Shloka 3
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
पूजां गुरूणां सततं करोमि परस्य गुहां न तु भिन्नपूर्वम् । वेदा: स्वधीता मम लोकनाथ तप्तं तपो नानृतमुक्तपूर्वम्,लोकनाथ! मैं गुरुजनोंका सदा आदर करता हूँ। किसीकी गुप्त बात पहले कभी दूसरोंके समक्ष प्रकट नहीं की है। मैंने वेदोंका स्वाध्याय किया, तपस्या की और कभी असत्यभाषण नहीं किया है
Nārada uvāca: pūjāṃ gurūṇāṃ satataṃ karomi parasya guhāṃ na tu bhinnapūrvam | vedāḥ svadhītā mama lokanātha taptaṃ tapo nānṛtam uktapūrvam ||
ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ຈອມໂລກ! ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຄູອາຈານຢູ່ເປັນນິດ. ບໍ່ເຄີຍເປີດເຜີຍຄວາມລັບຂອງຜູ້ອື່ນຕໍ່ໜ້າຄົນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຶກສາວີດະໂດຍການທ່ອງຈຳຢ່າງມີວິໄນ, ໄດ້ປະພຶດຕະປະ, ແລະບໍ່ເຄີຍເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງ».
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents a compact ethical self-account: reverence to teachers, guarding others’ confidences, disciplined Vedic study, austerity, and unwavering truthfulness—virtues that together define trustworthy dharmic conduct.
Nārada addresses a revered ‘Lord of the worlds’ and lists his own vows and practices as credentials—asserting moral reliability and spiritual discipline while speaking within the Shānti Parva’s reflective, instruction-centered setting.