देवतापितृप्रश्नः — Nārada at Badarīāśrama: the ultimate referent of daiva and pitṛ worship
त॑ दृष्टवा प्रसूतमजसतमुग्रवेगं गच्छन्तं सततमिहाव्यपेक्षमाणम् । चक्षुस्ते यदि न परप्रणेत्नेयं धर्मे ते भवतु मन: परं निशाम्य,मनुष्योंका आयुरूप अश्व बड़े वेगसे दौड़ा जा रहा है। इसका स्वभाव अव्यक्त है। कला-काष्ठा आदि इसके शरीर हैं। इसका स्वरूप अत्यन्त सूक्ष्म है। क्षण, त्रुटि (चुटकी) और निमेष आदि इसके रोम हैं। ऋतुएँ मुख हैं। समान बलवाले शुक्ल और कृष्णपक्ष नेत्र हैं तथा महीने इसके विभिन्न अंग हैं। वह भयंकर वेगशाली अश्व यहाँकी किसी वस्तुकी अपेक्षा न रखकर निरन्तर अविराम गतिसे वेगपूर्वक भागा जा रहा है। उसे देखकर यदि तुम्हारी ज्ञानदृष्टि दूसरेके द्वारा चलानेपर चलनेवाली नहीं है; तो तुम्हारा मन धर्ममें ही लगना चाहिये। तुम दूसरे धर्मात्माओंपर भी दृष्टि डालो
taṁ dṛṣṭvā prasūtam ajasram ugra-vegaṁ gacchantaṁ satatam ihāvyapekṣamāṇam | cakṣus te yadi na para-praṇetṛ-nīyaṁ dharme te bhavatu manaḥ paraṁ niśāmya ||
ເມື່ອເຫັນພະລັງອັນນ່າຢ້ານນັ້ນ—ເກີດຂຶ້ນເສມອ ແລະບໍ່ຢຸດຢັ້ງ—ເຄື່ອນໄປດ້ວຍຄວາມໄວອັນຫນັກໜ່ວງ ແລະພຸ້ນໄປໃນນີ້ໂດຍບໍ່ພຶງພາສິ່ງໃດ; ຖ້າຕາໃນແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຈົ້າບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຕ້ອງໃຫ້ຜູ້ອື່ນຂັບນຳ ຈຶ່ງຈະເຄື່ອນ, ຈົ່ງໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າພັກຢູ່ໃນທຳ (dharma). ເມື່ອຈຳແນກເຫັນສິ່ງທີ່ສູງກວ່າແລ້ວ ຈົ່ງເບິ່ງຜູ້ທຳດີອື່ນໆ ແລະຮຽນຈາກແບບຢ່າງຂອງເຂົາເຈົ້າ.
व्यास उवाच
Time moves relentlessly and without regard for anyone; therefore, one should not rely on external prompting for wisdom but cultivate inner discernment and steady the mind in dharma, learning also by observing the conduct of the righteous.
Vyāsa uses a vivid metaphor—time (and human lifespan) as a terrifyingly swift horse that never stops—to urge the listener toward ethical focus and self-guided insight rather than distraction or dependence on others for direction.