Shloka 8
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
ते मोहितास्तद्वशे वर्तमाना इतः प्रेतास्तत्र पुन: पतन्ति । ततस्तान् देवा अनुविप्लवन्ते अतो मृत्युर्मरणाख्यामुपैति
te mohitās tadvaśe vartamānā itaḥ pretās tatra punaḥ patanti | tatas tān devā anuviplavante ato mṛtyur maraṇākhyām upaiti manuṣya ||
ສະນັດສຸຊາຕະອະທິບາຍວ່າ ຜູ້ຄົນທີ່ຖືກໂມຫະຫຼອກລວງ ແລະດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຄວາມຫຼົງນັ້ນ ຈາກໂລກນີ້ໄປແລ້ວ ກໍຕົກລົງໃນພາວະການມີຢູ່ອື່ນໆ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ທີ່ນັ້ນ ອຳນາດເທວະດາກະທົບກວນ ແລະຂັບດັນໃຫ້ເຄື່ອນໄປ ຈົນ “ຄວາມຕາຍ” ຖືກເອີ້ນວ່າ “ການຕາຍ”—ການແຕກສະລາຍຂອງຊີວິດທີ່ມີຮ່າງກາຍຢ່າງຊ້ຳໆ. ຂໍ້ສອນທາງຈິດທຳຄື: ເມື່ອຄົນຖືກຄວາມໂກດ, ຄວາມປະມາດ, ແລະຄວາມໂລບຄອບງຳ ຄວາມຖືຕົນ ແລະຄວາມຜູກມັດຈະຕາມມາ ແລະວົງຈອນເກີດ-ຕາຍກໍດຳເນີນຕໍ່ໄປ.
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Delusion and passion-driven living keep a person under bondage, leading to repeated falling into further births and deaths; ‘death’ is portrayed as the recurring rupture of embodied existence caused by such ignorance.
Sanatsujāta is instructing (in the Vidura–Dhṛtarāṣṭra context) about the fate of deluded beings: after leaving this world they fall again, and divine forces propel them onward, so that death is experienced as repeated ‘dying’ within the cycle of transmigration.