Shloka 21
अविलम्बमनायस्तमद्रुतं धीरमूर्जितम् । असंसक्ताक्षरपदं स्वरभावसमन्वितम्
avilambam anāyastam adrutaṃ dhīram ūrjitam | asaṃsaktākṣarapadaṃ svarabhāvasamanvitam ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ການຂັບຂານບໍ່ຄວນຊ້າຈົນຂາດຕອນ ແລະ ບໍ່ຄວນເຮັ່ງຮີບເກີນໄປ. ຄວນດຳເນີນດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ແລະ ພະລັງ, ອອກສຽງພະຍາງ ແລະ ຄຳໃຫ້ຊັດ ບໍ່ໃຫ້ຕິດກັນ, ແລະ ໃຫ້ສຽງກັບອາລົມກົງກັນ. ດັ່ງນີ້ ຜູ້ເລົ່າຈຶ່ງຖ່າຍທອດນັຍຄວາມໄດ້ຢ່າງຫວານນຸ່ມ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເລື່ອງເຂົ້າໃຈງ່າຍ ແລະ ມີພະລັງ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches disciplined, ethical speech in sacred narration: avoid dragging or rushing, speak without strain, articulate syllables and words distinctly, and align tone with intended emotion so the listener understands the meaning clearly.
Vaiśampāyana gives a normative instruction about how a kathā-vācaka (narrator/reciter) should deliver the Mahābhārata—setting standards for pace, clarity of pronunciation, and expressive tone as part of proper transmission of the tradition.