Shloka 33
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
स तस्यासनमादिश्य निश्चक्राम ततः पुनः । त॑ चारुवेषा: सुश्रोण्यस्तरुण्य: प्रियदर्शना:
sa tasyāsanam ādiśya niścakrāma tataḥ punaḥ | taṁ cāruveṣāḥ suśroṇyas taruṇyaḥ priyadarśanāḥ, paraṁ pañcāśataṁ nāryo vāramukhyāḥ samādravan |
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຊີ້ບອກບ່ອນນັ່ງອັນເໝາະສົມໃຫ້ແກ່ເຂົາແລ້ວ ມະນະຕຣີກໍອອກໄປອີກຄັ້ງ. ທັນທີທີ່ມະນະຕຣີຈາກໄປ ນາງວາຣາງກະນາ (courtesans) ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າຫ້າສິບນາງກໍຮີບຮ້ອນເຂົ້າມາຫາເຂົາ—ນາງສາວວັຍອ່ອນ ງາມຈັບໃຈ ແຕ່ງກາຍສະຫງ່າງາມ ມີສະໂພກອ່ອນຊ້ອຍ ແລະຮູບຮ່າງນ່າຊົມ. ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມແລະເຄື່ອງປະດັບຂອງນາງເພີ່ມພູນຄວາມງາມ; ນາງຊໍານານທັງການສົນທະນາ ທັງການຮ້ອງເພງແລະຟ້ອນລໍາ ແລະຍັງຮູ້ທັນອາລົມຂອງຜູ້ອື່ນ. ໃນກອບຈັນຍາຂອງ Śānti Parva ພາບນີ້ເປັນການທົດສອບທີ່ຈົ່ງໃຈ: ຄວາມຢົກຍ້າຍຂອງຄວາມສຸກແລະເສ່ຫາສັງຄົມຖືກນໍາມາວາງຕໍ່ໜ້າຜູ້ມຸ່ງທາງວິນຍານ ເພື່ອພິສູດຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງໃຈ ແລະການຊະນະຕັນຫາ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage underscores restraint and inner steadiness: worldly allure—beauty, art, charm, and sensual invitation—can be intentionally arranged as a test, and ethical strength is shown by not being driven by desire.
A minister arranges hospitality by indicating a seat and then leaves; immediately afterward, fifty prominent courtesans approach the guest, richly adorned and skilled in arts and conversation, suggesting a planned attempt to entice or examine his composure.