Adhyaya 152
Bhīma’s Entry into Kubera’s Nalinī and the Taking of Saugandhika Lotuses (सौगन्धिकोत्पल-ग्रहणम्)
Upa-parva: Sauगन्धिक-उत्पल-प्रसङ्गः (Bhīma in Kubera’s Nalinī; acquisition of Saugandhika lotuses)
Bhīma introduces himself as a Pāṇḍava, second to Dharmaputra, arriving with his brothers in a vast badarī region. Draupadī observes an unsurpassed saugandhika lotus and seeks more, prompting Bhīma’s stated purpose: to obtain flowers for Yudhiṣṭhira’s beloved dharma-patnī. Rākṣasa guardians warn that the nalinī is Kubera’s favored pleasure-ground, frequented by devas, yakṣas, gandharvas, and apsarases, and that unauthorized enjoyment invites ruin. They challenge Bhīma’s claim of kinship with Dharmarāja if he intends to seize the lotuses by force. Bhīma replies that he does not see Kubera nearby, and even if he did, he would not ask; kings do not beg—this is framed as sanātana-dharma—and he will not abandon kṣātra-dharma. He argues the lake is naturally formed and not a private residence; if resources are common to beings and to Vaiśravaṇa alike, petitioning becomes conceptually incoherent. Vaiśaṃpāyana narrates that Bhīma advances despite verbal prohibition; the rākṣasas attempt to restrain him, threaten capture and harm, and attack with weapons. Bhīma arms himself with a heavy golden-banded mace and, surrounded, defeats large numbers near the lotus-lake. The rākṣasas, unable to withstand his strength, retreat toward Kailāsa and report to Kubera. Kubera, amused and informed of Draupadī’s motive, authorizes Bhīma to take the water-born lotuses as he wishes. The guardians return, still resentful, and see Bhīma freely enjoying the nalinī and collecting the fragrant saugandhikas.
Chapter Arc: गन्धमादन के वन में अद्भुत मिलन के बाद भीम अपने दिव्य भ्राता हनुमान के आलिंगन से क्षणभर में श्रम-रहित हो उठता है—और उसे अनुभव होता है कि उसके भीतर बल का नया समुद्र जाग गया है। → हनुमान स्नेह-भरी, अश्रु-गद्गद वाणी में भीम को सावधान करता है: ‘मैं यहीं रहता हूँ—यह बात किसी से न कहना’; साथ ही भविष्य के महासंग्राम में भीम के सिंहनाद के समय अपनी गर्जना से उसे अदृश्य सहारा देने का वचन देता है। → हनुमान का आश्वासन चरम पर पहुँचता है—पाण्डवों को ‘त्वया नाथेन’ सनाथ घोषित कर, अपने तेज और संरक्षण को उनके विजय-विश्वास का आधार बनाता है; भीम के भीतर अजेयता का संकल्प स्थिर हो जाता है। → हनुमान भीम को मार्ग बताकर, उसे अपने आवास की ओर लौटने का आदेश देता है—‘स्मर्तव्योऽस्मि कथान्तरे’—और संवाद को वरदान-रूप स्मृति में बाँध देता है। → हनुमान मार्ग दिखाकर वहीं अन्तर्धान हो जाता है—भीम के लिए यह प्रश्न शेष रहता है कि यह अदृश्य गर्जना कुरुक्षेत्र में किस क्षण प्रकट होगी।
Shlokas
Verse 1
/ हि आय न हुक मपटआ आ्ा८् एकपज्चाशर्दाधकशततमो< ध्याय: श्रीहनुमानजीका भीमसेनको आश्वासन और विदा देकर अन्तर्धान होना वैशम्पायन उवाच ततः संहृत्य विपुलं तद् वपु: कामतः कृतम् । भीमसेन पुनर्दोर्भ्या पर्यष्वजत वानर:
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຈະນະເມຊະຍະ! ຈາກນັ້ນ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງວານອນ ຮະນຸມານ ໄດ້ຫົວບຮວມຄືນຮ່າງອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ທ່ານເຄີຍສ້າງຂຶ້ນຕາມໃຈ. ແລ້ວທ່ານກໍກອດ ພີມະເສນ ອີກຄັ້ງດ້ວຍແຂນທັງສອງ ກົດໃຫ້ແນບອົກດ້ວຍຄວາມເມດຕາ.
