Shloka 46
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
अक्षयत्वात् प्रजनने अजमत्राहुरव्ययम् अक्षयं पुरुष प्राहु: क्षयो हास्य न विद्यते
akṣayatvāt prajanane ajam atrāhur avyayam | akṣayaṃ puruṣaṃ prāhuḥ kṣayo hāsya na vidyate ||
ຍາຊະນະວັນກະຍະ ກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກມັນບໍ່ເສື່ອມແມ່ນແຕ່ເມື່ອເຂົ້າສູ່ການເກີດ ບັນດາຜູ້ຮູ້ຈຶ່ງເອີ້ນອາດຕະວ່າ ‘ບໍ່ເກີດ’ ແລະ ‘ບໍ່ປ່ຽນແປງ’. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ບຸຣຸສະ ເປັນຜູ້ບໍ່ຮູ້ຈົບ ເພາະແທ້ຈິງແລ້ວ ຄວາມເສື່ອມ ຫຼື ການທຳລາຍ ບໍ່ເຄີຍເປັນຂອງທ່ານ. ຄຳສອນນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນທຳ ແລະ ຄວາມພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ ເກີດຈາກການຮູ້ອາດຕະພາຍໃນວ່າ ບໍ່ຕາຍ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນຊີວິດມີຮ່າງກາຍ»
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The embodied condition does not imply that the true Self is born or destroyed. Because the Puruṣa is intrinsically imperishable (akṣaya) and unchanging (avyaya), the wise describe it as ‘unborn’ (aja) even while it appears in the cycle of birth.
In the Śānti Parva’s instruction on peace and liberation, Yājñavalkya expounds a metaphysical point: the inner Person/Self remains free from decay. This supports the broader ethical aim of Śānti Parva—cultivating fearlessness, restraint, and clarity through knowledge of the deathless Self.