Shloka 93
Adhyātma–Adhibhūta–Adhidaivata Correspondences and the Triguṇa Lakṣaṇas (Śānti-parva 301)
गुणांश्न मनसश्नापि नभसश्च गुणांश्व सः । गुणान् वायोश्व धर्मात्मंस्तेजस श्व गुणान् पुन:
guṇāṁś ca manasaś cāpi nabhasaś ca guṇāṁś ca saḥ | guṇān vāyoś ca dharmātmāṁs tejasas ca guṇān punaḥ, bharatanandana! dharmātmā rājā yudhiṣṭhira! |
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຄວາມຊື່ນບານແຫ່ງພາຣະຕະ, ໂອ ພະຣາຊາຢຸທິສຖິຣະຜູ້ມີທຳ—ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ແລະພຣະອາດມາສູງສຸດ ຊຶ່ງດ້ວຍອຳນາດຂອງພຣະອົງ ຊຶມຊາບຄຸນທັງປວງຂອງ ສັດຕະວະ, ຣາຊະສະ, ຕາມະສະ; ຊຶມຊາບຄຸນຂອງ ປັນຍາ ແລະ ຈິດ; ແລະຂອງ ອາກາດ, ລົມ, ໄຟ, ນ້ຳ, ແຜ່ນດິນ ພ້ອມທັງສິ່ງອື່ນໆ ທັງປວງ. ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນຜູ້ຮູ້ແຫ່ງສະໜາມທັງໝົດ ເປັນຜູ້ປົກຄອງພາຍໃນ. ເຫມືອນສິດຕາມຫຼັງອາຈານ, ຈິດ, ອິນທຣີ ແລະກຳດີກຳຊົ່ວ ກໍຕາມຫຼັງຊີວະ. ເມື່ອຊີວະຈາກໄປ ປະລະອິນທຣີ ແລະທຳມະຊາດວັດຖຸ (ປະກຣິຕິ) ໄວ້, ມັນຈະບັນລຸພຣະອົງອັນບໍ່ເສື່ອມ ຜູ້ມີຮູບເປັນນາຣາຍະນະ—ພົ້ນຄູ່ຕົກກັນ ແລະພົ້ນມາຍາ.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The Supreme Self (Paramatman/Narayana) pervades all qualities and elements and abides within every individual knower (kṣetrajña). Liberation is described as the jīva’s departure beyond senses and prakṛti, culminating in attainment of the imperishable Lord beyond dualities and māyā.
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma continues his philosophical counsel to King Yudhishthira, explaining how the Supreme pervades the cosmos and how the embodied self is followed by mind, senses, and karmic results until, upon release from prakṛti, it reaches Narayana.