Verse 2
परिष्वक्तस्य तस्याशु भ्रात्रा भीमस्य भारत । श्रमो नाशमुपागच्छत् सर्व चासीत् प्रदक्षिणम्
ໂອ ພາຣະຕະ! ເມື່ອ ພີມະ ໄດ້ຮັບການກອດຈາກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ຄວາມເມື່ອຍລ້າທັງປວງກໍມອດຫາຍໄປທັນທີ ແລະທຸກສິ່ງກໍປາກົດວ່າເປັນມົງຄຸນ ແລະເປັນໄປຕາມປາຖະໜາຂອງລາວ.
Verse 3
बल॑ चातिबलो मेने न मे5स्ति सदृशो महान् | ततः पुनरथोवाच पर्यश्रुनयनो हरि:
ພີມະ ຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງມີກຳລັງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະຄິດວ່າ: “ກຳລັງຂອງຂ້າເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງມະຫາສານ; ບໍ່ມີຜູ້ໃຫຍ່ຜູ້ໃດສະເໝີຂ້າ.” ແລ້ວ ຮະນຸມານ ຜູ້ມີນ້ຳຕາເຕັມດວງຕາ ໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງ ດ້ວຍຄວາມສະໜິດສະໜົມ ແລະສຽງສັ່ນເພາະອາລົມ: “ໂອ ວີຣະບຸຣຸດ! ບັດນີ້ ເຈົ້າຈົ່ງກັບໄປຍັງທີ່ພັກຂອງເຈົ້າ. ແລະເມື່ອມີໂອກາດໃນການສົນທະນາ ຈົ່ງລະລຶກເຖິງຂ້າດ້ວຍ.”
Verse 4
भीममाभाष्य सौहार्दाद् बाष्पगद्गदया गिरा | गच्छ वीर स्वमावासं स्मर्तव्योडस्मि कथान्तरे
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່ມິດຕະພາບ ຮະນຸມານໄດ້ເອີ້ນຫາ ພີມະ ດ້ວຍສຽງທີ່ອຸດອັ້ນດ້ວຍນ້ຳຕາ: «ວີຣະ, ບັດນີ້ຈົ່ງກັບໄປຫາທີ່ພັກຂອງເຈົ້າ. ແລະເມື່ອມີໂອກາດເວົ້າຈາ ຈົ່ງລະລຶກເຖິງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ».
Verse 5
इहस्थश्व कुरुश्रेष्ठ न निवेद्योडस्मि करह्िचित् | धनदस्यालयाच्चापि विसृष्टानां महाबल
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ, ຂ້າພະເຈົ້າອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້—ຢ່າໄດ້ເຜີຍແຜ່ເລື່ອງນີ້ໃຫ້ໃຜຮູ້ເລີຍ ບໍ່ວ່າເວລາໃດ. ໂອ ວີຣະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່, ບັດນີ້ເຖິງເວລາທີ່ນາງຟ້າ ແລະ ສາວງາມກັນທັຣວະ ທີ່ຖືກສົ່ງມາຈາກວິມານຂອງ ທະນະດະ (ກຸເບຣ) ຈະມາຮອດທີ່ນີ້».
