner deemed appropriate to their status.