Shloka 36
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
वेदांस्तांश्षानयेन्नष्टान् कस्य चाहं प्रियो भवे | मैं वेदोंके बिना संसारकी उत्तम सृष्टि कैसे कर सकता हूँ? अहो! आज वेदोंके नष्ट होनेसे मुझपर बड़ा भारी दुःख आ पड़ा है
vaiśaṃpāyana uvāca | vedāṃs tān kṣāṇayen naṣṭān kasya cāhaṃ priyo bhave |
ໄວສັມປາຍະນະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເວດາຖືກທໍາລາຍແລ້ວ ຂ້າຈະສ້າງແລະຈັດລະບຽບການກໍ່ກໍາໂລກອັນສູງສົ່ງໄດ້ແນວໃດ? ໂອ້—ການສູນເສຍເວດາໄດ້ນໍາຄວາມໂສກອັນໜັກໜ່ວງມາໃຫ້ຂ້າ ທໍລະມານຫົວໃຈທີ່ຈົມຢູ່ໃນຄວາມໂສກດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດທີ່ທົນບໍ່ໄດ້. ຜູ້ໃດຈະຊ່ວຍກູ້ຂ້າ—ຜູ້ອ່ອນແອ ທີ່ກໍາລັງຈົມໃນທະເລແຫ່ງການຄໍາຄວນ? ຜູ້ໃດຈະນໍາເວດາທີ່ສູນເສຍນັ້ນກັບຄືນ? ຂ້າເປັນທີ່ຮັກຂອງໃຜຫນໍ ຈົນຜູ້ນັ້ນຈະມາຊ່ວຍຂ້າ?» ເມື່ອພຣະພຣະຫມາເວົ້າດັ່ງນີ້ ຄວາມຄິດທີ່ຈະສັນລະເສີນພຣະຫາຣິ (Hari) ກໍເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງພຣະອົງ; ແລ້ວພຣະພຣະຫມາປະນົມມື ແລະເລີ່ມຂັບຮ້ອງບົດສັນລະເສີນອັນດີເລີດ ເໝາະສໍາລັບການຈະປາ (japa).
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage underscores that right order in the world (creation, governance, and dharma) depends upon śruti—authoritative sacred knowledge. When that foundation is lost, even Brahmā experiences anguish and turns to devotion, implying that restoration of dharma ultimately requires divine support and reverent recourse to the Supreme (Hari).
Brahmā laments that the Vedas have been lost, feels helpless, and asks who will recover them and help him. As he speaks, he resolves to praise Lord Hari and begins a hymn, indicating a transition from grief to devotional action aimed at securing divine intervention.