Verse 6
देशकाल इहायातुं देवगन्धर्वयोषिताम् । ममापि सफल चक्षु: स्मारितश्नलास्मि राघवम्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຮັກສາເວລາແລະສະຖານທີ່ອັນຄວນ ສຳລັບການມາຮອດທີ່ນີ້ຂອງນາງຟ້າ ແລະ ສາວງາມກັນທັຣວະ. ແມ່ນແຕ່ດວງຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງກໍໄດ້ຮັບຜົນສົມບູນເມື່ອໄດ້ເຫັນເຈົ້າ; ແລະເມື່ອໄດ້ພົບເຈົ້າ—ໄດ້ສຳຜັດກາຍມະນຸດຂອງເຈົ້າ—ຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກປຸກໃຫ້ລະລຶກເຖິງ ຣາຄະວະ, ພຣະຣາມະ ຜູ້ໂດງດັງດ້ວຍນາມ “ສຣີຣາມ” ອັນເປັນອະວະຕານຂອງ ວິສນຸ: ສະຫວ່າງໄສດັ່ງດວງອາທິດ ເພື່ອໃຫ້ຫົວໃຈໂລກຊື່ນບານ ແລະເພື່ອໃຫ້ສີຕາ ທີ່ເປັນຄວາມປິຕິຂອງກະສັດແຫ່ງມິຖິລາ ບານດັ່ງໜ້າດອກບົວ; ແລະດັ່ງດວງອາທິດແຫ່ງສາກົນ ເພື່ອທຳລາຍຄວາມມືດທີ່ເປັນຣາວະນະສິບໜ້າ. ໂອ ວີຣະ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ, ການທີ່ເຈົ້າມາພົບຂ້າພະເຈົ້າ ຢ່າໃຫ້ເປັນສິ່ງສູນເປົ່າ».
Verse 7
रामाभिधानं विष्णुं हि जगद्धृदयनन्दनम् । सीतावकत्रारविन्दर्क दशास्यध्वान्तभास्करम्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນ ວິສນຸ ເອງ, ໂດງດັງດ້ວຍນາມ ‘ຣາມ’—ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນບານແຫ່ງຫົວໃຈໂລກ. ພຣະອົງເປັນດັ່ງດວງອາທິດທີ່ເຮັດໃຫ້ໃບໜ້າດອກບົວຂອງສີຕາບານ, ແລະເປັນດັ່ງແສງໄຟອັນແຜດເຜົາທີ່ທຳລາຍຄວາມມືດທີ່ເປັນຣາວະນະສິບໜ້າ».
Verse 8
मानुषं गात्रसंस्पर्श गत्वा भीम त्वया सह | तदस्मद्दर्शन॑ वीर कौन्तेयामोघमस्तु ते
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພີມະ, ເມື່ອໄດ້ສຳຜັດກາຍມະນຸດ—ໂດຍການແຕະຕ້ອງອະວະຂອງເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ຢູ່ກັບເຈົ້າ—ຂໍໃຫ້ການພົບພາກັບຂ້າພະເຈົ້ານີ້ ຢ່າໃຫ້ເປັນສິ່ງສູນເປົ່າສຳລັບເຈົ້າ, ໂອ ວີຣະ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ».
