Shloka 87
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
नारायणपरा कीर्ति: श्रीक्ष लक्ष्मीक्ष देवता: । नारायणपरं सांख्यं योगो नारायणात्मक:,कीर्ति, श्री और लक्ष्मी आदि देवियाँ नारायणको ही अपना परम आश्रय मानती हैं। सांख्यका परम तात्पर्य भी नारायण ही हैं और योग भी नारायणका ही स्वरूप है
vaiśaṃpāyana uvāca |
nārāyaṇaparā kīrtiḥ śrīś ca lakṣmīś ca devatāḥ |
nārāyaṇaparaṃ sāṅkhyaṃ yogo nārāyaṇātmakaḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ກຽດຕິຍົດ (ຊື່ສຽງ), ສຣີ ແລະ ລັກສະມີ—ພະລັງທິບທີ່ເປັນມົງຄຸນ—ຖືເອົາ ນາຣາຍະນະ ເທົ່ານັ້ນເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ. ຄວາມໝາຍສຸດທ້າຍຂອງ ສາງຂະຍະ ກໍແມ່ນ ນາຣາຍະນະ; ແລະ ໂຍຄະ ກໍມີສະພາບເປັນ ນາຣາຍະນະ ໂດຍແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ທັງທາງແຫ່ງປັນຍາ ແລະ ການຝຶກຝົນມີວິໄນ, ພ້ອມທັງພະລັງມົງຄຸນທີ່ຄ້ຳຈຸນໂລກ ລ້ວນມາຮວມກັນທີ່ພື້ນຖານສູງສຸດອັນດຽວ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
All auspicious powers (glory, prosperity, fortune) and even the major philosophical disciplines (Sāṅkhya and Yoga) ultimately rest upon and point toward Nārāyaṇa as the supreme ground. The verse teaches a unifying vision: diverse paths and values culminate in the same highest reality.
In the Śānti Parva’s instruction-oriented setting, Vaiśaṃpāyana continues a doctrinal exposition that elevates Nārāyaṇa as the ultimate refuge and essence behind both devotional ideals and philosophical systems, integrating metaphysics and practice into a single theistic framework.