Shloka 14
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
मेरोह॑रिश्व द्वे वर्षे वर्ष हैमवतं तत: । क्रमेणैवं व्यतिक्रम्प भारतं वर्षमासदत्
merohariśva dve varṣe varṣa haimavataṁ tataḥ | krameṇaivaṁ vyatikramp bhārataṁ varṣam āsadat ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າມຕາມລຳດັບ ແດນເມຣຸ (ອິລາວຣິຕ), ຮະຣິ-ວັດສະ, ແລະຕໍ່ມາແດນຫິມະວັດ (ກິມປຸຣຸສະ) ອັນປົກຄຸມດ້ວຍຫິມະ; ແລ້ວຈຶ່ງມາຮອດພາຣະຕະ-ວັດສະໃນທີ່ສຸດ. ລະຫວ່າງທາງ ພວກເຂົາຕ້ອງຜ່ານເຂົາພູ, ແມ່ນ້ຳ, ທ່ານ້ຳສັກສິດ, ແລະທະເລສາບຫຼາຍແຫ່ງ; ຍັງຕ້ອງຜ່ານປ່າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍງູ ແລະສັດປ່າ. ເມື່ອຝ່າຟັນອຸປະສັກເຫຼົ່ານັ້ນທີລະຂັ້ນ ພວກເຂົາກໍມາຮອດແຜ່ນດິນພາຣະຕະ».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights disciplined progress (krameṇa) and endurance: reaching the human realm of Bhārata—where dharma is practiced through effort—requires crossing hardships and dangers. It frames spiritual and ethical life as a journey demanding steadiness and courage.
Bhīṣma describes travelers moving through successive mythic regions—Meru/Ilāvṛta, Hari-varṣa, and Haimavata (linked with Kimpuruṣa)—crossing mountains, rivers, tīrthas, lakes, and perilous forests filled with serpents and wild beasts, until they finally reach Bhārata-varṣa.