Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 62
भोजनं भोजयेद् विप्रान् गन्धमाल्यैरलंकृतान् । भरतश्रेष्ठ! विराटपर्वमें भाँति-भाँतिके वस्त्र दान करे तथा उद्योगपर्वमें ब्राह्मणोंकी चन्दन और फूलोंकी मालासे अलंकृत करके उन्हें सर्वगुणसम्पन्न अन्न भोजन कराये ॥। ६१ *॥] भीष्मपर्वणि राजेन्द्र दत्त्वा यानमनुत्तमम्
bhojanaṃ bhojayed viprān gandhamālyair alaṅkṛtān | bharataśreṣṭha virāṭaparvaṇi bhānti-bhāntike vastra-dānaṃ kuryāt tathā udyogaparvaṇi brāhmaṇān candanapuṣpamālyābhiḥ alaṅkṛtya tān sarvaguṇasampanna-annena bhojayet || bhīṣmaparvaṇi rājendra dattvā yānam anuttamam ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພັນພາຣະຕະ, ຄວນໃຫ້ພຣາຫມັນຮັບປະທານອາຫານ ໂດຍປະດັບພວກເຂົາດ້ວຍນ້ຳຫອມ ແລະ ພວງມາລາ. ໃນວີຣາຕະປະວະ (Virāṭa Parva) ຄວນບໍລິຈາກເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຫຼາຍຊະນິດ; ແລະໃນອຸດໂຍກະປະວະ (Udyoga Parva) ເມື່ອໄດ້ເຄົາລົບພຣາຫມັນດ້ວຍໄມ້ຈັນທະນາ ແລະ ພວງດອກໄມ້ແລ້ວ ຄວນຖວາຍອາຫານທີ່ພ້ອມດ້ວຍຄຸນຄ່າທຸກປະການ. ໃນພີສະມະປະວະ (Bhīṣma Parva) ໂອ ຈອມກະສັດ—ເມື່ອໄດ້ມອບພາຫະນະອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້…»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse promotes dharmic generosity: honoring Brahmins with respectful adornment and providing excellent food and gifts. It frames charity (especially annadāna and vastradāna) as a disciplined ethical practice, linked to merit and right conduct.
Vaiśampāyana is listing recommended acts of giving and honoring—feeding Brahmins with perfumes and garlands, donating garments, and offering sandalwood and flower-garlands—while referencing major Parvas (Virāṭa, Udyoga, Bhīṣma) as markers in a sequence of prescribed charitable acts.