Shloka 5
स्त्रीपर्व — गान्धारीविलापः
Strī Parva — Gāndhārī’s Lament over the Fallen
युवा वृन्दारक: शूरो विकर्ण: पुरुषर्षभ । सुखोषित: सुखार्हश्च शेते पांसुषु माधव,पुरुषप्रवर माधव! विकर्ण नवयुवक, देवताके समान कान्तिमान्, शूरवीर, सुखमें पला हुआ तथा सुख भोगनेके ही योग्य था; परंतु आज धूलमें लोट रहा है
yuvā vṛndārakaḥ śūro vikarṇaḥ puruṣarṣabha | sukhoṣitaḥ sukhārhaś ca śete pāṃsuṣu mādhava ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມາທະວະ—ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາບຸລຸດ! ວິກັນນະ ເປັນເຈົ້າຊາຍໜຸ່ມ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງເທວະ ເປັນວີລະບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານ, ເຕີບໃຫຍ່ໃນຄວາມສຸກ ແລະຄວນແກ່ການເສບສຸກ—ແຕ່ບັດນີ້ກັບນອນແຜ່ຢູ່ໃນຝຸ່ນດິນ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and existential cost of war: status, youth, beauty, and a life of privilege collapse into the same dust. It evokes vairāgya (dispassion) and moral reflection on how violence annihilates what society deems most worthy of protection.
In the aftermath of the Kurukṣetra slaughter, Vaiśampāyana describes the fallen—here Vikarṇa—emphasizing the contrast between his noble, comfort-filled upbringing and his present state, lying dead in the dust, intensifying the lamentation of the Strī-parvan context.