Shloka 40
जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
अवाप्तमेतद्धि मया सनातना- द्विरण्यगर्भाद् गदतो नराधिप । प्रसाद्य यत्नेन तमुग्रचेतसं सनातन ब्रह्म यथाद्य वै त्वया,नरेश्वरर जिस प्रकार आज तुमने मुझसे सनातन ब्रह्मका ज्ञान प्राप्त किया है; इसी प्रकार मैंने भी हिरण्यगर्भ नामसे प्रसिद्ध सनातन उग्रचेता ब्रह्माजीके मुखसे, उन्हें बड़े यत्नसे प्रसन्न करके इसे प्राप्त किया था
avāptam etad dhi mayā sanātanād hiraṇyagarbhād gadataḥ narādhipa | prasādya yatnena tam ugracetasaṃ sanātana brahma yathādya vai tvayā ||
ວາສິດຖະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຂ້າເອງກໍໄດ້ຮັບຄໍາສອນອັນນິລັນດອນນີ້ຈາກຜູ້ເກົ່າແກ່—ຮິຣັນຍະຄະຣະພະ—ໃນຍາມທີ່ທ່ານກໍາລັງອະທິບາຍມັນ. ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງແທ້ຈິງ ຂ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະພຣະຫມາ (ບຣະຫມາ) ຜູ້ມີຈິດແຂງກ້ານັ້ນພໍໃຈ ແລະຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ອັນບໍ່ເສື່ອມນີ້—ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ເຖິງບຣະຫມັນນິລັນດອນຈາກຂ້າໃນມື້ນີ້.”
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Spiritual knowledge of the eternal Brahman is transmitted through an authentic lineage and is gained through both personal effort (yatna) and the teacher’s grace (prasāda). Vasiṣṭha emphasizes continuity: what the king receives now is the same timeless wisdom Vasiṣṭha once received from Hiraṇyagarbha (Brahmā).
Vasiṣṭha addresses a king and explains the provenance of the doctrine he has taught: he himself learned it directly from Hiraṇyagarbha/Brahmā after striving to please him. He draws a parallel between his own earlier discipleship and the king’s present reception of the teaching.