Verse 9
भ्रातृत्वं त्वं पुरस्कृत्य वरं वरय भारत । यदि तावन्मया क्षुद्रा गत्वा वारणसाह्नयम्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພາຣະຕະ! ຂ້າພະເຈົ້າວາງຄວາມເປັນພີ່ນ້ອງໄວ້ເປັນຫົວໜ້າ ແລ້ວໃຫ້ເຈົ້າເລືອກພອນໜຶ່ງ. ຖ້າເຈົ້າປາດຖະໜາ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປທັນທີເຖິງ ວາຣະນະສາຫະນະ ແລະສັງຫານບຸດນ້ອຍໆຂອງ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ; ຫຼືຖ້າເຈົ້າປາດຖະໜາ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບົດຂີ້ຝຸ່ນເມືອງທັງໝົດດ້ວຍພາຍຸຫີນ; ຫຼືຂ້າພະເຈົ້າຈະມັດ ທຸຣະໂຢທະນະ ແລ້ວນຳມາຫາເຈົ້າໃນທັນທີ. ວີຣະບຸລຸດຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງ—ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ ນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳເລັດໃຫ້»។
Verse 10
धार्तराष्ट्रा निहन्तव्या यावदेतत् करोम्यहम् । शिलया नगरं वापि मर्दितव्यं मया यदि
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຕາບໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງສາມາດກະທຳໄດ້ ບຸດຂອງ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ກໍສາມາດຖືກສັງຫານໄດ້. ຖ້າເຈົ້າປາດຖະໜາ ຂ້າພະເຈົ້າກໍສາມາດບົດເມືອງດ້ວຍພາຍຸຫີນໄດ້»។
Verse 11
बद्ध्वा दुर्योधनं चाद्य आनयामि तवान्तिकम् | यावदेतत् करोम्यद्य काम॑ तव महाबल
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຈະມັດ ທຸຣະໂຢທະນະ ແລ້ວນຳມາຫາເຈົ້າໃນມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ. ຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳເລັດໃນມື້ນີ້—ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ ໂອ ຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະສຳເລັດໃຫ້»។
Verse 12
वैशम्पायन उवाच भीमसेनस्तु तद् वाक््यं श्रुत्वा तस्य महात्मन: । प्रत्युवाच हनूमन्तं प्रह्ष्टेनान्तरात्मना
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອ ພີມະເສນະ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ມີຈິດໃຈອັນຍິ່ງນັ້ນ ລາວກໍຕອບ ຮະນູມານ ດ້ວຍໃຈພາຍໃນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ—ກ່າວຂອບໃຈຕໍ່ການຊ່ວຍເຫຼືອທີ່ໄດ້ຮັບ ແລະຂໍພຽງແຕ່ໃຫ້ ຮະນູມານ ພໍໃຈໃນຕົນ ແລະປະທານພຣະກະລຸນາຕໍ່ໄປ.
Verse 13
कृतमेव त्वया सर्व मम वानरपुड्रव । स्वस्ति ते5स्तु महाबाहो कामये त्वां प्रसीद मे
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງ ຮະນູມານ ຜູ້ມີຈິດໃຈອັນຍິ່ງ ພີມະເສນະ ກໍຕອບດ້ວຍໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ: «ໂອ ຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ວານອນ! ເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດທຸກສິ່ງເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ. ຂໍໃຫ້ສະຫວັດດີມີແດ່ເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ມີແຂນອັນແຂງແກ່ງ! ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຽງແຕ່ນີ້—ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ໃຫ້ພຣະກະລຸນາຂອງເຈົ້າສະຖິດຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປ»។
Verse 14
सनाथा: पाण्डवा: सर्वे त्वया नाथेन वीर्यवन् । तवैव तेजसा सर्वान् विजेष्यामो वयं परान्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ວີລະບຸລຸດຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເມື່ອມີເຈົ້າເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ປານດະວະທັງຫມົດກໍໄດ້ມີທີ່ພຶ່ງ ແລະມີຄວາມປອດໄພ. ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງຕະຈະຂອງເຈົ້າເອງ ພວກເຮົາຈະຊະນະສັດຕູທັງປວງ».
Verse 15
एवमुक्तस्तु हनुमान् भीमसेनमभाषत । भ्रातृत्वात् सौह्ृदाच्चैव करिष्यामि प्रियं तव,भीमसेनके ऐसा कहनेपर हनुमानजीने उनसे कहा--“तुम मेरे भाई और सुहृद् हो, इसलिये मैं तुम्हारा प्रिय अवश्य करूँगा”
ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຮະນຸມານໄດ້ກ່າວກັບພີມເສນະວ່າ: «ເພາະເຈົ້າເປັນນ້ອງຊາຍຂອງຂ້າ ແລະເປັນມິດສະນິດຂອງຂ້າ ຂ້າຈະເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ພໍໃຈ ແລະເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຈົ້າແນ່ນອນ».
