Shloka 9
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
मेरो: सहस्रै: स हि योजनानां द्वात्रिंशतोर्थ्व कविभिरननिरुक्त: | अनिन्द्रियाश्ञानशनाश्न तत्र निष्पन्दहीना: सुसुगन्धिनस्ते,क्षीरसागरके उत्तरभागमें जो श्वेत नामसे प्रसिद्ध विशाल द्वीप है, वह उनके सामने प्रकट हो गया। विद्वानोंने उस द्वीपको मेरुपर्वतसे बत्तीस हजार योजन ऊँचा बताया है। वहाँके निवासी इन्द्रियोंसे रहित, निराहार तथा चेष्टारहित एवं ज्ञानसम्पन्न होते हैं। उनके अंगोंसे उत्तम सुगन्ध निकलती रहती है
Meruḥ sahasraiḥ sa hi yojanānāṃ dvātriṃśad-ūrdhvaḥ kavibhir ananiruktaḥ | anindriyāś cānāśanāś ca tatra niṣpanda-hīnāḥ su-sugandhinaś te ||
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ໄດ້ປາກົດເກາະໃຫຍ່ອັນລືຊື່ວ່າ «ສະເວຕະ» ຕັ້ງຢູ່ທາງເໜືອຂອງມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ. ບັນດາລະສີອະທິບາຍວ່າ ມັນສູງກວ່າພູເມຣຸ 32,000 ໂຢຊະນະ. ຜູ້ອາໄສຢູ່ນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າ ຢູ່ເຫນືອອຳນາດຂອງປະສາດສຳຜັດ, ບໍ່ຕ້ອງພຶ່ງອາຫານ, ບໍ່ມີຄວາມກະສັບກະສ່າຍ—ແຕ່ມີປັນຍາແທ້; ແລະກິ່ນຫອມອັນດີງາມກໍລະເຫີຍອອກຈາກຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາຢູ່ເສມອ.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ideal of purified existence: freedom from sensory compulsion, craving for food, and restless activity, while remaining established in knowledge. Ethically, it points toward restraint, inner stillness, and wisdom as marks of higher life.
Nārada describes a visionary geography: the appearance of the great Śveta-dvīpa in the northern part of the Ocean of Milk, its immense height relative to Meru, and the extraordinary qualities of its inhabitants.