Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 10
तेषां श्रुत्वा प्रतिष्ठानं नामकर्मानुकीर्तनात् । कृत्वापि पातकं घोरं सद्यो मुच्येत मानव:
teṣāṃ śrutvā pratiṣṭhānaṃ nāma-karmānukīrtanāt | kṛtvāpi pātakaṃ ghoraṃ sadyo mucyeta mānavaḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍການໄດ້ຍິນເຖິງສະຖານະອັນສູງສົ່ງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ດ້ວຍການຂັບຂານເລົ່າຊື່ ແລະ ກຳມະການຂອງພວກເຂົາເປັນປະຈຳ ຄົນໜຶ່ງ—ແມ່ນແຕ່ໄດ້ກະທຳບາບອັນນ່າຢ້ານ—ກໍອາດພົ້ນຈາກມັນໄດ້ທັນທີ. ຄຳກອນນີ້ຍົກຍ້ອງພະລັງແຫ່ງການລະລຶກ ແລະ ການສັນລະເສີນຜູ້ຊອບທຳ ໂດຍຊີ້ວ່າການຟື້ນຟູທາງຈິດໃຈແລະທຳ ເຂົ້າເຖິງໄດ້ຜ່ານການຟັງ ແລະ ການສວດທ່ອງດ້ວຍໃຈສັດຊື່.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that sincere hearing about the exalted standing of the virtuous and regularly recounting their names and deeds has a purificatory force so strong that it can remove even grave sin, emphasizing moral transformation through remembrance and praise of dharmic exemplars.
Vaiśampāyana continues a phalaśruti-style statement, describing the spiritual benefit of listening to and reciting the account—specifically, the renown, names, and deeds of the figures just discussed—assuring immediate release from severe wrongdoing for the listener/reciter.