Shloka 31
अरण्यवृत्ति-वैराग्योपदेशः | Forest Discipline and the Program of Non-Attachment
कुछ मनुष्य शुभाशुभ कर्म करके कार्य-कारणसे अपने साथ जुड़े हुए स्वजनोंका भरण-पोषण करते हैं ।। आयुषोबच्ते प्रहायेदं क्षीणप्राणं कलेवरम् । प्रतिगृह्नाति तत् पापं कर्तु: कर्मफलं हि तत्,फिर आयुके अन्तमें जीवात्मा इस प्राणशून्य शरीरको त्यागकर पहलेके किये हुए उस पापको ग्रहण करता है; क्योंकि कर्ताको ही उसके कर्मका वह फल प्राप्त होता है
yudhiṣṭhira uvāca | āyuṣo 'vasāne prahāyedam kṣīṇaprāṇaṁ kalevaram | pratigṛhṇāti tat pāpaṁ kartuḥ karmaphalaṁ hi tat ||
ຍຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອອາຍຸຂອງຊີວິດເຖິງທ້າຍ ສັດຜູ້ມີກາຍຈະລະທິ້ງກາຍນີ້ທີ່ພະລັງຊີວິດໄດ້ຫມົດສິ້ນ; ແລ້ວຈຶ່ງຮັບເອົາບາບນັ້ນເອງ—ເພາະຜົນແຫ່ງກຳເປັນຂອງຜູ້ກະທຳ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດຈະຫລ້ຽງດູຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະຜູ້ພຶ່ງພາ ດ້ວຍກຳທີ່ດີແລະຊົ່ວ ຜົນທາງທຳມະກໍຈະກັບຄືນຫາຜູ້ກະທຳເອງໃນທ້າຍສຸດ»។
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches moral accountability: the fruit of action (karma-phala), including sin (pāpa), ultimately accrues to the doer (kartṛ), regardless of justifications such as supporting one’s family or dependents.
In the Śānti Parva’s ethical discourse, Yudhiṣṭhira reflects on how, at death, the self leaves the lifeless body and must bear the consequences of prior deeds; he emphasizes that karmic results cannot be transferred away from the agent.