Shloka 333
Prāyaścitta-vidhāna: Tapas, Dāna, Vrata, and Proportional Expiation (प्रायश्चित्तविधानम्)
अपेयाश्षाप्यभ क्ष्याक्ष ब्राह्मणैर्गुहमेधिभि: । “खीर, खिचड़ी, फलका गूदा और पूए यदि देवताके उद्देश्यसे न बनाये गये हों तो गृहस्थ ब्राह्मणोंके लिये खाने-पीने योग्य नहीं हैं
apeyāḥ śāpyabha-kṣyākṣā brāhmaṇair gṛha-medhibhiḥ | kṣīra-khicāḍī-phalakā-gūda-pūā yadi devatā-uddeśyena na kṛtāḥ, na gṛhastha-brāhmaṇānāṃ bhojya-peyāḥ ||
ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: ສໍາລັບພຣາຫມັນຜູ້ດໍາລົງຊີວິດເປັນຄົນເຮືອນ, ອາຫານແລະເຄື່ອງດື່ມບາງຢ່າງບໍ່ຖືວ່າຄວນບໍລິໂພກ ນອກເສຍແຕ່ຈະໄດ້ປຸງດ້ວຍໃຈມຸ່ງໄປຫາເທວະດາ. ເຊັ່ນ ຂອງຫວານນົມ (kṣīra), ຂ້າວກັບຖົ່ວຕົ້ມປົນ (khicṛī), ຂອງຫວານຈາກເນື້ອໝາກໄມ້ ຫຼືເຄັກໝາກໄມ້, ແລະເຄັກທອດ (pūā) — ຖ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດເພື່ອຖວາຍບູຊາ ຫຼືດ້ວຍເຈດຕະນາອັນສັກສິດ ກໍບໍ່ຄວນກິນດື່ມ. ຈຸດໝາຍທາງຈັນຍາຄື ອາຫານຂອງຄົນເຮືອນບໍ່ໄດ້ຖືກນໍາໂດຍຄວາມຢາກຢ່າງດຽວ ແຕ່ໂດຍຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ ແລະວິໄນແຫ່ງການຖວາຍ—ອາຫານຈຶ່ງຊອບທໍາເມື່ອສອດຄ່ອງກັບທັມມະ ແລະຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ທິບພະ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
A householder Brahmin’s eating is regulated by dharma: foods become proper when prepared with sacred intention—especially as offerings or with the gods in view—rather than merely for personal enjoyment.
Vyāsa is laying down a normative rule within a dharma-discussion: he lists certain common dishes and states that, for household Brahmins, they are not to be consumed if they were not prepared for a divine purpose (i.e., not connected to offering/ritual intent).