Shloka 10
Bhīṣma’s Admonition; Duryodhana’s Rājasūya Aspiration and the Proposal of a Vaiṣṇava-satra
ततस्ते सहिता: सर्वे तरक्षून् महिषान् मृगान् । गवयर्क्षवराहांश्व समन्तात् पर्यकालयन्,तदनन्तर वे सब लोग तरक्षुओं (जरखों), जंगली भैंसों, गवयों, रीछों और शूकरों एवं अन्य जंगली हिंसक पशुओंका सब ओरसे शिकार करने लगे
tataste sahitāḥ sarve tarakṣūn mahiṣān mṛgān | gavayarkṣavarāhāṃś ca samantāt paryakālayan |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາທັງໝົດຮ່ວມກັນ ລ້ອມຈາກທຸກດ້ານ ແລະເລີ່ມລ່າສັດ—ໝາປ່າ, ຄວາຍປ່າ, ກວາງ, ກະທິງປ່າ (gayal), ໝີ, ໝູປ່າ ແລະສັດປ່າອື່ນໆ. ພາບນີ້ສະທ້ອນການລ່າສັດແບບຮ່ວມແຮງຢ່າງມີລະບຽບໃນປ່າ ທັງບອກເຖິງຄວາມຈໍາເປັນອັນແຂງກະດ້າງ ແລະນິໄສທາງການຮົບທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊີວິດກາງພົງໄພ; ພ້ອມກັນນັ້ນກໍຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຕຶງຕັນທາງຈິດທໍາ ລະຫວ່າງການຢູ່ລອດ, ກິລາ, ແລະການຍັບຍັ້ງ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse does not preach directly, but it highlights how group intent and circumstance in the wilderness can normalize organized violence (hunting). It invites reflection on dharmic restraint: whether killing is for necessity, protection, or mere sport, and how collective momentum can intensify harm.
A group (previously mentioned in the chapter) acts together to encircle wild animals—jackals, wild buffaloes, deer, gayals, bears, and boars—and begins hunting them from all sides, suggesting a coordinated drive or surround-hunt in the forest.