Verse 16
चमूं विगाह्[ शत्रूणां शरशक्तिसमाकुलाम् | यदा सिंहरवं वीर करिष्यसि महाबल
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ວີລະບຸລຸດຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເມື່ອເຈົ້າພຸ້ນເຂົ້າໄປໃນກອງທັບສັດຕູ ທີ່ແອດແນ່ນດ້ວຍການຟັນຟາດຂອງລູກທະນູ ແລະຫອກ ແລ້ວຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງ, ຂ້າຈະເພີ່ມພູນຄຳຮາມນັ້ນດ້ວຍສຽງຄຳຮາມອັນກັງວານຂອງຂ້າ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ນັ່ງຢູ່ເທິງທຸງຂອງອາຣະຈຸນ, ຂ້າຈະປ່ອຍສຽງຄຳຮາມອັນນ່າສະພຶງກົວ ທີ່ຊິງເອົາລົມຫາຍໃຈຂອງສັດຕູ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຈັດການພວກເຂົາໄດ້ໂດຍງ່າຍ»។ ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ພີມເສນະ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ປານດະວະຍິນດີ, ຮະນຸມານໄດ້ຊີ້ທາງໃຫ້ເຂົາອອກເດີນທາງ ແລ້ວກໍຫາຍວັບໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ.
Verse 17
तदाहं बृंहयिष्यामि स्वरवेण रवं तव । विजयस्य ध्वजस्थश्न नादान् मोक्ष्यामि दारुणान्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ແລ້ວຂ້າຈະເພີ່ມພູນສຽງຄຳຮາມຂອງເຈົ້າດ້ວຍສຽງຂອງຂ້າ. ແລະເມື່ອຢືນຢູ່ເທິງທຸງແຫ່ງໄຊຊະນະ ຂ້າຈະປ່ອຍສຽງກັງວານອັນດຸຮ້າຍ ທີ່ຟັນຟາດຊີວິດຂອງສັດຕູ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າສັງຫານພວກເຂົາໄດ້ໂດຍງ່າຍ»។ ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ພີມເສນະ ຜູ້ເພີ່ມພູນຄວາມຍິນດີໃຫ້ປານດະວະ, ຮະນຸມານໄດ້ຊີ້ທາງໃຫ້ເຂົາອອກເດີນທາງ ແລ້ວກໍຫາຍວັບໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ.
Verse 18
शत्रूणां ये प्राणहरा: सुखं येन हनिष्यथ । एवमाभाष्य हनुमांस्तदा पाण्डवनन्दनम्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ສຽງຄຳຮາມເຫຼົ່ານັ້ນຈະຊິງເອົາລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຂອງສັດຕູ—ໂດຍອາໄສມັນ ເຈົ້າຈຶ່ງຈະສາມາດສັງຫານພວກເຂົາໄດ້ໂດຍງ່າຍ»។ ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຮະນຸມານໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ເປັນຄວາມຍິນດີຂອງປານດະວະ (ພີມ): ລາວສັນຍາວ່າ ເມື່ອພີມຖືກກະທົບດ້ວຍລູກທະນູ ແລະອາວຸດ ແຕ່ຍັງພຸ້ນເຂົ້າໄປໃນກອງທັບສັດຕູ ແລ້ວຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງ, ຮະນຸມານຈະເພີ່ມພູນຄຳຮາມນັ້ນດ້ວຍສຽງຄຳຮາມອັນກັງວານຂອງຕົນ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ນັ່ງຢູ່ເທິງທຸງຂອງອາຣະຈຸນ, ລາວຈະປ່ອຍສຽງຄຳຮາມອັນນ່າສະພຶງກົວ ທີ່ບັ່ນທອນຄວາມກ້າຫານ ແລະພະລັງຊີວິດຂອງສັດຕູ ເຮັດໃຫ້ການພ່າຍແພ້ຂອງພວກເຂົາງ່າຍຂຶ້ນ. ຫຼັງຈາກໜຸນໃຈພີມດັ່ງນີ້ ຮະນຸມານໄດ້ຊີ້ທາງໃຫ້ເຂົາອອກເດີນທາງ ແລ້ວກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ.
