Shloka 8
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
तदर्धमासं पिबति संचित्य भ्रमरो मधु । ईशान: सर्वभूतेषु हविर्भूतमकल्पयत् । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
tad-ardha-māsaṁ pibati saṁcitya bhramaro madhu | īśānaḥ sarva-bhūteṣu havir-bhūtam akalpayat | yoginas taṁ prapaśyanti bhagavantaṁ sanātanam |
ສານັດສຸຊາຕະ ກ່າວວ່າ: “ເຫມືອນເຜິ້ງຮວບຮວມນ້ຳເຜິ້ງ ແລ້ວຕໍ່ມາອີກຄື່ງເດືອນກໍດຳລົງຊີວິດໂດຍດື່ມສິ່ງທີ່ຕົນເກັບໄວ້, ສັດຜູ້ມີກາຍທີ່ພາລະຫວ່າງໄປມາກໍສະເຫມືອນກັນ: ມັນໄດ້ຮັບຜົນສະສົມແຫ່ງກຳທີ່ເຮັດໃນຊີວິດນີ້ ໃນໂລກຫຼັງ, ຊິມລົດມັນຜ່ານການເກີດຫຼາຍຮູບແບບ. ພຣະຜູ້ສູງສຸດ ຜູ້ເປັນອຳນາດໃນສັດທັງປວງ ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍ ‘ເຄື່ອງບູຊາ’ ທີ່ກາຍເປັນປະສົບການຂອງພວກເຂົາ—ນັ່ນຄື ຄວາມສຸກແລະຄວາມທຸກທີ່ເກີດຈາກຜົນຂອງກຳ. ພຣະຜູ້ເປັນມົງຄຸນນິລັນດອນນັ້ນ ຍົກຄີທັງຫຼາຍເຫັນໂດຍກົງ.”
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Actions are accumulated like stored honey, and their results are later ‘consumed’ as lived experience across future states of existence; the Lord governs this moral order, and yogins can directly realize that eternal Lord beyond the cycle.
In the Sanatsujātīya discourse (Sanatsujāta speaking), a metaphor of the bee is used to explain how the wandering soul carries and experiences stored karma, while affirming that the Supreme Lord has arranged the distribution of experiential outcomes and is knowable through yogic insight.