Shloka 87
Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
शस्त्राणि गात्रे न च ते क्रमेर- न्रित्येव कृष्णश्ष॒ ततः कृतार्थ: | एवंरूपे वासुदेवे<प्रमेये महाबले गुणसम्पत् सदैव
śastrāṇi gātre na ca te krameran nṛtyeva kṛṣṇaḥ tataḥ kṛtārthaḥ | evaṃrūpe vāsudeve ’prameye mahābale guṇasampat sadaiva ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ອາວຸດທັງຫຼາຍບໍ່ອາດຈະຝັງລົງໃນກາຍຂອງພຣະກຣິດສະນະໄດ້; ກັບກັນ ພຣະອົງເຄື່ອນໄຫວດັ່ງການຟ້ອນລຳໃນສະໜາມຮົບ. ເມື່ອໄດ້ຮັບພອນເຊັ່ນນີ້ ພຣະອົງກໍໄດ້ສຳເລັດກິດທີ່ປະສົງຢ່າງສົມບູນ. ໃນວາສຸເທວະຜູ້ມີພະລັງອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ນີ້ ຄຸນຄ່າແລະຄຸນທຳທຸກປະການມີຢູ່ເປັນນິດ.» ໃນກອບເລື່ອງ ເທວະທັງຫຼາຍຕື່ນຕະລຶງຕໍ່ພະລັງຮົບອັນນ່າຢ້ານຂອງພຣະກຣິດສະນະ ແລະປະທານພອນ: ບໍ່ໃຫ້ເມື່ອຍໃນການຮົບ, ເຄື່ອນໄຫວໄດ້ບໍ່ຖືກຂັດຂວາງແມ່ນແຕ່ໃນຟ້າແລະນ້ຳ, ແລະບໍ່ໃຫ້ອາວຸດໃດໆທຳອັນຕະລາຍແກ່ພຣະວະກາຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage presents Kṛṣṇa’s invulnerability and tirelessness as signs of divine completeness: true power is paired with guṇa-sampat (a fullness of virtues). In the epic’s ethical frame, such divine endowment supports the protection and re-establishment of dharma amid the violence of war.
Sañjaya describes how, after witnessing Kṛṣṇa’s terrifying prowess in battle, the gods grant him boons: no fatigue while fighting, unobstructed movement through sky and water, and immunity from weapon-strikes. Having received these boons, Kṛṣṇa is said to be kṛtārtha—his purpose fully secured.