Verse 19
मार्गमाख्याय भीमाय तत्रैवान्तरधीयत
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຊີ້ທາງໃຫ້ ພີມະ ແລ້ວ ພະຫນຸມານກໍຫາຍລັບໄປໃນທີ່ນັ້ນເອງ. ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ: «ວີຣະບຸລຸດຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງ! ເມື່ອເຈົ້າຖືກກະທົບດ້ວຍລູກສອນ ແລະ ຫອກ ແລ້ວພຸ້ນເຂົ້າໄປໃນກອງທັບສັດຕູ ພ້ອມຮ້ອງຄໍາຮາມດັ່ງສິງ, ຂ້າຈະເພີ່ມສຽງຮາມນັ້ນດ້ວຍສຽງຄໍາຮາມອັນກັງວານຂອງຂ້າ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຂ້າຈະນັ່ງເທິງທຸງຂອງ ອາຣຊຸນ ແລະຮ້ອງຄໍາຮາມອັນນ່າສະພຶງກົວ ທີ່ຈະຊິງລົມຫາຍໃຈຂອງສັດຕູ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າທັງຫຼາຍຟັນຟາດພວກເຂົາໄດ້ໂດຍງ່າຍ»។ ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອເພີ່ມຄວາມຍິນດີໃຫ້ແກ່ປານດະວະ ພະຫນຸມານໄດ້ຊີ້ທາງ ແລະໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ ພີມເສນ ແລ້ວກໍຫາຍໄປ.
Verse 150
इस प्रकार श्रीमह्ा भारत वनपर्वके अन्तर्गत तीर्थयात्रापर्वमें लोगशती थ्थयात्राके प्रसंगमें हनुमानजी और भीमसेनका संवादविषयक एक सौ पचासवाँ अध्याय पूरा हुआ
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີ ມະຫາພາຣະຕະ» ພາກ ວະນະປະຣະວະ (Vana Parva) ພາຍໃນ ຕີຣຖະຍາຕຣາປະຣະວະ (Tīrthayātrā Parva) ໃນບົດບາດເລື່ອງການເດີນທາງຈາລິກ (ການຈາລິກທີ່ເລົ່າໂດຍ ໂລມາຊະ) ບົດທີ 150 ອັນກ່ຽວກັບການສົນທະນາລະຫວ່າງ ພະຫນຸມານ ແລະ ພີມເສນ ກໍສິ້ນສຸດລົງ.
Verse 151
इति श्रीमहा भारते वनपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि लोमशतीर्थयात्रायां गन्धमादनप्रवेशे हनुमद्धीमसंवादे एकपञठ्चाशदधिकशततमो<ध्याय:
ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 151 ຂອງ «ມະຫາພາຣະຕະ» ພາກ ວະນະປະຣະວະ (Vana Parva) ພາຍໃນ ຕີຣຖະຍາຕຣາປະຣະວະ (Tīrthayātrā Parva) ໂດຍສະເພາະໃນການຈາລິກທີ່ ໂລມາຊະ ເລົ່າ—ວ່າດ້ວຍການເຂົ້າສູ່ ຄັນທະມາດະນະ (Gandhamādana) ແລະການສົນທະນາລະຫວ່າງ ພະຫນຸມານ ແລະ ພີມະ—ກໍສິ້ນສຸດລົງ.
Frequently Asked Questions
Whether Bhīma should seek permission to take the lotuses from a guarded, divinely affiliated space or act without petition, prioritizing kṣātra-dharma and the stated purpose of serving Draupadī.
Power is narratively legitimized when tethered to duty and transparent motive: prohibition and conflict are followed by higher authorization, suggesting that rightful intent can be recognized within a broader moral order.
No explicit phalaśruti is stated here; the meta-commentary operates through narration (Vaiśaṃpāyana) and Kubera’s final authorization, which frames the episode’s ethical resolution within recognized cosmic governance.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.