राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
राजन! तुम सावधान होकर क्षमा, विवेक, धृति और बुद्धिकी शिक्षा ग्रहण करो। समस्त प्राणियोंकी शक्ति तथा भलाई-बुराईको भी सदा जाननेकी इच्छा करो ।।
rājan! tvaṃ sāvadhānaḥ kṣamāṃ vivekaṃ dhṛtiṃ ca buddhiśikṣāṃ gṛhāṇa. sarvaprāṇināṃ śaktiṃ ca hitāhitam api sadā jñātum iccha. saṃgrahaḥ—sarvabhūtānāṃ dānaṃ ca madhuraṃ vacaḥ; paurajānapadāś caiva goptavyās te yathāsukham.
ອຸຕັດຖະຍະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຈົ່ງບໍ່ປະມາດ ແລະ ຮຽນຮູ້ວິໄນແຫ່ງຄວາມອົດທົນ, ການແຍກແຍະດ້ວຍປັນຍາ, ຄວາມໝັ້ນຄົງ, ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງ. ຈົ່ງໃຝ່ຮູ້ເສມອກ່ຽວກັບກຳລັງຂອງສັດທັງປວງ ແລະ ສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດຫຼືເປັນໂທດແກ່ເຂົາ. ສະຫຼຸບແລ້ວ: ຈົ່ງຊະນະໃຈສັດທັງປວງດ້ວຍທານ ແລະ ຖ້ອຍຄຳອ່ອນຫວານ; ແລະ ຈົ່ງປົກປ້ອງທັງຊາວເມືອງ ແລະ ຊາວບ້ານນອກເມືອງ ໃຫ້ເຂົາຢູ່ຢ່າງສະບາຍສຸກ».
उतथ्य उवाच
A ruler should cultivate inner virtues—patience/forgiveness, discernment, steadfastness, and sound judgment—and apply them outwardly through generosity and gentle speech, while actively safeguarding the welfare of both urban and rural subjects.
In the Śānti Parva’s instruction on kingship, the sage Utathya addresses a king and condenses practical statecraft into a moral program: understand people’s capacities and interests, win their goodwill through benevolence, and ensure their protection and comfort.