Shloka 30
कृष्णेन विदुरं प्रति आगमन-हेतु-निवेदनम् / Krishna explains the purpose of his coming to Vidura
'शत्रुसूदन! जहाँ दुष्टतापूर्ण विचार लिये बहुसंख्यक शत्रु बैठे हों
yā me prītiḥ puṣkarākṣa tvaddarśana-samudbhavā | sā kim ākhyāyate tubhyam antarātmāsi dehinām ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະຫານສັດຕູ! ບ່ອນໃດທີ່ມີສັດຕູຈຳນວນຫຼາຍນັ່ງຢູ່ ພ້ອມຄວາມຄິດອັນຊົ່ວຮ້າຍເຕັມຫົວໃຈ—ທ່ານຈະປາຖະໜາເຂົ້າໄປກາງພວກເຂົາໄດ້ຢ່າງໃດ? ໂອ ມະຫາບາຫຸ ພຣະສີກຣິດສະນະ, ທ່ານແມ່ນຜູ້ປະຫານສັດຕູ—ແມ່ນແຕ່ເທວະດາທັງປວງກໍບໍ່ອາດຢືນຕ້ານຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານໄດ້; ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍຮູ້ດີເຖິງອຳນາດ, ວິລະພະລັງ, ແລະກຳລັງປັນຍາຂອງທ່ານ. ແຕ່ກໍຕາມ, ໂອ ມາທະວະ, ຄວາມຮັກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມີຕໍ່ພວກປານດະວະ ນັ້ນເອງ—ແຖມຍິ່ງກວ່ານັ້ນ—ຂ້າພະເຈົ້າມີຕໍ່ທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຮັກ, ດ້ວຍຄວາມນັບຖືຢ່າງສູງ, ແລະດ້ວຍມິດຕະພາບ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວຄຳນີ້. ໂອ ຜູ້ມີນັຍນາດັ່ງດອກບົວ, ຄວາມຮັກທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະເຈົ້າເມື່ອໄດ້ເຫັນທ່ານ—ຈະອະທິບາຍໃຫ້ທ່ານຟັງໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະທ່ານສະຖິດເປັນອາດຕະພາຍໃນ (ອັນຕະຣາດມາ) ຂອງສັດມີກາຍທັງປວງ».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames Kṛṣṇa not merely as a heroic ally but as the indwelling Self (antarātmā) of all embodied beings; therefore, ordinary speech cannot fully ‘inform’ him of one’s inner affection, since he already knows it from within.
In the Udyoga Parva’s tense pre-war diplomacy, the speaker expresses deep personal devotion and reverence toward Kṛṣṇa, saying that the love stirred by seeing him is beyond description—especially to Kṛṣṇa himself, who is present as the inner witness in all.