Shloka 1
Bhīṣma’s Admonition; Duryodhana’s Rājasūya Aspiration and the Proposal of a Vaiṣṇava-satra
हि >> आय न (0) हि 7 2 चत्वारिशर्दाधिकद्विशततमो< ध्याय: दुर्योधनका सेनासहित वनमें जाकर गौओंकी देखभाल करना और उसके सैनिकों एवं गन्धर्वो्में परस्पर कटु संवाद वैशम्पायन उवाच अथ दुर्योधनो राजा तत्र तत्र वने वसन् | जगाम घोषानभितत्तत्र चक्रे निवेशनम्
Vaiśampāyana uvāca: atha duryodhano rājā tatra tatra vane vasan jagāma ghoṣān abhitatas tatra cakre niveśanam.
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ພະຣາຊາ ທຸຣະໂຍທະນະ ເຄື່ອນຍ້າຍຈາກບ່ອນໜຶ່ງໄປອີກບ່ອນໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ຕັ້ງຄ່າຍຢູ່ໃນປ່າ ຈົນໄປຮອດຖິ່ນຕັ້ງຖານຂອງຄົນລ້ຽງງົວ (ສະຖານທີ່ຝູງງົວ) ແລະ ທີ່ນັ້ນພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງຄ່າຍຂອງພຣະອົງ. ຕອນນີ້ປູທາງໃຫ້ກັບການປະຈັນໜ້າທີ່ມີນ້ໍາໜັກທາງຄຸນທຳ: ການເດີນທາງຂອງກະສັດທີ່ອ້າງວ່າ “ປົກປ້ອງງົວ” ກັບກາຍເປັນພາຫະນະຂອງຄວາມຈອງຫອງ ການຍຸຍົງ ແລະ ຄວາມຂັດແຍ້ງ ພ້ອມທັງບອກນຳວ່າຈະມີຄໍາໂຕ້ຖຽງອັນຂົມຂື່ນ ແລະ ຄວາມຮຸນແຮງ ທີ່ທົດສອບຄວາມອົດກັ້ນ ແລະ ທັມມະ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intentions and conduct matter in dharma: even a seemingly legitimate royal activity (visiting/protecting cattle-stations) can become ethically compromised when driven by arrogance or the desire to provoke, setting conditions for avoidable conflict.
Vaiśampāyana narrates to Janamejaya that Duryodhana, traveling through the forest with his party, reaches the cowherd settlements (ghoṣas) and establishes a camp there, initiating the sequence that will lead to tense exchanges and confrontation.