Shloka 9
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
कर्मोदये कर्मफलानुरागा- स्तत्रानुयान्ति न तरन्ति मृत्युम् । सदर्थयोगानवगमात् समन्तात् प्रवर्तते भोगयोगेन देही
karmodaye karmaphalānurāgās tatrānuyānti na taranti mṛtyum | sadarthayogān avagamāt samantāt pravartate bhogayogena dehī ||
ສະນັດສຸຊາຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອກຳທີ່ກຳລັງໃຫ້ຜົນ (ກຳທີ່ສຸກງອມ) ປະກົດຜົນ ຜູ້ທີ່ຕິດໃຈໃນຜົນຂອງການກະທຳ ຫຼັງຈາກລະທິ້ງຮ່າງກາຍ ຈະຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງໂລກຫຼັງ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ອາດຂ້າມພົ້ນຄວາມຕາຍໄດ້. ເພາະບໍ່ເຂົ້າໃຈວິໄນທີ່ແທ້ຈິງອັນນຳໄປສູ່ປະໂຫຍດສູງສຸດ (ການຮູ້ແຈ້ງອາດຕະ) ສັດຜູ້ມີຮ່າງກາຍ—ຜູ້ຜູກມັດດ້ວຍການຍຶດຮ່າງກາຍເປັນຕົນ—ຈຶ່ງເຄື່ອນໄປຕາມການເສບສົມອາລົມ ແລະພະເລີນພະເລີນໃນຮູບແບບການເກີດຫຼາຍຢ່າງ.
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Attachment to the fruits of karma keeps a person within the cycle of death; only understanding and practicing the discipline aimed at the highest good (Self-realization) enables one to transcend mortality.
In Sanatsujāta’s instruction (to Dhṛtarāṣṭra in this section), he explains why beings continue to wander after death: they are driven by matured karma and by craving for results and pleasures, lacking knowledge of the liberating path.