Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
शैक्येन नागांस्तरसा विगृह्नन् यदा छेत्ता धार्तराष्ट्रस्य सैन्यम् छिन्दन् वन॑ परशुनेव शूर- स्तदा युद्ध धार्तराष्ट्रोडन्वतप्स्यत्
sañjaya uvāca | śaikyena nāgāṁs tarasā vigṛhṇan yadā chettā dhārtarāṣṭrasya sainyaṁ chindan vanaṁ paraśuneva śūraḥ | tadā yuddhe dhārtarāṣṭro ’nvatapsyat ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອວິລະຊົນ “ຜູ້ຜ່າຟັນ” (ພີມາ) ຈັບນັກຮົບຜູ້ແຂງແກ່ງ ດັ່ງຈັບງູໃຫຍ່ດ້ວຍບ່ວງບາດ ແລະລາກພວກເຂົາດ້ວຍກຳລັງທີ່ຕ້ານບໍ່ໄດ້; ແລະເມື່ອລາວເລີ່ມຜ່າກອງທັບຂອງ ທຣິຕະຣາດຣະ ດັ່ງຄົນຕັດໄມ້ຟັນປ່າດ້ວຍຂວານ, ໃນຂະນະນັ້ນ ກາງສົງຄາມ ບຸດແຫ່ງ ທຣິຕະຣາດຣະ (ທຸຣະໂຍທະນະ) ຈະເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈພາຍໃນ ເມື່ອຮູ້ວ່າການກໍ່ສົງຄາມແມ່ນຄວາມຜິດພາດອັນໜັກ.»
संजय उवाच
Aggression rooted in pride and refusal of rightful settlement leads to catastrophic loss and inevitable remorse; the verse frames war as a moral and strategic blunder whose consequences cannot be undone once unleashed.
Sañjaya foretells the battlefield outcome: Bhīma will tear through the Kaurava forces with overwhelming power, and Duryodhana—seeing his army shattered—will inwardly repent for having initiated the war.