Shloka 71
अध्याय ८२ — केशवप्रयाणे निमित्तदर्शनम्
Omens and Reception During Keśava’s Departure
श्रोतुमिच्छाम गोविन्द सत्यानि च हितानि च । “गोविन्द! माधव! उस सभामें आपके तथा भीष्म आदिके मुखसे जो दिव्य, सत्य एवं हितकर वचन प्रकट होंगे, उन सबको हमलोग सुनना चाहते हैं |। ७० है ।।
śrotum icchāma govinda satyāni ca hitāni ca | āpṛṣṭo 'si mahābāho punar drakṣyāmahe vayam ||
ພວກເຮົາປາດຖະໜາຈະຟັງ, ໂອ ໂກວິນທະ, ຖ້ອຍຄໍາທີ່ເປັນສັດຈະ ແລະເປັນປະໂຫຍດ. «ໂກວິນທະ! ມາທະວະ! ໃນສະພານັ້ນ ຖ້ອຍຄໍາທິບພະ ທີ່ເປັນສັດຈະ ແລະເກື້ອກູນ ທີ່ຈະປາກົດອອກຈາກປາກຂອງເຈົ້າ ແລະຈາກບັນດາຜູ້ເຊັ່ນ ພີສະມະ ເປັນຕົ້ນ—ພວກເຮົາທັງຫມົດຢາກຟັງ. ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ! ບັດນີ້ພວກເຮົາຂໍລາດ້ວຍການຂໍອະນຸຍາດຈາກເຈົ້າ; ພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນເຈົ້າອີກ. ວີຣະ! ຂໍໃຫ້ການເດີນທາງຂອງເຈົ້າປອດຈາກອຸປະສັກ. ເມື່ອເຈົ້າເຂົ້າສະພາ ແລະນັ່ງເທິງອາສນະອັນສົງ່າງາມ ໃນເວລານັ້ນພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນເຈົ້າອີກຄັ້ງ—ກາຍອັນສົມບູນດ້ວຍພະລັງ ແລະຣັດສະມີ».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Speech and counsel should be both satya (true) and hita (beneficial). The verse highlights an ethical standard for public deliberation: truthfulness must be joined with welfare-oriented intent, especially in politically charged situations.
The interlocutors address Krishna respectfully, expressing their desire to hear his forthcoming words in the assembly. They take leave after consulting him, indicating they will meet again when he appears publicly to speak.